پزشکان بدون مرز درمان
خبر فوری
خانه / مطالب اجتماعي / شيشه، ماده محرک اعتياد آوري كه قابل درمان نيست
مجله پزشکی

شيشه، ماده محرک اعتياد آوري كه قابل درمان نيست

شيشه، ماده محرک اعتياد آوري كه قابل درمان نيست
از آنجايي که عدم آگاهي از عوارض ناشي از مصرف مواد مخدر يكي از مهمترين دلايل گرايش افراد به آن است، خبرگزاري دانشجويان ايران درصدد است با ارائه گزارش و با استفاده از تجربيات برخي از کارشناسان به تشريح “شيشه” به عنوان ماده مخدري که مصرف آن در جامعه رو به افزايش است، بپردازد.

به گزارش خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا) منطقه کرمانشاه، “شيشه” ماده محرک اعتيادآور و خطرناکي است که به شکل کريستال‌هاي ريز همچون شکر است و به تازگي براي قاچاق، آن را در ني‌هاي نوشابه جاسازي کرده و سر و ته آن را مي‌بندند.
متاآمفتامين يا شيشه، يک محرک اعتياد آور بسيار قوي با تاثير شديد بر روي سيستم عصبي است که به نام‌هاي کريستال، و يخ نيز شهرت دارد و به شکل دانه‌هاي کريستالي شفاف به صورت پودر به فروش مي‌رسد.
اثر شديد اين ماده در نتيجه ترشح فراوان هورمون دوپامين (يک انتقال دهنده عصبي) در مناطقي از مغز که کنترل کننده احساس لذت است، صورت مي‌گيرد.
متاآمفتامين به صورت پودر سفيد رنگ و شفافي است که بو ندارد، مزه آن تلخ است و به سادگي در آب حل مي‌شود و مي‌توان به طرق مختلف از جمله شکل تدخيني (دودکردني) آن را مصرف کرد که در واقع همين شکل از آمفتامين است که به شيشه معروف شده است.
از آنجايي که تحريک مصنوعي مغز به دليل مصرف اين ماده، اعتماد شخص را افزايش مي‌دهد، مصرف کننده نه تنها به سادگي قادر به ترک آن نخواهد بود، بلکه در صورت ترک هم، لذات زندگي عادي برايش بي معنا شده و امکان ابتلا به افسردگي در او افزايش مي‌يابد.
در ابتدا، تاثير شيشه با افزايش يافتن توانايي‌هاي جسمي و فکري همراه است اما براي رسيدن به اين “حال ظاهرا خوب” مقدار مصرف و يا تعداد دفعات مصرف افزايش يافته و در چنين حالتي شخص مصرف کننده دچار زود رنجي، حمله‌هاي خشمگينانه، شک و ترديد عصبي، افکار وهمي و توهمات شنيداري و ديداري مي‌شود و پس از گذشت مدت زماني براي رسيدن به حالت‌هاي مورد نظر فرد مجبور به مصرف دوز بالاتر مي‌شود.
حالت و حس آرامشي که به دنبال مصرف در فرد ظهور پيدا مى کند اغلب موجب بروز ميل بيش از حد براى استفاده بيشتر از اين ماده در شخص مى‌شود و شخص پس از اتمام اثرات مطلوب و به علت تخليه شديد انرژي و با احساس خستگي مفرط ناچار به مصرف مجدد روي مي‌آورد و در چرخه‌اي نابودگر و ويران کننده مي‌افتد که خروج از آن مستلزم بايد‌هاي بسياري است….
استفاده دوز بالاى کريستال مى‌تواند موجب آسيب در رگ‌هاى مغزى و در نهايت مرگ شود. ديگر تاثيرات فيزيکى معمول ناشى از استعمال شيشه شامل خشکى دهان، افزايش سرعت تنفس، سردردهاى طاقت فرسا، حالت تهوع، تعرق بيش از اندازه بدن، سرگيجه، بالارفتن فشارخون، بالارفتن حرارت بدن، تپش قلب، خشکى، سوزش و ترک لب‌ها، بزرگ شدن مردمک چشم، سياهى رفتن چشم، لرزش دست‌ها و انگشتان مى‌شود.
شيشه به عنوان يک محرک قوي مي‌تواند موجب افزايش سطح هوشياري و فعاليت جسماني شده و اشتها را کاهش دهد. مصرف کنندگان اين ماده، پس از مصرف دچار غليان شديد و زودگذر احساسات شده و در بعضي موارد با نوعي تجربه و کشف موهوم معنوي مواجه مي‌گردند.
شيشه را اغلب به صورت دودي با ابزاري بنام “پايپ” مصرف مي‌کنند هرچند به صورت تزريقي نيز قابل مصرف است.
اولين بار متاآمفتامين در سال 1893 در کشور ژاپن از ماده‌اي به نام افدرين ساخته شد، پس از جنگ جهاني دوم اين ماده با نام شابو در ميان ژاپني‌ها رواج بسيار يافت تا اينکه وزارت بهداشت اين کشور آن را در سال 1951 غيرقانوني اعلام کرد و از آن پس توسط سازمان غير قانوني “ياکوزا” در اين کشور توليد مي‌شود.
بعدها و در جنگ جهاني دوم تحت نام ديگري مورد استفاده اعضاي ارتش آلمان، از بالاترين تا پايين‌ترين رده قرار مي‌گرفت و نيز به صورت شکلات و براي افزايش هوشياري بين خلبانان نيروي هوايي توزيع مي‌شد. پزشک اختصاصي آدولف هيتلر از سال 1942 تا زمان مرگ او براي جلوگيري از افسردگي و رفع خستگي روزانه ميزان مشخصي مت (نوعي از آمفتامين) را به هيتلر تزريق مي‌کرد.
در دهه 60 ميلادي مصرف اين ماده شيوع زيادي پيدا کرد و در دهه 80 مصرف تفريحي آن به اوج خود رسيد. در سال 1989 مجله اکونوميست، شهر “سان ديگو” در کاليفرنيا را پايتخت متاآمفتامين آمريکاي شمالي اعلام کرد. اين مجله در سال 2000 همين عنوان را بار ديگر براي اين شهر به کار برد و شهر “ساوت گيت” کاليفرنيا را دومين پايتخت توصيف کرد.
با وجود تلاش ايالت متحده به منظور محدود کردن روند افزايش مصرف، استعمال آن در مناطق مختلف اين کشور رواج بسيار يافت.
اگرچه درمان دارويي اختصاصي براي اعتياد به متاآمفتامين وجود ندارد ولي استفاده از داروهاي ضد افسردگي در درمان علايم افسردگي افرادي که اخيرا مصرف اين ماده را کنار گذاشته‌اند، مفيد است آما آنچه مهم است، اين است که مواد محرک اعتياد آور قابل درمان نيست چرا که آثار آن جسم و روان شخص را در بر مي گيرد که تا پايان عمر تداوم دارد، بنابراين در خصوص اين نوع ماده محرک بايد گفت پيشگيري از طريق کسب اطلاعات و آگاهي‌هاي درست مهمترين و اصلح‌ترين روش درست است.
متخصصان درمانگر اعتياد مي‌گويند براي درمان کسي که به مواد محرک شيشه اعتياد پيدا مي‌کند، داروي خاصي در دنيا وجود ندارد و داروهايي که تجويز مي‌شود تنها به کاهش علايم ناراحت‌کننده بيمار کمک مي‌کنند.
سخن آخر اينکه بسياري از شيشه‌هاي مصرفي در حال حاضر به صورت دست ساز و در خانه‌ها توليد مي‌شود و متاسفانه شدت توهم و هذيان در مصرف كنندگان اين نوع شيشه به مراتب بيشتر است.

مطالب داغ امروز :

درمان سوزاک

سوزاک بیماری جنسی که به راحتی قابل درمان است! گاهی بیماران از بیان بیماریهای مقاربتی …

سرطان روده

سرطان روده سومین بیماری کشنده در جهان است و متاسفانه طبق امار و ارقام قربانیان …