آسیب استنشاقی

تیر ۳۱, ۱۳۸۷ توسط :   موضوع : بيماري غير واگير, جهان پزشكي

آسیب استنشاقی
علائم
بیمار برای مدتی در یک فضای بسته همراه با گاز سمی یا دود ناشی‌از آتش، لیک، تبخیر حلال، واکنش شیمیایی، تخمیر گیاه و غیره قرار می‌گیرد. و هنگام مراجعه به ED از سرفه، ویزینگ، تنگی‌نفس، سوزش یا آب‌ریزش چشمها یا بینی، درد سینه یا شکم، یا سوزش پوست شاکی است.

سایر علائم شدید شامل گیجی و خواب‌آلودگی است. علائم ممکنست فوراً یا بعداز یک روز ایجاد شود. در معاینه فیزیکی بیمار ممکنست بوی ماده را بدهد یا دوده یا سوختگی در بدنش دیده شود. التهاب چشمها، بینی، دهان، یا راه‌هوایی فوقانی ممکنست قابل‌مشاهده باشد، درصورت تحریک‌تنفسی، ممکنست سرفه، رونکای، رال، یا ویزینگ واضح باشد، گرچه این علائم ممکنست بعداز یک روز ظاهر شوند.
آنچه باید انجام داد:
· بیمار را از ماده سمی دور کنید با در‌آوردن لباسها، hosing down، یا شستشو با آب‌وصابون.
· مطمئن شوید که تنفس بیمار خوب است، و سپس ۶ تا ۱۲ لیتر در دقیقه اکسیژن بدهید. اکسیژن به اکثر بیماران با آسیب تنفسی کمک می‌کند و در درمان مسمومیت با مونوکسید‌کربن ضروری است.
· بدنبال شواهدی بگردید که می‌تواند در شناسایی سم کمک کند: آیا آتش بوده است؟ چه چیزی سوخته است؟

 چه مدت در معرض بوده است؟ چه بویی را استشمام کرده است؟

علائم و نشانه‌های مشخص او چیست؟

آیا در پشت حلق یا روی موهای بینی دوده وجود دارد؟

ممکنست علائمی را یک سم خاص را داشته باشد که آنتی‌دوت دارد (مانند فاسیکولیشن ماهیچه‌ای، مردمک تنگ، و ریه مرطوب که نشاندهندة مسمومیت با ارگانوفسفره‌هاست که باید آتروپین داد).
· صرف‌نظر از اینکه بیمار بدون علامت است، یک chest x ray و ABG بگیرید (درصد اکسیژن استنشاق‌شده را ثبت کنید) تفاضل PO2 آلوئولار-آرتریال بالا زودرس‌ترین علامت آسیب ریوی است؛ اما حتی درصورتیکه CXR و ABGs نرمال باشد، می‌توانند بعنوان پایه‌ای برای ارزیابیهای بعدی مشکلات ریوی نگهداری شوند. به‌عنوان مارکر سایر مواد احتراقی، سطح کربوکسی‌هموگلوبین(COHgb) را اندازه‌گیری کنید. درصورت هرگونه شک، سطح سیانید (CN) را هم اندازه بگیرید.
· موارد مشخص بیماری را تعیین کنید مانند بیماری عروقی قلبی یا مغزی، COPD، آسم، یا سایر بیماریهای مزمن.
· درصورتیکه تنفس بیمار مشکل است یا هرگونه x ray یا گازهای خونی غیرطبیعی مطرح‌کنندة آسیب‌ریوی‌حاد است، بیمار باید زیر اکسیژن قرار گرفته و بستری شود، حتی اگر برای یک شب باشد.

 ویزینگ و برونکواسپاسم ممکنست ناشی‌از واکنشهای آلرژیک بوده و به دوزهای مرسوم برونکودیلاتورهای استنشاثی پاسخ دهد، اما اگر علائم ریوی بهبود نیافت احتمالاً علامتی از آسیب ریوی است.
· درصورتیکه علائم یا نشانه‌ای از آسیب استنشاقی دیده نشد، یا تمام آنها درعرض یکساعت بهبود یافت، فرستادن بیمار به خانه بی‌خطر است. اما به بیمار توصیه کنید که روز بعد یا زودتر درصورت ایجاد هرگونه علامت تنفسی (سرفه، ویزینگ، تنگی‌نفس) برای ارزیابی مجدد مراجعه کند.
· درعرض ۱۲ تا ۲۴ ساعت دوباره علائم‌حیاتی و معاینه‌فیزیکی را چک کنید و تکرار ABG و CXR را مورد ارزیابی قرار دهید، و بدنبال هرگونه تغییری که نشاندهندة آسیب استنشاقی تأخیری است بگردید.
آنچه نباید انجام داد:
· فرض نکنید که بیمار درمعرض آسیب استنشاقی چون در چندساعت اول هیچگونه علامتی ندارد یا ABG و CXR نرمال است، خوب است. بعضی از مواردی‌که باعث التهاب ریوی می‌شوند بعداز ۱۲ تا ۲۴ ساعت علائم‌شان پیدا می‌شوند.
· درموارد شک به مسمومیت با مونوکسیدکربن برای دادن اکسیژن۱۰۰% منتظر جواب سطح کربوکسی‌هموگلوبین خون نباشید. و اکسیژن را در اسرع‌وقت شروع کنید. اکسیژن صددرصد (که نیاز به ماسک محکم و یک مخزن اکسیژن دارد) نیمه‌عمر کربوکسی‌هموگلوبین را از ۶ساعت به ۵/۱ ساعت کاهش می‌دهد.
· قبل از گرفتن ABG، درحالیکه اکسیژن کمک‌کننده است بیمار را بمدت طولانی در هوای اتاق نگه ‌ندارید. ندادن اکسیژن مضر است، و گرادیان PO2 آلوئولار-آتریال هنوز با اکسیژن تکمیلی می‌تواند با ارزش باشد.
توضیحات
اولین دسته از آسیب استنشاقی بعلت گازهای ساکن است، مانند دی‌اکسیدکربن و گازهای سوختی (متان، اتان، پروپان، استیلن) که با جابجایی هوا و اکسیژن، ایجاد آسفیکسی می‌کنند. درمان شامل دورکردن بیمار از گاز است تا هوا و اکسیژن به او برسد، و توجه به هرگونه صدمه‌ای است که می‌تواند دراثر هیپوکسی رخ دهد (انفارکتوس میوکارد، صدمه مغزی).
دومین دسته از آسیب استنشاقی ناشی از گازهای محرک است: آمونیا (NH3)، فرمالدهید (HCHO)، کلرآمید (NH2Cl)، کلرین (Cl2)، دی‌اکسیدنیتروژن (NO2)، و فوسژن (COCl2) که وقتی در آب مخاط تنفسی حل شوند باعث سوختگی شیمیایی و پاسخ التهابی می‌شوند.

اولین گازی که نام برده شده بیشتر در آب حل می‌شود، بنابراین سوختگی‌های بیشتری در راه‌هوایی فوقانی، سوزش چشمها، بینی، و دهان ایجاد می‌کند، درحالیکه وقتی به گاز آخری می‌رسیم کمتر در آب حل می‌شود و درنتیجه بیشتر آسیب ریوی و دیسترس تنفسی ایجاد می‌کند.
سومین دسته از آسیب استنشاقی شامل گازهایی است که مسمومیت سیستمیک دارند مانند مونوکسیدکربن (CO)، سیانیدهیدروژن (HCN)، و سولفید هیدروژن (H2S)، که تمام اینها در تحویل اکسیژن برای تولید انرژی سلولی، آروماتیک و هالوژنه کردن هیدروکربنها مداخله می‌کنند، و باعث آسیب تأخیری در کبد، کلیه، ریه، و سایر ارگانها می‌شوند.آخرین دسته از آسیب استنشاقی آلرژی است، که توسط گازهای استنشاقی، ذرات یا آئروسلها باعث برونکواسپاسم و ادم مانند آسم یا کروپ اسپاسموتیک می‌شوند

  • مجله اطلاعات پزشکی



همکاران ما از نظرات و پیشنهادات شما استقبال می نمایند

نظر يا مطلب خود درباره اين مقاله را بفرماييد
اگر مي خواهيد تصويري در كنار نظر شما نشان داده شود اينجا را امتحان كنيد . gravatar