شیشه، ماده محرک اعتیاد آوری که قابل درمان نیست

اردیبهشت ۱۸, ۱۳۸۸ توسط :   موضوع : مطالب اجتماعي, اعتیاد, خبر پزشکی

شیشه، ماده محرک اعتیاد آوری که قابل درمان نیست
از آنجایی که عدم آگاهی از عوارض ناشی از مصرف مواد مخدر یکی از مهمترین دلایل گرایش افراد به آن است، خبرگزاری دانشجویان ایران درصدد است با ارائه گزارش و با استفاده از تجربیات برخی از کارشناسان به تشریح “شیشه” به عنوان ماده مخدری که مصرف آن در جامعه رو به افزایش است، بپردازد.

به گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) منطقه کرمانشاه، “شیشه” ماده محرک اعتیادآور و خطرناکی است که به شکل کریستال‌های ریز همچون شکر است و به تازگی برای قاچاق، آن را در نی‌های نوشابه جاسازی کرده و سر و ته آن را می‌بندند.
متاآمفتامین یا شیشه، یک محرک اعتیاد آور بسیار قوی با تاثیر شدید بر روی سیستم عصبی است که به نام‌های کریستال، و یخ نیز شهرت دارد و به شکل دانه‌های کریستالی شفاف به صورت پودر به فروش می‌رسد.
اثر شدید این ماده در نتیجه ترشح فراوان هورمون دوپامین (یک انتقال دهنده عصبی) در مناطقی از مغز که کنترل کننده احساس لذت است، صورت می‌گیرد.
متاآمفتامین به صورت پودر سفید رنگ و شفافی است که بو ندارد، مزه آن تلخ است و به سادگی در آب حل می‌شود و می‌توان به طرق مختلف از جمله شکل تدخینی (دودکردنی) آن را مصرف کرد که در واقع همین شکل از آمفتامین است که به شیشه معروف شده است.
از آنجایی که تحریک مصنوعی مغز به دلیل مصرف این ماده، اعتماد شخص را افزایش می‌دهد، مصرف کننده نه تنها به سادگی قادر به ترک آن نخواهد بود، بلکه در صورت ترک هم، لذات زندگی عادی برایش بی معنا شده و امکان ابتلا به افسردگی در او افزایش می‌یابد.
در ابتدا، تاثیر شیشه با افزایش یافتن توانایی‌های جسمی و فکری همراه است اما برای رسیدن به این “حال ظاهرا خوب” مقدار مصرف و یا تعداد دفعات مصرف افزایش یافته و در چنین حالتی شخص مصرف کننده دچار زود رنجی، حمله‌های خشمگینانه، شک و تردید عصبی، افکار وهمی و توهمات شنیداری و دیداری می‌شود و پس از گذشت مدت زمانی برای رسیدن به حالت‌های مورد نظر فرد مجبور به مصرف دوز بالاتر می‌شود.
حالت و حس آرامشی که به دنبال مصرف در فرد ظهور پیدا مى کند اغلب موجب بروز میل بیش از حد براى استفاده بیشتر از این ماده در شخص مى‌شود و شخص پس از اتمام اثرات مطلوب و به علت تخلیه شدید انرژی و با احساس خستگی مفرط ناچار به مصرف مجدد روی می‌آورد و در چرخه‌ای نابودگر و ویران کننده می‌افتد که خروج از آن مستلزم باید‌های بسیاری است….
استفاده دوز بالاى کریستال مى‌تواند موجب آسیب در رگ‌هاى مغزى و در نهایت مرگ شود. دیگر تاثیرات فیزیکى معمول ناشى از استعمال شیشه شامل خشکى دهان، افزایش سرعت تنفس، سردردهاى طاقت فرسا، حالت تهوع، تعرق بیش از اندازه بدن، سرگیجه، بالارفتن فشارخون، بالارفتن حرارت بدن، تپش قلب، خشکى، سوزش و ترک لب‌ها، بزرگ شدن مردمک چشم، سیاهى رفتن چشم، لرزش دست‌ها و انگشتان مى‌شود.
شیشه به عنوان یک محرک قوی می‌تواند موجب افزایش سطح هوشیاری و فعالیت جسمانی شده و اشتها را کاهش دهد. مصرف کنندگان این ماده، پس از مصرف دچار غلیان شدید و زودگذر احساسات شده و در بعضی موارد با نوعی تجربه و کشف موهوم معنوی مواجه می‌گردند.
شیشه را اغلب به صورت دودی با ابزاری بنام “پایپ” مصرف می‌کنند هرچند به صورت تزریقی نیز قابل مصرف است.
اولین بار متاآمفتامین در سال ۱۸۹۳ در کشور ژاپن از ماده‌ای به نام افدرین ساخته شد، پس از جنگ جهانی دوم این ماده با نام شابو در میان ژاپنی‌ها رواج بسیار یافت تا اینکه وزارت بهداشت این کشور آن را در سال ۱۹۵۱ غیرقانونی اعلام کرد و از آن پس توسط سازمان غیر قانونی “یاکوزا” در این کشور تولید می‌شود.
بعدها و در جنگ جهانی دوم تحت نام دیگری مورد استفاده اعضای ارتش آلمان، از بالاترین تا پایین‌ترین رده قرار می‌گرفت و نیز به صورت شکلات و برای افزایش هوشیاری بین خلبانان نیروی هوایی توزیع می‌شد. پزشک اختصاصی آدولف هیتلر از سال ۱۹۴۲ تا زمان مرگ او برای جلوگیری از افسردگی و رفع خستگی روزانه میزان مشخصی مت (نوعی از آمفتامین) را به هیتلر تزریق می‌کرد.
در دهه ۶۰ میلادی مصرف این ماده شیوع زیادی پیدا کرد و در دهه ۸۰ مصرف تفریحی آن به اوج خود رسید. در سال ۱۹۸۹ مجله اکونومیست، شهر “سان دیگو” در کالیفرنیا را پایتخت متاآمفتامین آمریکای شمالی اعلام کرد. این مجله در سال ۲۰۰۰ همین عنوان را بار دیگر برای این شهر به کار برد و شهر “ساوت گیت” کالیفرنیا را دومین پایتخت توصیف کرد.
با وجود تلاش ایالت متحده به منظور محدود کردن روند افزایش مصرف، استعمال آن در مناطق مختلف این کشور رواج بسیار یافت.
اگرچه درمان دارویی اختصاصی برای اعتیاد به متاآمفتامین وجود ندارد ولی استفاده از داروهای ضد افسردگی در درمان علایم افسردگی افرادی که اخیرا مصرف این ماده را کنار گذاشته‌اند، مفید است آما آنچه مهم است، این است که مواد محرک اعتیاد آور قابل درمان نیست چرا که آثار آن جسم و روان شخص را در بر می گیرد که تا پایان عمر تداوم دارد، بنابراین در خصوص این نوع ماده محرک باید گفت پیشگیری از طریق کسب اطلاعات و آگاهی‌های درست مهمترین و اصلح‌ترین روش درست است.
متخصصان درمانگر اعتیاد می‌گویند برای درمان کسی که به مواد محرک شیشه اعتیاد پیدا می‌کند، داروی خاصی در دنیا وجود ندارد و داروهایی که تجویز می‌شود تنها به کاهش علایم ناراحت‌کننده بیمار کمک می‌کنند.
سخن آخر اینکه بسیاری از شیشه‌های مصرفی در حال حاضر به صورت دست ساز و در خانه‌ها تولید می‌شود و متاسفانه شدت توهم و هذیان در مصرف کنندگان این نوع شیشه به مراتب بیشتر است.

  • مجله اطلاعات پزشکی



همکاران ما از نظرات و پیشنهادات شما استقبال می نمایند

نظر يا مطلب خود درباره اين مقاله را بفرماييد
اگر مي خواهيد تصويري در كنار نظر شما نشان داده شود اينجا را امتحان كنيد . gravatar

Protected by WP Anti Spam