پزشکان بدون مرز درمان
خبر فوری
خانه / مامایی / در بیشتر قسمت های دنیا سرطان سینه هنوز یك راز خجالت آور است
مجله پزشکی

در بیشتر قسمت های دنیا سرطان سینه هنوز یك راز خجالت آور است

وقتی سرطان زنانه می شود
در بیشتر قسمت های دنیا سرطان سینه هنوز یك راز خجالت آور است. هر سه دقیقه یك زن مصری از بیماری خود مطلع می شود و از همان لحظه، ترك شدن از سوی همسر، یكی از ترس های زندگی اش به شمار می آید. مخفی كاری، فقط به رازداری منتهی نمی شود، بلكه به دریافت اطلاعات نادرست می انجامد.
آنیانو آكردالا، زن نیجریه ای كه با سرطان سینه زندگی می كند، می گوید كه در كشور او مادران از آشكار كردن سرطان سینه خود اكراه دارند، چون می ترسند كه اگر این كار را انجام دهند، كسی حاضر به ازدواج با دخترانشان نشود. او می گوید: «برخی زنان ترجیح می دهند كه برای ناپدید شدن توده ای كه در سینه شان هست به كلیسا بروند و دعا كنند.»
در هند زن های دارای سرطان سینه به دلیل گسترش این عقیده كه این بیماری واگیردار است، ممكن است مجبور به استفاده از ظروف غذای جداگانه شوند. «ویجی مخرجی» كه سرطان سینه دارد و در كلكته زندگی می كند، می گوید:«زنان از غذا دادن به بچه هایشان با دست های خود می ترسند.» گیلز ماریا كاستا فرانسیسكو، پرستار برزیلی كه خود سرطان سینه دارد، زنی را یادآوری می كند كه سرطان سینه داشت و از او می پرسید كه آیا اگر در حال شیر دادن به دختر كوچكش، بچه آروغ بزند، به سرطان سینه مبتلا می شود
خوشبختانه چنین مشكلات فرهنگی درباره افراد مبتلا به سرطان در ایران وجود ندارد. اما این بیماری، در هر جای دنیا كه باشد، نگرانی های سختی به دنبال دارد، نگرانی هایی كه از دست رفتن زیبایی تا هزینه های بالای درمان و مرگ را شامل می شود. این نگرانی ها وجود دارند، هر چند بسیاری از آنها ساخته تخیلات خود بیماران باشد یا علم آنقدر در درمان برخی مراحل و انواع بیماری ها آنقدر تبحر پیدا كرده باشد كه جای نگرانی چندانی وجود نداشته باشد. به گفته دكتر محمداسماعیل اكبری، رئیس مركز تحقیقات سرطان دانشگاه علوم پزشكی شهید بهشتی، سالانه ۷ هزار نفر در كشور به سرطان سینه مبتلا می شوند و در حال حاضر حدود۱۰۰ هزار نفر مبتلا به این بیماری در كشور وجود دارد. پیش از این، سرطان سینه بیماری ای بود كه بیشتر زنان سفیدپوست و افرادی را كه در قطب های صنعتی همچون آمریكای شمالی و اروپای غربی زندگی می كردند را مبتلا می كرد. اما بعد معلوم شد كه در هر جایی هست؛ آسیا، آفریقا، اروپای شرقی و آمریكای لاتین مواردی از سرطان سینه را داشتند. تا سال ۲۰۲۰ حدود ۷۰ درصد از موارد سرطان سینه در كشورهای درحال توسعه خواهد بود.
از آنجا كه سرطان سینه نسبت به بسیاری از انواع دیگر سرطان ها، نشانه های آشكارتری دارد و تشخیص زودهنگام سرطان سینه در درمان آن بسیار مؤثر است، غربالگری روشی است كه همه كشورهای دنیا برای بیماریابی از آن استفاده می كنند. ولی در بسیاری از مناطق دنیا به دلایل مختلف از جمله گرانی آزمایش های ماموگرافی، در دسترس نبودن این دستگاه یا ناآگاهی، آزمایش هایی كه زنان بالاتر از ۳۰ سال باید سالی یك بار انجام دهند، به فراموشی سپرده می شود. نبود آگاهی نسبت به غربالگری سرطان سینه، مهم ترین دلیلی است كه مسئولان بهداشت و درمان ایران برای عدم استفاده از این روش در ایران عنوان می كنند.
محمداسماعیل اكبری می گوید: «در كشورهای پیشرفته ۸۰ درصد مبتلایان در مرحله اول بروز بیماری شناسایی می شوند و این درحالی است كه در كشور ما در مرحله اول این بیماری تنها ۲۰ درصد قابل شناسایی هستند.»این جراح می افزاید: «ایرانی ها نسبت به سایر كشور ها در سنین پائین تری به این بیماری مبتلا می شوند. همچنین تشخیص بیماری بیش از نیمی از مبتلایان به سرطان سینه در مرحله پیشرفته صورت می گیرد.» این در حالی است كه پزشكان ایرانی تأكید می كنند احتمال بروز سرطان در افرادی كه سابقه بیماری در اعضای درجه یك خانواده دارند، ۵ برابر دیگران است و این مسئله، آزمایشات مكرر نزدیكان مبتلایان به سرطان سینه را ضروری تر می سازد.
در شهریورماه سال گذشته، گروه حامی افراد مبتلا به سرطان سینه سوزان جی.كومن گردهمایی بین المللی برای پزشكان، حامیان و افرادی كه با سرطان سینه زندگی می كنند، در بوداپست برگزار كرد. گزارش های مربوط به این بیماری از ۳۰ كشور دنیا ارائه و تفاوت های میان آنها مشخص شد. در آمریكا، سالانه به طور تخمینی، ۸‎/۱ میلیارد دلار برای شناسایی و درمان موارد مبتلا به این بیماری صرف می شود و سرانه دستگاه های ماموگرافی، كلینیك ها و متخصصان نشان دهنده كارایی این مبلغ هزینه شده است. در مقابل، در شهر پونای هند كه ۳‎/۵ میلیون زن زندگی می كنند، تنها یك مورد سرویس كامل سرطان سینه وجود دارد. نیمی از زنان هندی كه با این بیماری زندگی می كنند، هیچ گونه درمانی دریافت نمی كنند. در جنوب آفریقا، تنها ۵ درصد سرطان ها در موارد اولیه بروز شناسایی می شوند (در مراحل صفر و یك از چهار مرحله این بیماری). این در حالی است كه در آمریكا، این رقم به ۵۰ درصد می رسد.
اما زنان آسیایی همچون زنان سیاه پوست در آمریكا و آفریقا در درجه بالای خطرپذیری رشد یك شكل مهاجم تر از سرطان سینه هستند كه به عنوان گیرنده استروژن منفی یا ای. آر منفی شناخته می شود. این بیماری به طور میانگین، ۱۰ سال زودتر از سایر انواع آن فرد را از پا می اندازد و به داروهایی كه استروژن را مسدود می كنند تا سلول ها با استروژن تغذیه نشوند، مقاوم است. بدتر این كه نتایج تحقیقاتی كه در ژوئن ۲۰۰۶ منتشر شده، نشان می دهد كه ۴۰ درصد بیماران آمریكایی- آفریقایی مبتلا به سرطان سینه كه در سنین پیش از یائسگی قرار دارند، به نوعی بیماری مبتلا هستند كه از ای. آر منفی خطرناك تر است.
تنها یافتن سرطان سینه بدخیم در جمعیت آسیایی كافی است تا مشكلات خاصی ظاهر شود. زنان آسیایی مستعد ابتلا به بافت سرطانی سخت تر از سایر زنان هستند و بسیاری از مطالعات نشان داده است كه بافت سخت می تواند تا ۵ برابر احتمال توسعه وخامت را افزایش دهد. علاوه بر این، چنین بافت هایی می توانند بیماری را تا زمانی كه هر دو تومور و بافت سلامت در ماموگرافی سفید نشان داده شوند، خود را مخفی كنند. بنا بر آخرین بررسی های انجام شده در ایران ۷۷ درصد كسانی كه به سرطان سینه دچار می شوند طول عمر ۱۰ ساله دارند و بسیاری از بیماران دچار سرطان سینه سال های زیادی زنده می مانند. رئیس مركز تحقیقات سرطان دانشگاه شهید بهشتی در این باره می افزاید: «بیماری نیمی از مبتلایان به سرطان سینه قابل كنترل است.»
● سوغات زندگی غربی
اما بعضی از این خبرهای بد نتیجه خبرهای خیلی خوب هستند. به بركت رعایت اصول بهداشتی، غذای بیشتر و بالا رفتن سطح سلامت عمومی، میانگین امید به زندگی در میان افراد دارای درآمدهای پائین و متوسط از ۵۰ سال در سال ۱۹۶۵ به ۶۵ سال در سال ۲۰۰۵ رسید. زنان به سادگی تا سنی كه استعداد ابتلا به سرطان بالا می رود عمر می كنند. گسترش زندگی غربی شده، می تواند عادت های غربی همچون غذاهای چاق كننده، كم تحركی و چاقی بیمارگونه را به همراه داشته باشد كه همه این ها شیوع سرطان سینه را افزایش می دهد.
در پژوهشی كه تیرماه سال ۱۳۸۶ منتشر شد، دانشمندان اثرات عادات غذایی را بر ۳ هزار زن چینی ۲۵ تا ۶۴ ساله بررسی كردند. نیمی از این گروه گوشت شیرین رژیمی كه غذایی غربی است، گوشت قرمز غنی شده، میگو، ماهی، شیرینی، دسرها، نان و شیر خورده بودند. دیگر افراد این گروه، رژیم غذایی سنتی آسیایی شامل سبزیجات، جوانه ها، حبوبات، ماهی و شیر سویا را رها نكرده بودند. این تحقیق نشان داد زنانی كه یائسه شده بودند، در گروهی كه گوشت شیرین می خوردند۶۰ درصد بیشتر احتمال رشد انواع رایج سرطان سینه را داشتند.
رئیس مركز تحقیقات سرطان دانشگاه علوم پزشكی شهید بهشتی نیز معتقد است كه مصرف چربی ها، فست فود ها وخوراكی های دارای مواد نگهدارنده در ابتلای فرد به این بیماری بسیار مؤثر است. او همچنین سابقه فامیلی ابتلا به سرطان سینه، نازایی، عدم شیردهی، استعمال دخانیات، افزایش وزن غیرطبیعی و چاقی، مصرف هورمون برای مشكلات پوستی و سقط های غیرایمن، را از جمله عوامل بروز سرطان سینه ذكر می كند. رئیس مركز تحقیقات سرطان با اشاره به وابستگی سرطان به مصرف هورمون می افزاید: «نخستین كسی كه این وابستگی را شناسایی كرد «شیخ الرئیس ابوعلی سینا» بود كه یك هزار سال پیش سرطان را كشف كرد.»او با بیان این خبر كه در ۱۵ سال آینده تعداد سرطان ها در كشور افزایش می یابد زیرا سرطان بیماری فردای ماست، توجه بیشتر را نسبت به آزمایشات مكرر به منظور شناسایی این بیماری در مراحل اولیه را یادآور می شود.
این پزشك به زنان توصیه می كند كه از سن ۳۰ سالگی خود را معاینه كنند و با مشاهده كوچكترین تغییری به پزشك مراجعه كنند.
● درمان، فراتر از حیطه پزشكی
این روز ها كمتر از ۴۰ درصد زنان آمریكایی برای برداشتن سینه انتخاب می شوند. اگرچه این درصد در كشورهای دیگر بالاتر است. در كره سینه بیش از ۵۰ درصد بیماران برداشته می شود، كه بیشتر به دلیل ترس از سرطان ثانویه است. غالباً این جراحی های با اشعه، تنها انتخابی است كه پیش روی بیمار گذاشته می شود. وقتی ی. دابیانگ، زن ۴۱ ساله ای كه در تلویزیون پكن سردبیر است، در سال ۲۰۰۲ یك تومور پیدا كرد، پزشكان اشاره كردند كه تصمیم او، برتری دادن زیبایی بر زندگی است. و در بسیاری از موارد برداشتن سینه ارزان تر از توده برداری است.
رئیس مركز تحقیقات سرطان دانشگاه شهید بهشتی نیز می گوید كه پزشكان ایرانی تقریباً از حدود ۲۰ سال پیش در عمل جراحی سرطان سینه قادر به حفظ سینه ها هستند. میزان معمول داروی شیمی درمانی كاملاً بر اساس قد و وزن بیماران مشخص می شود، اما شواهد نشان می دهد كه گروه های نژادی مختلف به میزان متفاوتی داروهای شیمیایی را جذب می كنند. پژوهشگران سنگاپوری نشان داده اند كه بیماران نژاد هند و اروپایی نسبت به سایر نژاد ها احتمالاً به میزان داروی بیشتری به ازای هر پوند از وزن بدنشان نیاز دارند. از آنجا كه میزان تجویز بیشتر دارو ها با بدن غربی ها سنجیده می شود، برخی از پزشكان در سنگاپور گزارش داده اند كه مقادیر داروهای بیماران خود را تا ۳۰ درصد تغییر داده اند تا انطباق بیشتری با بدن هر فرد پیدا كند و عوارض جانبی كمتری داشته باشد. دكتر ریچارد لاو، مدیر علمی بنیاد بین المللی تحقیقات سرطان سینه ویسكونسین می گوید: «دانشمندان محلی باید تحقیقات خود را انجام دهند و میزان داروی تجویزی خود را پیدا كنند.» هر چند درمان سرطان سینه موضوعی بسیار تخصصی و تنها در حیطه كار پزشكان متخصص به نظر می رسد، اما همچون سایر بیماری ها، باید آن را از لحاظ اجتماعی نیز مورد بررسی و حمایت قرار داد. در كشورهایی كه سیستم درمانی خود را برای درمان این بیماری تكمیل كرده اند، مشاوره های روانشناسی برای بیماران، بخصوص افرادی كه سرطان منجر به برداشتن سینه آنها می شود ترتیب می دهند تا بیمار راحت تر بتواند با شرایط جدید زندگی خود كنار بیاید. در رده ای پائین تر از متخصصان و كارشناسان، این مردم و بخصوص خانواده بیماران هستند كه باید مخاطب برنامه های فرهنگ سازی قرار بگیرند تا شیوه پذیرش بیماران درمان شده را بیاموزند.

ایران

مطالب داغ امروز :

مشکلات سه ماه آخر بارداری

خستگی نه تنها شکمتان با 10 تا 13.5 کیلو گرم اضافه وزن (یا بیشتر) جلو …

تغذیه در نهمین ماه بارداری

تغذیه صحیح و مناسب در طول دوران بارداری، از اهمیت بالایی برخوردار است. وزن شما …