در بیشتر قسمت های دنیا سرطان سینه هنوز یک راز خجالت آور است

اسفند ۱۶, ۱۳۸۷ توسط :   موضوع : مامایی, جهان پزشكي, خبر پزشکی

وقتی سرطان زنانه می شود
در بیشتر قسمت های دنیا سرطان سینه هنوز یک راز خجالت آور است. هر سه دقیقه یک زن مصری از بیماری خود مطلع می شود و از همان لحظه، ترک شدن از سوی همسر، یکی از ترس های زندگی اش به شمار می آید. مخفی کاری، فقط به رازداری منتهی نمی شود، بلکه به دریافت اطلاعات نادرست می انجامد.
آنیانو آکردالا، زن نیجریه ای که با سرطان سینه زندگی می کند، می گوید که در کشور او مادران از آشکار کردن سرطان سینه خود اکراه دارند، چون می ترسند که اگر این کار را انجام دهند، کسی حاضر به ازدواج با دخترانشان نشود. او می گوید: «برخی زنان ترجیح می دهند که برای ناپدید شدن توده ای که در سینه شان هست به کلیسا بروند و دعا کنند.»
در هند زن های دارای سرطان سینه به دلیل گسترش این عقیده که این بیماری واگیردار است، ممکن است مجبور به استفاده از ظروف غذای جداگانه شوند. «ویجی مخرجی» که سرطان سینه دارد و در کلکته زندگی می کند، می گوید:«زنان از غذا دادن به بچه هایشان با دست های خود می ترسند.» گیلز ماریا کاستا فرانسیسکو، پرستار برزیلی که خود سرطان سینه دارد، زنی را یادآوری می کند که سرطان سینه داشت و از او می پرسید که آیا اگر در حال شیر دادن به دختر کوچکش، بچه آروغ بزند، به سرطان سینه مبتلا می شود
خوشبختانه چنین مشکلات فرهنگی درباره افراد مبتلا به سرطان در ایران وجود ندارد. اما این بیماری، در هر جای دنیا که باشد، نگرانی های سختی به دنبال دارد، نگرانی هایی که از دست رفتن زیبایی تا هزینه های بالای درمان و مرگ را شامل می شود. این نگرانی ها وجود دارند، هر چند بسیاری از آنها ساخته تخیلات خود بیماران باشد یا علم آنقدر در درمان برخی مراحل و انواع بیماری ها آنقدر تبحر پیدا کرده باشد که جای نگرانی چندانی وجود نداشته باشد. به گفته دکتر محمداسماعیل اکبری، رئیس مرکز تحقیقات سرطان دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، سالانه ۷ هزار نفر در کشور به سرطان سینه مبتلا می شوند و در حال حاضر حدود۱۰۰ هزار نفر مبتلا به این بیماری در کشور وجود دارد. پیش از این، سرطان سینه بیماری ای بود که بیشتر زنان سفیدپوست و افرادی را که در قطب های صنعتی همچون آمریکای شمالی و اروپای غربی زندگی می کردند را مبتلا می کرد. اما بعد معلوم شد که در هر جایی هست؛ آسیا، آفریقا، اروپای شرقی و آمریکای لاتین مواردی از سرطان سینه را داشتند. تا سال ۲۰۲۰ حدود ۷۰ درصد از موارد سرطان سینه در کشورهای درحال توسعه خواهد بود.
از آنجا که سرطان سینه نسبت به بسیاری از انواع دیگر سرطان ها، نشانه های آشکارتری دارد و تشخیص زودهنگام سرطان سینه در درمان آن بسیار مؤثر است، غربالگری روشی است که همه کشورهای دنیا برای بیماریابی از آن استفاده می کنند. ولی در بسیاری از مناطق دنیا به دلایل مختلف از جمله گرانی آزمایش های ماموگرافی، در دسترس نبودن این دستگاه یا ناآگاهی، آزمایش هایی که زنان بالاتر از ۳۰ سال باید سالی یک بار انجام دهند، به فراموشی سپرده می شود. نبود آگاهی نسبت به غربالگری سرطان سینه، مهم ترین دلیلی است که مسئولان بهداشت و درمان ایران برای عدم استفاده از این روش در ایران عنوان می کنند.
محمداسماعیل اکبری می گوید: «در کشورهای پیشرفته ۸۰ درصد مبتلایان در مرحله اول بروز بیماری شناسایی می شوند و این درحالی است که در کشور ما در مرحله اول این بیماری تنها ۲۰ درصد قابل شناسایی هستند.»این جراح می افزاید: «ایرانی ها نسبت به سایر کشور ها در سنین پائین تری به این بیماری مبتلا می شوند. همچنین تشخیص بیماری بیش از نیمی از مبتلایان به سرطان سینه در مرحله پیشرفته صورت می گیرد.» این در حالی است که پزشکان ایرانی تأکید می کنند احتمال بروز سرطان در افرادی که سابقه بیماری در اعضای درجه یک خانواده دارند، ۵ برابر دیگران است و این مسئله، آزمایشات مکرر نزدیکان مبتلایان به سرطان سینه را ضروری تر می سازد.
در شهریورماه سال گذشته، گروه حامی افراد مبتلا به سرطان سینه سوزان جی.کومن گردهمایی بین المللی برای پزشکان، حامیان و افرادی که با سرطان سینه زندگی می کنند، در بوداپست برگزار کرد. گزارش های مربوط به این بیماری از ۳۰ کشور دنیا ارائه و تفاوت های میان آنها مشخص شد. در آمریکا، سالانه به طور تخمینی، ۸‎/۱ میلیارد دلار برای شناسایی و درمان موارد مبتلا به این بیماری صرف می شود و سرانه دستگاه های ماموگرافی، کلینیک ها و متخصصان نشان دهنده کارایی این مبلغ هزینه شده است. در مقابل، در شهر پونای هند که ۳‎/۵ میلیون زن زندگی می کنند، تنها یک مورد سرویس کامل سرطان سینه وجود دارد. نیمی از زنان هندی که با این بیماری زندگی می کنند، هیچ گونه درمانی دریافت نمی کنند. در جنوب آفریقا، تنها ۵ درصد سرطان ها در موارد اولیه بروز شناسایی می شوند (در مراحل صفر و یک از چهار مرحله این بیماری). این در حالی است که در آمریکا، این رقم به ۵۰ درصد می رسد.
اما زنان آسیایی همچون زنان سیاه پوست در آمریکا و آفریقا در درجه بالای خطرپذیری رشد یک شکل مهاجم تر از سرطان سینه هستند که به عنوان گیرنده استروژن منفی یا ای. آر منفی شناخته می شود. این بیماری به طور میانگین، ۱۰ سال زودتر از سایر انواع آن فرد را از پا می اندازد و به داروهایی که استروژن را مسدود می کنند تا سلول ها با استروژن تغذیه نشوند، مقاوم است. بدتر این که نتایج تحقیقاتی که در ژوئن ۲۰۰۶ منتشر شده، نشان می دهد که ۴۰ درصد بیماران آمریکایی- آفریقایی مبتلا به سرطان سینه که در سنین پیش از یائسگی قرار دارند، به نوعی بیماری مبتلا هستند که از ای. آر منفی خطرناک تر است.
تنها یافتن سرطان سینه بدخیم در جمعیت آسیایی کافی است تا مشکلات خاصی ظاهر شود. زنان آسیایی مستعد ابتلا به بافت سرطانی سخت تر از سایر زنان هستند و بسیاری از مطالعات نشان داده است که بافت سخت می تواند تا ۵ برابر احتمال توسعه وخامت را افزایش دهد. علاوه بر این، چنین بافت هایی می توانند بیماری را تا زمانی که هر دو تومور و بافت سلامت در ماموگرافی سفید نشان داده شوند، خود را مخفی کنند. بنا بر آخرین بررسی های انجام شده در ایران ۷۷ درصد کسانی که به سرطان سینه دچار می شوند طول عمر ۱۰ ساله دارند و بسیاری از بیماران دچار سرطان سینه سال های زیادی زنده می مانند. رئیس مرکز تحقیقات سرطان دانشگاه شهید بهشتی در این باره می افزاید: «بیماری نیمی از مبتلایان به سرطان سینه قابل کنترل است.»
● سوغات زندگی غربی
اما بعضی از این خبرهای بد نتیجه خبرهای خیلی خوب هستند. به برکت رعایت اصول بهداشتی، غذای بیشتر و بالا رفتن سطح سلامت عمومی، میانگین امید به زندگی در میان افراد دارای درآمدهای پائین و متوسط از ۵۰ سال در سال ۱۹۶۵ به ۶۵ سال در سال ۲۰۰۵ رسید. زنان به سادگی تا سنی که استعداد ابتلا به سرطان بالا می رود عمر می کنند. گسترش زندگی غربی شده، می تواند عادت های غربی همچون غذاهای چاق کننده، کم تحرکی و چاقی بیمارگونه را به همراه داشته باشد که همه این ها شیوع سرطان سینه را افزایش می دهد.
در پژوهشی که تیرماه سال ۱۳۸۶ منتشر شد، دانشمندان اثرات عادات غذایی را بر ۳ هزار زن چینی ۲۵ تا ۶۴ ساله بررسی کردند. نیمی از این گروه گوشت شیرین رژیمی که غذایی غربی است، گوشت قرمز غنی شده، میگو، ماهی، شیرینی، دسرها، نان و شیر خورده بودند. دیگر افراد این گروه، رژیم غذایی سنتی آسیایی شامل سبزیجات، جوانه ها، حبوبات، ماهی و شیر سویا را رها نکرده بودند. این تحقیق نشان داد زنانی که یائسه شده بودند، در گروهی که گوشت شیرین می خوردند۶۰ درصد بیشتر احتمال رشد انواع رایج سرطان سینه را داشتند.
رئیس مرکز تحقیقات سرطان دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی نیز معتقد است که مصرف چربی ها، فست فود ها وخوراکی های دارای مواد نگهدارنده در ابتلای فرد به این بیماری بسیار مؤثر است. او همچنین سابقه فامیلی ابتلا به سرطان سینه، نازایی، عدم شیردهی، استعمال دخانیات، افزایش وزن غیرطبیعی و چاقی، مصرف هورمون برای مشکلات پوستی و سقط های غیرایمن، را از جمله عوامل بروز سرطان سینه ذکر می کند. رئیس مرکز تحقیقات سرطان با اشاره به وابستگی سرطان به مصرف هورمون می افزاید: «نخستین کسی که این وابستگی را شناسایی کرد «شیخ الرئیس ابوعلی سینا» بود که یک هزار سال پیش سرطان را کشف کرد.»او با بیان این خبر که در ۱۵ سال آینده تعداد سرطان ها در کشور افزایش می یابد زیرا سرطان بیماری فردای ماست، توجه بیشتر را نسبت به آزمایشات مکرر به منظور شناسایی این بیماری در مراحل اولیه را یادآور می شود.
این پزشک به زنان توصیه می کند که از سن ۳۰ سالگی خود را معاینه کنند و با مشاهده کوچکترین تغییری به پزشک مراجعه کنند.
● درمان، فراتر از حیطه پزشکی
این روز ها کمتر از ۴۰ درصد زنان آمریکایی برای برداشتن سینه انتخاب می شوند. اگرچه این درصد در کشورهای دیگر بالاتر است. در کره سینه بیش از ۵۰ درصد بیماران برداشته می شود، که بیشتر به دلیل ترس از سرطان ثانویه است. غالباً این جراحی های با اشعه، تنها انتخابی است که پیش روی بیمار گذاشته می شود. وقتی ی. دابیانگ، زن ۴۱ ساله ای که در تلویزیون پکن سردبیر است، در سال ۲۰۰۲ یک تومور پیدا کرد، پزشکان اشاره کردند که تصمیم او، برتری دادن زیبایی بر زندگی است. و در بسیاری از موارد برداشتن سینه ارزان تر از توده برداری است.
رئیس مرکز تحقیقات سرطان دانشگاه شهید بهشتی نیز می گوید که پزشکان ایرانی تقریباً از حدود ۲۰ سال پیش در عمل جراحی سرطان سینه قادر به حفظ سینه ها هستند. میزان معمول داروی شیمی درمانی کاملاً بر اساس قد و وزن بیماران مشخص می شود، اما شواهد نشان می دهد که گروه های نژادی مختلف به میزان متفاوتی داروهای شیمیایی را جذب می کنند. پژوهشگران سنگاپوری نشان داده اند که بیماران نژاد هند و اروپایی نسبت به سایر نژاد ها احتمالاً به میزان داروی بیشتری به ازای هر پوند از وزن بدنشان نیاز دارند. از آنجا که میزان تجویز بیشتر دارو ها با بدن غربی ها سنجیده می شود، برخی از پزشکان در سنگاپور گزارش داده اند که مقادیر داروهای بیماران خود را تا ۳۰ درصد تغییر داده اند تا انطباق بیشتری با بدن هر فرد پیدا کند و عوارض جانبی کمتری داشته باشد. دکتر ریچارد لاو، مدیر علمی بنیاد بین المللی تحقیقات سرطان سینه ویسکونسین می گوید: «دانشمندان محلی باید تحقیقات خود را انجام دهند و میزان داروی تجویزی خود را پیدا کنند.» هر چند درمان سرطان سینه موضوعی بسیار تخصصی و تنها در حیطه کار پزشکان متخصص به نظر می رسد، اما همچون سایر بیماری ها، باید آن را از لحاظ اجتماعی نیز مورد بررسی و حمایت قرار داد. در کشورهایی که سیستم درمانی خود را برای درمان این بیماری تکمیل کرده اند، مشاوره های روانشناسی برای بیماران، بخصوص افرادی که سرطان منجر به برداشتن سینه آنها می شود ترتیب می دهند تا بیمار راحت تر بتواند با شرایط جدید زندگی خود کنار بیاید. در رده ای پائین تر از متخصصان و کارشناسان، این مردم و بخصوص خانواده بیماران هستند که باید مخاطب برنامه های فرهنگ سازی قرار بگیرند تا شیوه پذیرش بیماران درمان شده را بیاموزند.

ایران

  • مجله اطلاعات پزشکی



همکاران ما از نظرات و پیشنهادات شما استقبال می نمایند

نظر يا مطلب خود درباره اين مقاله را بفرماييد
اگر مي خواهيد تصويري در كنار نظر شما نشان داده شود اينجا را امتحان كنيد . gravatar