زمان استفاده از ضد آفتاب: هر چند ساعت یک بار ضدآفتاب زد

تیر ۱۲, ۱۳۹۲ توسط :   موضوع: : مشروح اخبار, پوست و مو, جهان پزشكي

 هرچند ساعت یکبار باید ضد آفتاب استفاده کنیم؟

در صورت شستن صورت،‌ تعریق زیاد،‌ شنا کردن و… باید ضدآفتاب دوباره استفاده شود. علاوه بر این، توصیه می‌شود در صورتی که در مقابل آفتاب هستید حداقل هر ۲-۴ ساعت دوباره ضدآفتاب بزنید.

ضدآفتاب ضد آب
ضدآفتاب‌هایی که به اصطلاح ضدآب هستند، نسبت به بقیه انواع در برابر عرق کردن،‌ بیشتر دوام می‌آورند و اثر بهتری دارند. از آنجا که اغلب افراد اولین باری که ضد آفتاب می‌زنند مقدار کافی از آن به پوست نمی‌مالند، برخی متخصصان توصیه می‌کنند که در برابر آفتاب شدید حتی هر یک ساعت یک بار ضد آفتاب تجدید شود.

وقتی شنا می‌کنید
در صورت شنا در استخرهای سر باز یا در محل‌هایی که در مقابل اشعه آفتاب هستید باید از ضدآفتاب به ویژه انواع مقاوم به آب آن استفاده کنید و اگر زمان شنای شما طولا‌نی شد، به‌طور مرتب ضدآفتاب را تجدید کنید.
سایر مقاله های مرتبط با موضوع ضد آفتاب را هم در سایت پزشک بخوانید (فهرست زیر):

زمان استفاده از ضد آفتاب: هر چند ساعت یک بار ضدآفتاب زد

آیا استفاده از ضد آفتاب در هوای ابری لازم است؟

نحوه استفاده ضد آفتاب و زمان استفاده

بهترین ضدآفتاب کدام است؟

ضدآفتاب چیست؟ SPF ضد آفتاب یعنی چی؟

ضدآفتاب ها چگونه عمل می کنند

مراقبت از پوست در برابر اشعه آفتاب

عامل اصلی چین ‌و چروک پوست صورت و ایجاد کک و مک چیست

آیا استفاده از ضد آفتاب در هوای ابری لازم است؟

 استفاده از ضد آفتاب در هوای ابری ضروری است و در هوای ابری هم حتما باید ضدآفتاب زد چون ابرها نمی‌توانند اشعه مضر ماوراء بنفش را جذب کنند و تقریبا در هوای ابری ۸۰ درصد این اشعه به پوست می‌رسد.

علا‌وه بر این چون در هوای ابری گرما و نور شدید آفتاب که می‌تواند باعث شود افراد به محیط‌های سربسته و سایه بروند وجود ندارد، در نتیجه احتمال این که اشعه ماوراءبنفش بیشتری به آنها برسد افزایش می‌یابد. چون این اشعه قابل رویت نیست. پس مثل روزهای آفتابی حتی دقیق‌تر از آن باید در روزهای ابری هم ضدآفتاب زد.

سایر مقاله های مرتبط با موضوع ضد آفتاب را هم در سایت پزشک بخوانید (فهرست زیر):

زمان استفاده از ضد آفتاب: هر چند ساعت یک بار ضدآفتاب زد

آیا استفاده از ضد آفتاب در هوای ابری لازم است؟

نحوه استفاده ضد آفتاب و زمان استفاده

بهترین ضدآفتاب کدام است؟

ضدآفتاب چیست؟ SPF ضد آفتاب یعنی چی؟

ضدآفتاب ها چگونه عمل می کنند

مراقبت از پوست در برابر اشعه آفتاب

عامل اصلی چین ‌و چروک پوست صورت و ایجاد کک و مک چیست

نحوه استفاده ضد آفتاب و زمان استفاده

تیر ۱۲, ۱۳۹۲ توسط :   موضوع: : مشروح اخبار, پوست و مو, جهان پزشكي

اغلب افراد وقتی ضد آفتاب می مالند،‌ مقدار کافی از آن را به پوست نمی‌مالند و میزان مصرف آنها تنها ۲۵ تا ۵۰ درصد مقدار لازم است. ضدآفتاب باید به قدری استفاده شود که یک لایه نازک بر روی پوست تشکیل دهد و بتواند اثر محافظتی خود را به طور کامل اعمال کند.

علاوه بر این، در حدود ۲۰ تا ۳۰ دقیقه قبل از اینکه از خانه خارج شوید. باید ضدآفتاب را روی پوست خود بزنید چون در حدود نیم ساعت طول می‌کشد تا ضدآفتاب جذب پوست شده و اثرش آغاز شود.

نکته دیگر اینکه همیشه ضدآفتاب باید بعد از همه آرایش‌ها استفاده شود،‌ چون در غیر این صورت مواد آرایشی که بر پایه آب یا چربی باشند می‌توانند باعث بی‌اثر شدن ضدآفتاب شوند. هنگام استفاده از ضدآفتاب باید به بینی‌،‌ گوش و اطراف آن توجه خاصی داشت.

سایر مقاله های مرتبط با موضوع ضد آفتاب را هم در سایت پزشک بخوانید (فهرست زیر):

زمان استفاده از ضد آفتاب: هر چند ساعت یک بار ضدآفتاب زد

آیا استفاده از ضد آفتاب در هوای ابری لازم است؟

نحوه استفاده ضد آفتاب و زمان استفاده

بهترین ضدآفتاب کدام است؟

ضدآفتاب چیست؟ SPF ضد آفتاب یعنی چی؟

ضدآفتاب ها چگونه عمل می کنند

مراقبت از پوست در برابر اشعه آفتاب

عامل اصلی چین ‌و چروک پوست صورت و ایجاد کک و مک چیست

ضدآفتاب چیست؟ SPF ضد آفتاب یعنی چی؟

SPF به معنی عامل محافظت کننده در برابر آفتاب مخفف کلمه Sun Protection factor است. ضدآفتاب‌ها بر حسب میزان SPFشان تقسیم‌بندی می‌شوند. از SPF، ۲ داریم تا ۶۰ SPF و بالاتر. ولی وقتی می‌گوییم SPF یک ضدآفتابی ۱۵ است یعنی‌ چه؟

اگر فردی که ضدآفتاب‌ نزده در برابر آفتاب قرار گیرد، تقریبا بعداز ۲۰ دقیقه دچار آفتاب سوختگی در ناحیه‌ای می‌شود که آفتاب به آن تابیده. حال اگر همین فرد ضدآفتابی با ۱۵ SPF بزند، ۱۵*۲۰ دقیقه طول خواهد کشید، تا دچار همان میزان آفتاب سوختگی شود. به عبارت دیگر ضدآفتابی با ۱۵ SPF، مانع رسیدن ۹۲ درصد از اشعه‌های مضر به پوست می‌شود.
سایر مقاله های مرتبط با موضوع ضد آفتاب را هم در سایت پزشک بخوانید (فهرست زیر):

زمان استفاده از ضد آفتاب: هر چند ساعت یک بار ضدآفتاب زد

آیا استفاده از ضد آفتاب در هوای ابری لازم است؟

نحوه استفاده ضد آفتاب و زمان استفاده

بهترین ضدآفتاب کدام است؟

ضدآفتاب چیست؟ SPF ضد آفتاب یعنی چی؟

ضدآفتاب ها چگونه عمل می کنند

مراقبت از پوست در برابر اشعه آفتاب

عامل اصلی چین ‌و چروک پوست صورت و ایجاد کک و مک چیست

مراقبت از پوست در برابر اشعه آفتاب

 خطرخورشید

نور آفتاب از طول موج‌های متفاوتی تشکیل شده است که براساس آن نامگذاری می‌شوند. اشعه ماوراءبنفش طول موج خاصی از نور خورشید است که خود به دو قسمت A وB تقسیم می‌شود که هر دو آنها برای پوست مضر هستند. اشعه ماوراءبنفش نوع B، در صورت تماس با پوست بر روی لایه خارجی پوست که اپیدرم نامیده می‌شود، تاثیر می‌گذارد و باعث ایجاد آفتاب سوختگی می‌شود. این نوع از اشعه آفتاب نمی‌تواند از شیشه عبور کند و در نتیجه وقتی پنجره‌ها بسته باشند توسط شیشه جذب شده و وارد اتاق نمی‌شود.

نوع دیگر اشعه ماوراءبنفش یعنی A ، به نواحی عمقی‌تر پوست نفوذ می‌کند و می‌تواند باعث آسیب‌های شدیدتری در پوست شود، علاوه براینکه از شیشه هم عبور می‌کند و در یک اتاق با پنجره‌های بسته هم از دست آن در امان نیستیم. هم نوع A و هم نوع B با شکستن کلاژن پوست، ساخت رادیکال‌های آزاد و مهار مکانیسم‌های ترمیم پوست، می‌توانند باعث ایجاد کک‌ ومک، چروک و از همه مهم‌تر سرطان پوست شوند.

مراقبت از پوست در برابر اشعه آفتاب
حال این سوال پیش می‌آید که چطور از پوستمان در برابر اشعه آفتاب مراقبت کنیم؟ یکی از این راهها استفاده از ضد آفتاب است. ولی علا‌وه بر آن باید سعی کرد تا حد امکان در ساعات خیلی گرم روز یعنی حدود ساعت ۱۰ صبح تا ۴ بعدازظهر فقط در صورت اجبار در آفتاب قرار گرفت و از لباس‌هایی استفاده کرد که تا حد ممکن پوشیده باشند و بیشترین قسمت پوست را بپوشانند. کلاه های لبه دار هم انتخابی مناسب در برابر اشعه آفتاب هستند. برای محافظت از لب ها می‌توان از لوازم آرایشی که نقش ضد آفتاب هم دارند، استفاده کرد.

محافظت از چشم در مقابل آفتاب
محافظت از چشم‌ ها هم نباید فراموش شود و باید دقت کرد تا عینک هایی انتخاب شوند که حتما استاندارد بوده و بتوانند اشعه ماوراء بنفش را به خوبی جذب کنند چون در غیر این‌صورت این عینکها به علت رنگ تیره ‌شان باعث می‌شوند نور کمتری به چشم برسد، مردمک‌ها گشادتر شده و اشعه ماوراءبنفش بیشتری به قسمت‌های عمقی‌تر چشم برسد.

سایر مقاله های مرتبط با موضوع ضد آفتاب را هم در سایت پزشک بخوانید (فهرست زیر):

زمان استفاده از ضد آفتاب: هر چند ساعت یک بار ضدآفتاب زد

آیا استفاده از ضد آفتاب در هوای ابری لازم است؟

نحوه استفاده ضد آفتاب و زمان استفاده

بهترین ضدآفتاب کدام است؟

ضدآفتاب چیست؟ SPF ضد آفتاب یعنی چی؟

ضدآفتاب ها چگونه عمل می کنند

مراقبت از پوست در برابر اشعه آفتاب

عامل اصلی چین ‌و چروک پوست صورت و ایجاد کک و مک چیست

عامل اصلی چین ‌و چروک پوست صورت و ایجاد کک و مک چیست

عامل اصلی چین ‌و چروک پوست و ایجاد کک ‌ومک برروی آن نور آفتاب و به ویژه اشعه ماوراءبنفش است. هیچ‌وقت فکر کرده‌اید که چرا بعضی‌ها با اینکه سنشان بالاست، ولی روی صورتشان چین‌وچروک زیادی دیده نمی‌شود و اصطلا‌حا جوان مانده‌اند؟ بعضی از آنها ۶۰ ساله هستند ولی مثل یک فرد ۳۰ ساله به نظر می رسند و اگر کسی نداند واقعا فکر می‌کند که حالا اگر ۳۰ ساله نباشند، حداکثر ۳۵ سالشان‌است. اما چرا؟!

شاید بگویید که آنها هزار جور گریم و آرایش و عمل جراحی می‌کنند، ولی چنین نیست. شاید هم بگویید که جنس پوستشان خوب است و جوان ماندن ارثی است. این هم تا حدی درست است، ولی در کنار همه اینها یک وزنه بسیار سنگین هم برای جوان ماندن و شادابی پوست وجود دارد و آن نحوه مراقبت از آن است.

عامل اصلی چین ‌وچروک پوست و ایجاد کک و مک برروی آن نور آفتاب و به ویژه اشعه ماوراءبنفش است. هر فردی با هر نوع پوستی و با هر نوع ژنتیکی اگر بلد باشد که در برابر آفتاب چطور از پوستش مراقبت کند، پوست سالم تر و شفاف تری خواهد داشت و مسلما آثار پیری هم دیرتر روی پوستش ظاهر خواهد شد. با وجود تاثیر ثابت شده آفتاب در ایجاد سرطان پوست، حتی اگر به فکر جوان ماندن هم نیستیم. باید مراقب پوستمان باشیم.

سایر مقاله های مرتبط با موضوع ضد آفتاب را هم در سایت پزشک بخوانید (فهرست زیر):

زمان استفاده از ضد آفتاب: هر چند ساعت یک بار ضدآفتاب زد

آیا استفاده از ضد آفتاب در هوای ابری لازم است؟

نحوه استفاده ضد آفتاب و زمان استفاده

بهترین ضدآفتاب کدام است؟

ضدآفتاب چیست؟ SPF ضد آفتاب یعنی چی؟

ضدآفتاب ها چگونه عمل می کنند

مراقبت از پوست در برابر اشعه آفتاب

عامل اصلی چین ‌و چروک پوست صورت و ایجاد کک و مک چیست

آرایش با محصولات آرایشی بهداشتی سمی

هریک از ما در طول روز، فرآورده های آرایشی بهداشتی مختلفی را به صورت موضعی استفاده می کنیم . این مواد که در بعضی موارد، جنبه بهداشتی و در مواردی دیگر، جنبه آرایشی دارند؛ طیف وسیعی از خمیر دندان، شامپو و صابون گرفته تا لوسیون ها و مواد آرایشی را در بر می گیرند. بعضی از این مواد در طول روز چند بار تکرار شده و برای ساعت های طولانی با پوست هر یک از ما در تماس هستند. اگر به بسته بندی آنها نگاهی بیندازید، متوجه می شوید که یک مرطوب کننده یا ضدآفتاب یا هر یک از لوازم آرایشی از قبیل کِرِم های پایه، رژلب و رژ گونه، از ده ها ماده شیمیایی مختلف تشکیل شده که برخی از آنها می توانند عوارض خطرناکی داشته باشند.

تنوع و تعداد مواد آرایشی بهداشتی بسیار زیاد است و آنها در درجه اول، برحسب شیوع مصرف و نوع آثار و عوارض طبقه بندی می شوند. هر چند اکثر کارخانه های بهداشتی و آرایشی از این مواد در حد مجاز و تاییدشده در محصول های خود وارد می کنند اما این مساله به معنی بی ضرربودن کامل آنها نیست. هر چند امروزه خارج کردن این مواد از محیط زندگی، باتوجه به مصرف عمومی این محصول ها تقریبا غیرممکن است اما آشنایی مختصر با تعدادی از این ترکیب های شیمیایی به شما کمک خواهد کرد تا با آگاهی و بینش بیشتری نسبت به انتخاب و خرید محصول ها اقدام کنید.
● مواد شوینده و کف کننده

از مواد رایجی که در بعضی محصول ها یافت می شود، می توان به ماده ا ی اشاره کرد که به ویژه در محصول های حاوی سورفاکتانت یافت می شود و از طریق پوست و تنفس و گوارش قابل جذب بوده و گفته می شود علاوه بر خشکی و التهاب پوست و مخاط ها، در صورت مصرف زیاد آثار سرطان زایی نیز دارد. ایزوپروپیل الکل و الکل های مشابه که به وفور در محصول ها یافت می شود، می تواند باعث خشکی، التهاب و درماتیت آلرژیک و چروک خوردگی سریع تر پوست شود. سدیم لوریل سولفات و آمونیوم لوریل سولفات که در بسیاری از مواد آرایشی و بهداشتی یافت می شود، در دسته سورفاکتانت های آنیونی قرار می گیرند که دارای بار منفی بوده و در اکثر مواد شوینده و کف کننده استفاده می شود و نیز موادی مانند تری اتانول آمین یا سدیم لوریل سارکوزینات که اسامی آنها را روی مواد بهداشتی مشاهده می کنید. یکی از خطرهای مهم سورفاکتانت های آنیونی، احتمال آلوده شدن آنها با موادی به نام نیتروزآمین هاست که در صورت وقوع چنین پدیده ای، مواد حاصله خطر سرطان زایی به همراه خواهد داشت. از طرف دیگر، سورفاکتانت های کاتیونی را داریم که دارای بار الکتریکی مثبت هستند و در محصول هایی از قبیل نرم کننده ها و صاف کننده های مو و لباس و نیز به عنوان ضدالکتریسته ساکن به محصول ها اضافه می شود. مصرف این مواد علاوه بر آثار التهابی و آلرژیک بر پوست و چشم، در صورت جذب سیستمیک یا خورده شدن به طور اشتباهی می تواند آثار داخلی متعددی داشته باشد.

از دسته سوم که به صورت سورفاکتانت های اتوکسیله طبقه بندی می شوند و به عنوان عامل کف کننده و مرطوب کننده و نرم کننده در محصول ها وارد می شود نیز می توان به ماده اکسی نول اشاره کرد که در واقع یک مرحله از سنتز صناعی دیوکسان محسوب می شود (که قبلا در مورد آن صحبت شد). علاوه بر این مواد، می توان به دی اتانول آمین و تری اتانول آمین اشاره کرد که در بسیاری از محصول های بهداشتی و آرایشی یافت می شوند و علاوه بر ایجاد خشکی و التهاب پوستی می تواند در صورت جذب سیستمیک بسیار خطرناک بوده و نیز احتمال آلوده شدن با نیتروزآمین ها در این موارد وجود دارد. اخیرا مصرف این مواد در اروپا نیز محدود شده است.
● رژلب، رژ گونه و لاک ناخن

فرمالدیید که در خیلی از این محصول ها یافت می شود، می تواند باعث التهاب و تحریک پوستی شده و در صورت تماس مزمن باعث ضعف عمومی شود. رنگ های شیمیایی متعددی که در محصول های مختلف، به ویژه در محصول های زیبایی و آرایشی، مصرف می شود می تواند در صورت عدم رعایت استانداردهای خاص، مشکل ساز باشد. رنگ های شیمیایی که از «تار» مشتق می شود، حاوی فلزات سنگین هستند و مصرف آنها می تواند بدن را در معرض این مواد سمی قرار دهد.

گاهی این رنگ ها برای ایجاد رنگ خاصی با هم ترکیب می شود که علاوه بر عوارض پوستی، می تواند عوارض متعدد داخلی نیز داشته باشد. به ویژه در مورد رژلب که در طول روز چند بار تکرار شده و احتمال دارد با خوردن هر نوع ماده غذایی مقداری از آن مستقیما نیز وارد بدن شود.
● عطر و اودکلن

گاهی در تولید عطر و اودکلن، تعداد زیادی ماده معطرکننده به محصول اضافه می شود که می توانند باعث سردرد، سرگیجه، آلرژی پوستی و تغییرات رنگ پوست شوند.
● روغن حمام و روغن بچه

لانولین ماده ای است که از پشم گوسفند به دست می آید و در ترکیب بسیاری از محصول ها یافت می شود. با توجه به منشا تهیه این ماده، اکثر لانولین های مصرفی در محصول ها می تواند به مواد سمی مانند ارگانوفسفات آلوده شده باشد یا مثلا روغن های مینرال (معدنی) که شما به وفور روی محصول ها مشاهده می کنید، می تواند باعث بسته شدن منافذ پوست شده و با توانایی طبیعی پوست برای دفع مواد سمی مقابله کند و نیز زمینه را برای بیماری هایی مثل آکنه ایجاد کند. از دسته این مواد می توان به تیرولاتوم و پارافین اشاره کرد. توجه داشته باشید که در برخی از این محصول ها مانند روغن حمام و روغن بچه صرفا از این روغن ها استفاده می شوند. تیرولاتوم نیز به خاطر قیمت ارزانی که دارد رایج تر از سایر مواد روغنی مورد مصرف قرار می گیرد. متاسفانه احتمال آلوده شدن پترولاتوم به مواد سمی مانند اتیلن اکسید یا هیدروکربن های آروماتیک همواره وجود دارد که حداقل در مطالعه های حیوانی، آثار سرطان زایی این مواد پیشنهاد شده است و از سال ۲۰۰۴ میلادی به بعد محدودیت هایی را برای مصرف این مواد به همراه داشته است.
● مواد ماندگاری دهنده به لوازم آرایش

پارابن که معمولا به صورت متیل، بوتیل واتیل پارابن مصرف می شود، به عنوان ضدعفونی کننده و مهارکننده رشد میکروب و جهت طولانی تر کردن ماندگاری محصول استفاده می شود که در تمام موارد، یکی از عوامل شناخته شده حساسیت های تماسی و آلرژیک پوست است. تولوئن نیز یک ماده سمی است که حتی در صورت خورده شدن اشتباهی می تواند کشنده باشد و علاوه بر پوست، در مخاط هایی مانند مخاط چشم می تواند التهاب شدید ایجاد کرده و در صورت جذب سیستمیک، عوارض داخلی متعددی داشته باشد.

کاربرد لیزر در دندانپزشکی

 بخش دیگری از پزشکی که در آن از لیزر استفاده می شود دندانپزشکی است. در دندانپزشکی با لیزر از نور مرئی به عنوان باریکه‌ی راهنما استفاده می کنند و با باریکه‌ی لیزری نامرئی کار را انجام می‌دهند.

باریکه‌ی لیزری ۰۶۴/۱ میکرونی لیزر Nd:YAG می تواند به شبکیه چشم آسیب رساند. از این نظر هم بیمار و هم دندانپزشک باید از عینک‌های حفاظتی خاصی بزنند تا موقع کار با لیزر مانع عبور باریکه‌ی Nd:YAG شود.

در روشی به نام تراشیدن زیر لثه با لیزر، بافت معیوب لثه برداشته می شود. دندانپزشک برای فعال کردن لیزر، کنترل پایی را می‌فشارد که در هر ثانیه ۱۰ تا ۳۰ تپ به دست می آید. هر تپ که فقط میلیونم ثانیه دوام دارد بافت معیوب لثه را بدون آسیب زدن به بافت سالم زیر آن بخار می کند.

بیمار صداهای مثل ترقه‌های کوچک را می‌شنود ولی هیچ دردی احساس نمی کند زیرا تپ‌های لیزر کوتاه‌تر از آن هستند که واکنش‌های عصبی ایجاد کنند. تپ های لیزری نه فقط بافت آسیب دیده را بخار می کنند بلکه هر باکتری موجود مولد بیماری را نیز از بین می‌برند.
اگر همین جراحی یعنی تراشیدن لثه، با تیغ جراحی انجام گیرد، بیمار به داروی بیهوشی نیاز دارد و ممکن است هفته‌ها مشکل غذا خوردن داشته باشد. درد بعد از جراحی لثه و زمان لازم برای بهبودی با جراحی لیزری به مقدار خیلی زیادی کم می شود.
مورد استفاده‌ی دیگر لیزر در دندانپزشکی درمان زخم‌های دهان است. اغلب بیماران پس از لیزر درمانی از درد آبسه، زخم‌های آکله، ضایعات ویروسی، زخم‌های دندان معنوعی و غده‌های کوچک غیرسرطانی فوری بهبود می‌یابند.

در کاربرد دیگر، لیزر دندانپزشکی برای غیر حساس کردن عاج دندان های بی‌حفاظ مورد استفاده قرار می‌گیرد. بیماران ممکن است از حساسیت زیاد عاج در ناحیه هایی که مینای دندان هایشان دیگر از عاج زیر آن محافظت نمی کند، مثل خطوط کناری لثه در رنج باشند. لیزر درمانی لوله‌ی ظریف میکروسکوپی در عاج را که به شبکه‌ی اعصاب داخل دندان منتهی می شوند مسدود می کند.

حتی وقتی که جراحی معمولی دندان با چاقوی جراحی لازم باشد، سطوح بافت بریده شده را می توان با لیزر درمان کرد تا درد کاهش یابد و اغلب به تجویز داروهای مسکن پس از جراحی احتیاجی نیست.

فرنوم غشایی کوچکی است که در دهان لب بالایی را به لثه وصل می کند. گاهی فرنوم به دندان ها فشار می دهد و آن‌ها را از ترتیب می‌اندازد. با لیزر می توان بدون درد و خونریزی فرنوم را بخار کرد.

لیزرها در حال دگرگون کردن روش ساخت روکش دندان و پل ها هستند. اداره‌ کل غذا و داروی ‌امریکا برای این منظور با استفاده از لیزر هدایت شده‌ای موافقت کرده است. باریکه‌ی لیزر به اطراف دندان هدایت می شود و داده‌های جمع‌آوری شده را به کامپیوتر می‌دهند. آن‌گاه کامپیوتر روکش را طراحی و ساخت آن را کنترل می کند.

روش های سفید کردن دندان ها

عموما سفید کردن برای حداقل ۹۰ درصد افراد موفقیت آمیز است، گرچه ممکن است برای همه انتخاب درستی به شمار نیاید. اگر دندان هایتان در اثر کهولت، مصرف چای، قهوه و دخانیات تیره شده اند، سفید کردن انتخاب خوبی است. تیره شدگی دندان با رنگ های زرد، نارنجی و قهوه ای به این روش بهتر پاسخ می دهند. تغییر رنگ های خاکستری ناشی از تتراسایکلین و نیز تغییر رنگ های فلوروزیس گرچه روشن تر می شوند، ولی کاملا از بین نمی روند. چنانچه شما دارای دندان های حساس، بیماری لثه یا ساییدگی مینا هستید ممکن است سفید کردن برای شما قابل انجام نباشد. دراین صورت روش های دیگری برای شما توصیه می شود.
مکانیسم سفید کردن دندان

اساس کار در سفید کردن دندان ها بر مبنای شکستن پیوند های دوگانه پلی فنل ها و سایر رنگدانه ها که عامل رنگی بودن این ترکیبات هستند به وسیله اکسیژن آزاد رها شده از ترکیبات پراکساید (هیدروژن پراکساید یا آب اکسیژنه یا کارباماید پراکساید) می باشد.

از آن جایی که این فرایند شیمیایی بر روی اجزای تشکیل دهنده دندان تاثیر مخربی ندارد، سفید کردن دندان با این روش هیچ گونه آسیبی به ساختمان دندان وارد نمی کند.
روش های سفید کردن دندان

سفید کردن با اشعه (Power Bleaching)
در این روش به دلیل استفاده از دستگاه مخصوص که در واقع که منبع نورانی فیلتر شده با قدرت زیاد است، زمان کار تنها یک یا دو جلسه نیم ساعتی است و بیشترین میزان سفیدی (تا ۱۴ درجه) به دست می آید.
سفید کردن در مطب (In Office Bleaching)
در این روش طی ۲ تا ۴ جلسه نیم تا یک ساعتی، میزان سفید شدن حد اکثر تا ۱۲ درجه به دست می آید.
سفید کردن در خانه (Home Bleaching)
در این روش دندان پزشک پس از تهیه قالب از دندان های شما، وسیله ای به نام “قاشقک” (Tray) برای شما می سازد. علاوه بر قاشقک، مواد سفید کننده و دستورات مربوط به نحوه استفاده از آن به شما داده خواهد شد. در برخی سیستم ها نحوه کار به صورت استفاده از مواد ۴ تا ۶ ساعت در روز در ساعات بیداری و طول درمان ۴ تا ۶ هفته ای و در برخی دیگر شامل استفاده در هنگام خواب شبانه و طول درمان ۲ هفته ای می باشد.
خمیر دندان و لاک های حاوی مواد سفید کننده دندان

این روش بیش از آن که برای سفید کردن دندان به صورت یک روش اصلی موثر باشد، برای حفظ سفیدی دندان ها به مدت طولانی تر پس از سفید کردن با یکی از روش های فوق به کار می رود.
تاثیر این کار تا چه مدت باقی می ماند؟

روشن شدن دندان ها بسته به عادات شما از قبیل مصرف دخانیات و نوشیدن چای و قهوه، بایستی بین ۱ تا ۵ سال باقی بماند. در این هنگام شما بایستی برای تجدید درمان مراجعه نمایید. سفید کردن مجدد، معمولا سریع تر از دفعه اول انجام می گردد.
آیا این کار عوارضی هم دارد؟

مطالعات متعدد طی پنج سال گذشته ثابت کرده اند که سفید کردن دندان بی خطر و موثراست. انجمن دندان پزشکی امریکا (ADA) شماری از محصولات سفید کننده را تایید نموده است. در بعضی از بیماران ممکن است حساسیت جزیی در دندان ها یا لثه دیده شود که گذرا بوده و مدت کوتاهی پس از اتمام درمان رفع می گردد.
توقع واقع بینانه چه باید باشد؟

هیچ کس نمی تواند پیش بینی کند که دندان های شما چقدر سفید تر خواهد شد. هر مورد با مورد دیگر متفاوت است. میزان موفقیت بستگی زیادی به عامل بد رنگی دندان ها دارد.
رنگ دندان افراد دارای زمینه ای از رنگ های زرد، سبز، آبی یا خاکستری است و سفید کردن دندان این زمینه رنگ را تغییر نمی دهد بلکه آن را روشن تر می کند.
ضمنا این کار بر روی ترمیم ها و روکش ها تاثیری ندارد و رنگ آن ها را تغییر نمی دهد.

مراقبت های بعد از سفید کردن دندان

توصیه می کنیم در ۲۴ ساعت پس از سفید کردن دندان ها از موارد زیر پرهیز نمایید:
چای یا قهوه
نوشابه
سس قرمز و سایر سس های رنگی
پنیر
رب گوجه فرنگی
سیگار و سایر دخانیات
شکلات
و هر چیزی که بر روی لباس سفید لکه به جا بگذارد.
مواد غذایی که مجاز هستید در ۲۴ ساعت پس از سفید کردن دندان ها مصرف کنید:
شیر و آب
موز و سیب
نان سفید
سوپ جو
خامه
ماکارونی با سس سفید
گوشت سفید پرندگان بدون پوست
ماهی های دارای گوشت سفید

سوالات در مورد ارتودنسی دندان(۲)

 ارتدنسی علم تصحیح روابط نامناسب فکی و درمان جفت شدن غلط دندانها و ردیف کردن دندانهای نامنظم می باشد. که تشخیص، پیشگیری، تفسیر و درمان آن توسط دندانپزشکان عمومی و در موارد پیچیده تر توسط متخصصین ارتودنسی عملی می گردد .

اکلوژن عبارتست از روابط و قرارگیری بین دندانها و فکین که به موارد غیر طبیعی آن مال اکلوژن گفته می شود .
از علل مال اکلوژن و ناهنجاریهای دندانی فکی می توان به عوامل :

۱-ارثی

۲-عوامل رشدی تکامل

۳-عوامل محیطی مانند زودتر و دیرتر از موعد کشیدن دندانهای شیری ، تنفس دهانی عاداتی چون مکیدن انگشتان جویدن ناخن و اجسام سخت، و خوردن پستانک در سنین بالاتر اشاره کرد.

ناهنجاریهای فکی و دندانی تأثیر بسیار مخربی در زیبایی چهره ، تکلم و حتی غذا خوردن افراد باقی می گذارد. بهترین سن برای انجام ارتودنسی در سنین ۱۱ ۱۰ سالگی می باشد چون قابلیت تغییر مکان دندانها همزمان با رشد فک و صورت و رویش دندانهای دائمی وجود دارد .

در مان ارتودنسی به دو صور ت ثابت و متحرک انجام میگرد. ارتودنسی متحرک در سنین پایین و با انجام قالب گیری و ساخت پلاک ارتودنسی آکریلی صورت می گیرد که از دهان بیمار خارج می شود اما ارتودنسی ثابت در سنین بالاتر و ناهنجاریهای پیچیده تر و چسباندن سیم و براکتهای ارتودنسی به دندان عملی می شود که مدت درمان بطور تقریبی از ۶ ماه تا ۳ سال طول می کشد. این معالجات بدون درد بوده و همکاری و مراجعات مکرر بیمار به مطب ادامه درمان ر ا میسر می سازد.

مراقبتهای دندانپزشکی در ارتودنسی ثابت و متحرک :

۱-برای آنکه در ارتودنسی ثابت یا متحرک نتیجه درمانی مطلوب حاصل شود همکاری و مراجعات .منظم بیمار به مطب دندانپزشکی جهت فعال کردن سیم و فنرهای ارتودنسی الزامیست.

۲-در ارتودنسی متحرک ، پلاکهای ارتودنسی غیر از هنگام خوردن غذا و آشامیدن باید از دهان خارج شود و پس از صرف غذا و تمیز کردن دندانها و پلاکهای ارتودنسی مجدداً در دهان گذاشته شود.

۳-تمیز کردن براکتها و سیمهای ثابت ارتودنسی بعلت غیر متحرک بودن و جلوگیری از گیر غذایی و پوسیدگی دندانها می بایست توسط مسواکهای مخصوص انجام گیرد تا از بو .گرفتن و تغییر رنگ آن جلوگیری شود.

۴-با مشاهده هر گونه زخم و ممانعت در غذا خوردن و صحبت کردن توسط وسایل ارتودنسی .هرگز آن را دستکاری نکنید و جهت رفع مشکل به مطب مراجعه کنید.

۵-پس از تحویل پلاکهای متحرک یا چسباندن سیمهای ثابت در دهان ، چند روز اول صحبت کردن ، غذا خوردن بعلت وجود جسم خارجی در دهان دچار مشکل می شود اما بمرور زمان به آن عادت خواهید کرد.

۶- هزینه درمان و مدت درمان در ارتودنسی ثابت بیشتر از ارتودنسی متحرک بوده و در سنین بالاتر انجام می گیرد جهت پیشگیری با مشاهدۀ هر گونه اختلال و ناهنجاری دندانی و فکی در .کودکتان در سنین پایین تر اقدام کنید.

۷-دندانپزشک شما مراحل کار و نوع درمان را برای شما شرح میدهد چون ممکنست برای ایجاد .فضا و ردیف کردن دندانها نیاز به کشیدن دندانهای دائمی باشد.

۸- در ارتودنسی ثابت از جویدن آدامس و خوردن غذاهای سفت و شکننده و چسبنده با هدف .جلوگیر ی از شکسته شدن و کج شدن سیمهای ارتودنسی شدیداً اجتناب کنید.

۹-هنگام فعالیتهای شدید و ورزشهای سنگین که با ضربه به سرو صورت ممکنست همراه باشد و یا هنگام شنا مراقب سیمهای ارتودنسی ثابت خود باشید و در صورت داشتن پلاکهای .متحرک آن را قبلاً از دهان خارج کر ده و در محفظه ای تمیز نگهدار ی کنید.

ارتودنسی دندان چیست و انواع روش های اورتوندنسی دندانها(۱)

 واژه ارتودنسی از ترکیب دو واژه لاتین ortho به معنی راست و منظم و dontia به معنی دندان تشکیل شده است که در انگلیسی Orthodontics خوانده می شود.

همچنین این واژه در نگارش های آکادمیک و بخش های مربوطه در دانشکده های دندان پزشکی دنیا با عبارت Orthodontics and Maxillofacial Orthopedics به معنی “ارتودنسی و ارتوپدی فک و صورت” خوانده می شود.
ارتودنسی، علم و تکنیک (مهارت) مرتب کردن دندان ها و رفع ناهنجاری های اسکلتی فک و صورت می باشد.
مرتب و هماهنگ بودن دندان ها و فکین نه تنها از جنبه زیبایی، بلکه از جهات دیگری مانند تکلم، تغذیه و تنفس طبیعی، سلامت لثه و مسایل روحی- روانی دارای اهمیت است.

ارتودنسی یا مرتب کردن دندان ها به دو روش عمده متحرک و ثابت انجام می شود. تغییر در الگوی رشدی تنها تا زمانی که کودک در دوره رشد قرار دارد امکان پذیر است. در حالی که مرتب کردن دندان ها را می توان در هر سنی، به شرط سالم بودن لثه ها انجام داد. گرچه با بالا رفتن سن بر پیچیدگی و دشواری آن افزوده می گردد.

دندان های انسان به طور طبیعی دردو قوس فک بالا و پایین بایستی به طور منظم و با ترتیب خاصی قرار گیرند. هر نوع انحراف از این موقعیت طبیعی دندان ها موجب مشکلاتی می شود که ردیف کردن و برگرداندن موقعیت مناسب دندان ها را ایجاب می کند.
مداخله در ناهماهنگی های رشدی فک و صورت به وسیله ارتودنسی، تنها در دوره رشد امکان پذیر است. هرچند رشد اجزای صورت تا ۱۶ سالگی برای دختران و ۱۸ سالگی برای پسران ادامه دارد، ولی بهترین نتیجه درمانی زمانی به دست می آید که این مداخله در “دوره جهش رشدی” انجام پذیرد. این دوره برای دختران معمولا در ۹-۱۰ سالگی و برای پسران معمولا در ۱۲-۱۱ سالگی است. بعد از این دوره درمان های ارتودنسی تاثیر کمی در اصلاح ناهنجاری های فکی دارند و در صورت وجود این موارد ممکن است روش های جراحی با یا بدون درمان ارتودنسی تکمیلی توصیه شود.

بر خلاف موارد فوق، درمان های ارتودنسی به قصد اصلاح نامرتبی دندان ها در هر سنی امکان پذیر است. هرچند با بالا رفتن سن ممکن است درمان پیچیده تر و عوارض آن مشهودتر گردد.

درمان های ارتودنسی به دو سیستم عمده دستگاه متحرک یا ثابت یا بعضا ترکیبی از هر دو روش انجام شوند.

سیستم ارتودنسی متحرک (پلاک ارتودنسی):

دلیل نام گذاری این سیستم این است که توسط بیمار قابل برداشتن و گذاشتن است. با وجود این، استفاده از این روش تنها زمانی موثر است که دستگاه های مربوطه، دست کم به مدت ۱۸ ساعت و به طور پیوسته در شبانه روز در دهان قرارگیرند.
مزایای این سیستم عبارتند از :
– هزینه کمتر
– توانایی بیشتر در رعایت مراقبت های بهداشتی توسط بیمار.
معایب آن عبارتند از:
– محدودیت در استفاده تنها برای مشکلات جزیی و یا به عنوان پیشگیری.
– به دلیل توانایی بیمار در برداشتن و گذاشتن دستگاه، همکاری بیمار در استفاده از دستگاه به میزان توصیه شده در شبانه روز در نتیجه درمان تاثیر مستقیم داشته و عدم رعایت آن منجر به شکست درمان می گردد.
– به دلیل حجیم بودن، ممکن است موجب اختلال در تکلم فرد به هنگام استفاده از دستگاه گردد.

سیستم ارتودنسی ثابت:

همانطور که از نامش پیداست، در این روش دستگاه ارتودنسی بر خلاف سیستم قبلی قابل در آوردن و گذاشتن توسط بیمار نیست.

مزایا:
– قابلیت و توانایی بالا، به طوری که اغلب درمان های ارتودنسی با بهترین نتیجه این سیستم قابل انجام هستند.
معایب:
– هزینه نسبتا زیاد
– دشواری در رعایت مسایل بهداشتی توسط بیمار
– احتمال بیشتر در بروز عوارض درمانی ارتودنسی مانند مشکلات لثه و تحلیل ریشه دندان.

مشکلات ناشی از نامرتبی دندان ها و ناهنجاری های فک و صورت

مشکلات تغذیه ای
برای یک تغذیه مناسب علاوه بر دندان های سالم، لازم است که این دندان ها در سر جای خود به شکل مرتبی قرار گیرند تا از عهده جویدن غذا به خوبی برآیند. برای جویدن غذا دندان های فک پایین و بالا بایستی درموقعیتی قرار گیرند که در یک هماهنگی با عضلات، عمل جویدن ممکن گردد. هر نوع عدم تعادل و یا جابجایی دندان ها به صورتی که یک دوره کامل جویدن را به هم بزند، موجب اختلال در عمل جویدن می شود.
این نکته به ویژه در کودکان در حال رشد می تواند عوارض جبران ناپذیری را برای تمام عمر در ایشان بر جا گذارد.

زیبایی
زیبایی چهره می تواند در کارایی فرد و مسایل رفتاری وی تاثیر گذار باشد.
داشتن یک چهره دارای اجزای هماهنگ و برخورداری از یک لبخند زیبا در تقویت اعتماد به نفس فرد بسیار موثر است. به همین طریق، ناهماهنگی صورت یا نامرتبی دندان ها می تواند موجب عوارضی چون گوشه گیری، افسردگی و تضعیف موقعیت اجتماعی فرد گردد.
یک لبخند زیبا اولین و به یاد ماندنی خاطره مثبت دیگران از شما خواهد بود.

مسایل بهداشتی
یکی از مشکلاتی که ردیف نبودن دندان ها ایجاد می کند، عدم توانایی در تمیز کردن مناسب آن ها است.
گرچه در برخی متون دندان پزشکی، ارتباط بین نامرتبی دندان ها و بهداشت دهان رد شده است، با این وجود اغلب دندان پزشکان در تجربه کلینیکی خود مشکلات بهداشتی مرتبط با نامرتبی دندان ها را مشاهده کرده اند.

تکلم
یکی از کارکرد های دهان، ایفای نقش اساسی در تکلم است و بد شکلی های فک و دندان ها ممکن است موجب موجب اختلال در این کارکرد شوند.
نمونه بارز این عارضه را در بیماران مبتلا به شکاف لب و کام مشاهده نمود.

تنفس
تنفس، یکی دیگر از کارکرد های دهان است که ممکن است در نتیجه بدشکلی فک و دندان ها مختل شود. برای نمونه افرادی که دچار تنگی فک بالا هستند، اغلب دچار مشکلات تنفسی مثل انسداد راه های هوایی و تنفس دهانی هستند.

 

نگین داخل چشم (jewel eye)

 کاشت نگین داخل چشم

بطور خیلی خلاصه و مختصر توضیحاتی در مورد نوعی دیگر از نگین های کاشتنی را با هم مطالعه می کنیم. جالب است بدانید که زیبا شدن از نظر بعضی در درخشندگی یک نگین است که در روی کره چشم کاشته می شود!

این نگین ها یک وسیله تزئینى، به اشکال قلب و ستاره و از جنس پلاتین هستند که در کشورهاى اروپایى مثل هلند ساخته مى شود. در کشور ایران هم تعدادى از این نوع نگین ها وارد شده است، ولى از آنها استقبال زیادى نشده است. کاشت این نوع نگین ها در زیر خارجى ترین قسمت لایه چشم (ملتحمه) توسط جراح انجام می شود. عموما این عمل جراحى بمدت یک ربع به طول می کشد، به طور کلى قطر این نگین ها ۳‎/۵ میلى متر و بسیار نازک است که روى کره چشم قرار مى گیرد و هر زمان که افراد تمایل داشته باشند، مى توانند با عمل ساده تر نگین را از داخل چشم دربیاورند.

نگین هایى که بعد از عمل جراحى در داخل چشم گذاشته مى شوند، نیاز به مراقبت خاصى ندارند، ولى براى پیشگیرى از عفونت باید به مدت یک هفته بعد از عمل جراحى، از قطره آنتى بیوتیک چشمى استفاده شود تا چشم دچار عفونت نشود. جالب است که احتمال جابه جایى نگین وجود نداشته و به خاطر جنس خاص نگین، نگین چشمی با بافت چشم سازگار بوده و فقط در تعداد کمی از افراد ممکن است واکنش آلرژیک ایجاد شود.

عارضه جراحی کاشت نگین چشم
البته فراموش نکنید که این در حالى است که هیچ یک از عمل هاى جراحى بدون عارضه نیست و به دلیل اینکه چشم یک عضو حساس و ظریف است، ورود هرگونه جسم خارجى در چشم مى تواند احتمال ایجاد عفونت و عوارضى نظیر تارى دید، نابینایى، ریزش اشک از چشم و… را در آینده افزایش دهد!

بلفاروپلاستی (جراحی زیبایی پلک – Blepharoplasty)

تیر ۱۰, ۱۳۹۲ توسط :   موضوع: : مشروح اخبار, جهان پزشكي, خبر پزشکی

 چشم ها دریچه ارتباط ما با جهان خارج هستند و نقش اساسی در روابط اجتماعی ما بازی می کنند. معمولاً در روابط انسانی نگاه کردن به یکدیگر نخستین قدم است. به همین دلیل ظاهر چشم های افراد تأثیر زیادی در قضاوت اولیه دیگران نسبت به فرد و همچنین اعتماد به نفس خود فرد دارد.

با افزایش سن، تغییراتی در ساختمان پلک ها ایجاد می شود که باعث می شود فرد ظاهری سالخورده و خسته پیدا کند. بخش عمده این تغییرات عبارت است از :

ایجاد چروک های ظریف در اطراف پلک ها
کش آمدن و شل شدن پوست پلک ها که گاهی منجر به آویزان شدن پوست از لبه پلک می گردد.
تجمع چربی اضافه در زیر پوست پلک ها
شل شدن عضلات پلک ها
ایجاد افتادگی پلک یا ابرو

مجموع این تغییرات باعث می شود چهره فرد سالخورده و خسته به نظر برسد. به علاوه در صورتیکه این حالات شدید باشد می تواند با مسدود کردن میدان دید جانبی بر عملکرد بینایی فرد نیز تأثیر بگذارد.
جراحی اصلاحی پلک یک جراحی زیبایی است که به منظور اصلاح این تغییرات و ایجاد ظاهری جوانتر و شادابتر انجام می شود. بلفاروپلاستی که یکی از شایعترین روش های جراحی زیبایی است با برداشتن پوست، چربی و عضله اضافی و اصلاح موقعیت پلک، باعث بهبود قابل توجهی در ظاهر فرد شده و قیافه ای جوانتر و سرحال تر به فرد می بخشد. نتایج مفید این جراحی تا سال ها و گاهی به صورت مادام العمر برای فرد باقی می ماند.
جراحی زیبایی پلک برای چه کسانی مناسب است ؟

بهترین کاندیداهای جراحی زیبایی پلک کسانی هستند که حداقل ۳۵ سال سن داشته باشند و افتادگی پلک یا پف زیر چشم (در اثر تجمع چربی اضافه) باعث تغییرات ناخوشایند در چهره شان شده باشد. برای انجام جراحی لازم است که فرد بطور کلی سالم باشد و بیماری خاصی نداشته باشد. با توجه به روند رو به رشد جراحی های زیبایی، برای آنکه بیمار به نتایج دلخواه دست یابد بسیار مهم است که انتظارات واقع بینانه و معقولی از عمل جراحی و نتایج آن داشته باشد. برای رسیدن به یک دیدگاه صحیح، دیدن تصاویر قبل و بعد از عمل جراحی در افراد دیگر و احیاناً مشورت با افرادی که قبلاً جراحی شده اند بسیار کمک کننده است. ضمناً باید توجه داشت که جراحی اصلاحی پلک تاثیری بر موارد زیر ندارد:

چروک های اطراف پلک، بین ابروها و روی پیشانی (برای درمان این چروک ها تزریق بوتوکس روش مناسبی است)
حلقه های سیاه اطراف چشم
افتادگی ابرو

به هر حال باید به یاد داشت که جراحی زیبایی پلک به هر حال یک عمل جراحی است و عوارض احتمالی آن به سادگی از بین نمی رود. بنابراین برای انجام این جراحی مشاوره دقیق تخصصی ضروری است.
انواع جراحی زیبایی پلک

جراحی زیبایی پلک ممکن است به تنهایی و یا همراه با سایر روش های جراحی زیبایی مثل کشش پوست صورت یا بالا کشیدن ابرو یا تزریق بوتوکس انجام شود. بطور کلی جراحی زیبایی پلک سه نوع جراحی اصلی را شامل می شود که هریک مزایا و کاربردهای خاص خود را دارد:

جراحی پلک فوقانی:
درجراحی پلک فوقانی پوست اضافه روی پلک فوقانی و کیسه های چربی (که به صورت پف کردگی بالای پلک تظاهر می کند) برداشته می شود. به علاوه در صورتیکه افتادگی پلک نیز وجود داشته باشد می توان آن را در حین عمل اصلاح کرد. جراحی پلک فوقانی باعث بهبود شکل و موقعیت پلک فوقانی می شود. به علاوه در صورتیکه وجود پوست اضافه یا افتادگی پلک باعث محدودیت دید جانبی شده باشد این مشکل را برطرف می کند و در مجموع ظاهری جوانتر و هوشیارتر به فرد می بخشد. گاهی عمل جراحی بالا کشیدن ابرو نیز همراه با جراحی پلک فوقانی انجام می شود.

جراحی پلک تحتانی:
جراحی پلک تحتانی بیشتر به منظور برداشتن کیسه های چربی زیر پلک تحتانی که حالت پف کردگی چشم را ایجاد می کنند انجام می گیرد. معمولاً بخشی از پوست پلک تحتانی نیز برداشته می شود. این تغییرات در مجموع باعث ایجاد ظاهری جوانتر در فرد می شود.

جراحی از طریق ملتحمه (Transconjunctival Blepharoplasty) :
این روش بیشتر در افراد جوان به کار می رود که پوستشان هنوز خاصیت ارتجاعی خود را از دست نداده است و قوام نسبتاً سفتی دارد. در این روش بدون آنکه پوست دستکاری شود از طریق برشی در پشت پلک تحتانی (در سمت ملتحمه) کیسه های چربی زیر پلک برداشته می شود. مزیت این روش آن است که نیازی به ایجاد برش بر روی پوست ندارد.
قبل از انجام جراحی چه اقداماتی لازم است ؟

قبل از انجام جراحی، یک معاینه دقیق چشم پزشکی ضروری است. سنجش بینایی و اندازه گیری میزان ترشح اشک چشم حتماً باید قبل از عمل انجام شود (در کسانیکه ترشح اشک کمتر از حد عادی باشد انجام جراحی می تواند باعث بروز خشکی چشم و گاهی عوارض جدی و خطرناک گردد). در صورتیکه دچار بیماری خاصی هستید، داروی خاصی استفاده می کنید، یا به چیزی حساسیت دارید حتماً این موضوع را به پزشک خود اطلاع دهید.
جراحی چگونه انجام می شود ؟

جراحی زیبایی پلک را می توان در مطب، درمانگاه یا بیمارستان انجام داد. معمولاً جراحی به صورت سرپایی انجام می شود و نیازی به بستری ندارد. زمان انجام جراحی متغییر است و بسته به آنکه جراحی روی پلک بالا یا پایین یا هر دو انجام گیرد بین یک تا سه ساعت طول می کشد. جراحی معمولاً با بی حسی موضعی انجام می شود اما بسته به وضعیت بیمار و با صلاحدید پزشک ممکن است بیمار به طور کامل بیهوش شود.

در جراحی پلک فوقانی ابتدا برشی موازی چین های طبیعی پلک ایجاد می شود. از طریق این برش پزشک یک بخش هلالی شکل از پوست و عضلات زیر پوستی و تقریباً تمام چربی اضافه را بر می دارد. در صورتیکه افتادگی پلک نیز وجود داشته باشد در همین مرحله با استفاده از بخیه های قابل جذب ترمیم می شود. سپس محل برش با بخیه های ظریف بسته می شود.
در جراحی پلک تحتانی نیز برش در پایین مژه ها به موازات چین های طبیعی پلک ایجاد می گردد. چربی اضافه برداشته می شود و درصورتیکه پوست اضافه نیز وجود داشته باشد یک برش هلالی نازک از پوست هم برداشته می شود و محل برش با بخیه های ظریف دوخته می شود.

در جراحی از طریق ملتحمه، برش در پشت پلک (از سمت داخل پلک) ایجاد می شود و چربی اضافه از همین محل خارج می شود. سپس محل برش با بخیه های قابل جذب ترمیم گردد.

مراقبت های پس از عمل :

در پایان جراحی محل برش و بخیه ها با پماد چرب می شود و در صورت لزوم چشم پانسمان می گردد. پس از آنکه اثر داروی بی حس کننده از بین رفت ممکن است احساس کنید که پلک ها تحت کشش و دردناک هستند. این حالت معمولاً خفیف است و با مصرف مسکن های معمولی برطرف می گردد. در صورت بروز هرگونه درد شدید یا کاهش دید حتماً با پزشک خود تماس بگیرید. معمولاً توصیه می شود که پس از عمل تا چند روز از کمپرس سرد استفاده کنید و سرتان را بالا نگه دارید (برای خوابیدن هم چند بالش زیر سرتان بگذارید) این اقدامات به کنترل ورم و کبودی محل عمل کمک زیادی می کند. میزان ورم و خون مردگی محل عمل در افراد مختلف متفاوت است. معمولاً ورم و کبودی پس از یک هفته به حداکثر می رسد و ظرف ۲ تا ۴ هفته برطرف می گردد. تا یکی دو هفته پس از عمل پلک ها ترشحات خفیف یا حالت چسبندگی دارند. مصرف قطره های مناسب به رفع این حالات کمک می کند. در هفته های اول پس از عمل ممکن است اشکریزش، حساسیت به نور و تغییرات گذرای بینایی (مثل تاری دید یا دوبینی) ایجاد شود که به تدریج برطرف می گردد. در ۲-۳ هفته اول لازم است مکرراً توسط چشم پزشک معاینه شوید. بخیه ها معمولاً ۴-۵ روز تا یک هفته پس از عمل برداشته می شود پس از برداشتن بخیه ها تورم پلک ها کم کم فروکش می کند و فرد ظاهر بهتری پیدا می کند.
بازگشت به فعالیت های عادی روزمره :

اکثر افراد پس از یکی دو روز می توانند مطالعه کنند یا تلویزیون تماشا کنند. معمولاً تا ۲-۳ هفته پس از انجام جراحی نمی توان از لنز تماسی استفاده کرد و فرد باید از عینک مناسب استفاده کند.

پس از یک هفته تا ۱۰ روز که همه بخیه ها برداشته شدند و محل زخم تقریباً جوش خورد می توان فعالیت های شغلی را از سر گرفت. از این زمان با صلاحدید پزشک می توان از مواد آرایشی برای پنهان کردن کبودی و محل برش استفاده کرد. معمولاً تا ۳-۴ هفته پس از جراحی چشم ها شدیداً به آفتاب، باد شدید و گرد و غبار حساس هستند. در این مدت بهتر است از یک عینک آفتابی بزرگ و یک کرم ضد آفتاب مخصوص دور چشم استفاده کرد.

تا ۴-۵ روز بهتر است فرد فعالیت های خود را محدود کند و در حد امکان استراحت کند، به علاوه تا ۳-۴ هفته لازم است از فعالیت های سنگین (مثل خم شدن، برداشتن اشیاء از زمین و ورزش های قدرتی) اجتناب شود. این فعالیت ها فشار خون را بالا می برند و احتمال خونریزی در محل عمل را زیاد می کنند.

عوارض عمل جراحی :

در دست جراح با تجربه، عوارض جراحی زیبایی پلک چندان شایع نیستند. البته مثل هر جراحی دیگر احتمال عوارضی مثل عفونت محل زخم یا حساسیت به ماده بیهوشی همیشه وجود دارد. با رعایت دستورات پزشک قبل و بعد از عمل جراحی، احتمال بروز عوارض کاهش می یابد.

عوارض خفیف پس از عمل عبارتند از :
دوبینی یا تاری دید گذرا، تورم پلک، عدم تقارن محل برش در دو طرف، جوش های سفید کوچک در محل بخیه ها. این عوارض گذرا هستند و پس از چند هفته کم کم برطرف می شوند.

پس از جراحی در برخی از افراد به خصوص در موقع خواب پلک ها کاملاً بسته نمی شوند. این حالت معمولاً خفیف است و پس از چند هفته به تدریج بهتر می شود. استفاده از قطره اشک مصنوعی و پمادهای مرطوب کننده در موقع خواب به کنترل این حالت کمک می کند؛ اما اگر این حالت شدید باشد و منجر به باز ماندن روی قرنیه به مدت زیاد شود می تواند باعث ایجاد خراش یا زخم قرنیه گردد که عوارض جدی بینایی را به دنبال دارد و باید با جراحی مجدد اصلاح گردد.

در موارد بسیار نادری ممکن است پس از عمل، خونریزی شدید اتفاق بیفتد و با فشار آوردن بر عصب بینایی باعث کاهش دید شدید و دائمی شود. برای پیشگیری از این عارضه فرد باید از خم کردن سر و فعالیت های سنگین پرهیز کند و در صورت بروز هرگونه درد شدید یا کاهش دید بینایی به سرعت توسط پزشک معاینه شود.

وجود برخی از بیماری های زمینه ای احتمال بروز عوارض جراحی را بیشتر می کند. بیماری های مثل پرکاری تیروئید یا بیماری تیروئیدی چشم، خشکی چشم، بیماری های قلبی، فشار خون و دیابت می تواند خطرات جراحی را افزایش دهد. همچنین سابقه پارگی پرده شبکیه یا آب سیاه (گلوکوم) نیز می تواند باعث افزایش خطرات جراحی گردد.

برای درک دقیق احتمال بروز این مشکلات و پیشگیری از بروز آن ها لازم است فرد تمام مشکلات پزشکی، داروهای مصرفی و بیماری های خود را با پزشک معالج درمیان بگذارد و یک مشاوره دقیق قبل از جراحی انجام شود.
نتایج عمل جراحی

ترمیم زخم یک فرایند تدریجی است. محل برش معمولاً تا ۶ ماه ته رنگ صورتی دارد و پس از این مدت کم کم به صورت یک خط ظریف سفید درمی آید و تقریباً محو می شود.

جراحی زیبایی پلک نتایج مفیدی به دنبال دارد که عبارتند از :
بهبود میدان دید جانبی
افزایش اعتماد به نفس
باقی ماندن نتیجه عمل برای سالهای متمادی و گاهی تا پایان عمر

انحراف چشم یا (استرابیسم) چیست علل و درمان

به افتادگی پلک فوقانی پتوز گفته می شود. این افتادگی ممکن است خفیف بوده و یا تمامی مردمک را بپوشاند. در برخی موارد پتوز می تواند دید طبیعی را محدود و یا حتی بطور کامل مسدود نماید.

پتوز می تواند :
یک یا هر دو چشم را درگیر کند.
وراثتی باشد.
در بدو تولد بروز کند.
در سنین بالاتر اتفاق بیفتد.
پتوز در کودکان :
پتوز مادرزادی به معنای وجود پتوز در بدو تولد می باشد. اگر کودکی با پتوز متوسط تا شدید متولد شود، ممکن است برای تکامل بینایی نیازمند درمان فوری باشد.
پتوز مادرزادی اغلب در اثر نقص در تکامل عضله بالابرنده پلک فوقانی که عضله لواتور نام دارد، اتفاق می افتد. اگرچه معمولا یک اختلال مجزا می باشد، ولی در موارد مادرزادی، ممکن است همراه با اختلالات زیر باشد:

اختلال حرکات چشمی
بیماری های عضلانی
تومورهای پلک یا سایر تومورها
اختلالات عصبی
عیوب انکساری

پتوز مادرزادی معمولا با گذشت زمان بهبود نمی یابد.
علائم و نشانه های پتوز کدامند ؟

شایعترین علامت آشکار پتوز در کودکان، افتادگی پلک می باشد. در پتوز مادرزادی، اغلب عدم تقارن چین پلک فوقانی وجود دارد. کودکان مبتلا به پتوز ممکن است برای دیدن مجبور شوند گردن خود را به عقب خم کنند یا ابروها را به سمت بالا بکشند. این مانورهای سر و صورت نشان می دهند که کودک سعی می کند برای دیدن از هر دوچشم استفاده نماید. بعد از گذشت چند سال، این وضعیت های غیر طبیعی سر ممکن است منجر به اختلالات ظاهری سر و گردن شوند.
مشکلات ناشی از پتوز در کودکان کدامند ؟

شایع ترین اختلال جدی مرتبط با پتوز دوران کودکی، آمبلیوپی (تنبلی چشم) می باشد. به دو علت پتوز می تواند ایجاد تنبلی چشم کند:

انسداد مسیر بینایی در موارد پتوز شدید
ایجاد آستیگماتیسم و تاری دید ناشی از آن
بعلاوه پتوز ممکن است در صورت وجود انحراف چشم آن را مخفی نماید و این مورد نیز می تواند منجر به تنبلی چشم شود.
پتوز مادرزادی چگونه درمان می شود ؟

در اغلب موارد، پتوز کودکان با جراحی درمان می شود. اگر تنبلی چشم هم وجود داشته باشد، ممکن است درمان با قرار دادن پوشش بر روی چشم سالم، استفاده از عینک یا قطره چشمی ضروری باشد. تشخیص لزوم انجام جراحی و انتخاب روش مناسب، بر اساس عوامل زیر صورت می گیرد:

سن کودک
درگیری یک یا هر دو پلک
شدت پتوز
قدرت عضلات بالا برنده و پایین آورنده پلک
وضعیت حرکات چشمی

در اوایل دوران زندگی معمولا ضرورتی به انجام جراحی برای موارد خفیف تا متوسط پتوز وجود ندارد. هم در موارد مذکور و هم موارد شدیدی که تحت عمل جراحی قرار گرفته اند، باید به طور منظم از نظر تنبلی چشم، عیوب انکساری و حالت های وابسته توسط چشم پزشک بررسی و در صورت نیاز تحت درمان قرار گیرند.

علل پتوز بالغین چیست ؟

شایعترین علت پتوز در بالغین، کشیدگی یا جداشدگی تاندون عضله لواتور از روی پلک می باشد. وقوع این فرایند ممکن است ناشی ازعلل زیر باشد:

افزایش سن
به دنبال جراحی کاتاراکت (آب مروارید) یا سایر جراحی های چشمی
ضربه به چشم
پتوز بالغین همچنین ممکن است عارضه ای از سایر بیماری ها مانند بیماری های عصبی یا عضلانی و در موارد نادر تومورهای حدقه چشم باشد که عضله بالابرنده پلک یا عصب آن را درگیر می کنند
پتوز بالغین چگونه درمان می شود ؟

چشم پزشک می تواند بررسی جامعی از مشکل شما به عمل آورده و راجع به روش های درمانی مختلف و عوارض وخطرات احتمالی آن ها اطلاعات لازم را در اختیار شما قرار دهد.
برای تشخیص علت پتوز و انتخاب بهترین روش درمانی ممکن است نیاز به انجام آزمایش خون، عکسبرداری های مخصوص و یا سایر آزمایشات باشد. در صورت یافتن علت زمینه ای باید ابتدا این مورد اصلاح گردد، اما در اغلب موارد، درمان نهایی جراحی است که نوع جراحی نیز بر اساس شدت پتوز و سایر یافته های بالینی تعیین می گردد.
خطرات جراحی پتوز کدامند ؟

خطرات جراحی پتوز شامل عفونت، خونریزی و کاهش بینایی می باشد، ولی وقوع این عوارض بسیار نادر است. بلافاصله بعد از عمل، ممکن است چشم بطورکامل بسته نشود، ولی این عارضه معمولا مقطعی است. در طی این مدت می توان از قطره و پماد برای محافظت چشم استفاده نمود. اگرچه ظاهر پلک بطور قابل توجهی اصلاح می شود، اما ممکن است پلک ها کاملا قرینه به نظر نرسند. در اغلب موارد بعد از جراحی در نگاه به پایین پلک عمل شده نسبت به طرف مقابل مختصری بالاتر قرار می گیرد و شب ها مختصری باز می ماند که این دو عارضه مشکل آفرین نیستند. در موارد نادر، حرکات کامل پلک قابل برگشت نیست. در برخی موارد، ممکن است بیش از یک بار عمل جراحی لازم باشد.
خلاصه :

پتوز در بالغین و کودکان با انجام جراحی قابل درمان است و این درمان علاوه بر اصلاح وضعیت ظاهری می تواند باعث بهبود بینایی نیز شود. در پتوز کودکان، انجام معاینات منظم چشم پزشکی در سال های اول زندگی برای پیشگیری و درمان تنبلی احتمالی چشم از اهمیت ویژه ای برخوردار است.

انحراف چشم یا (استرابیسم) چیست علل و درمان

تیر ۱۰, ۱۳۹۲ توسط :   موضوع: : مشروح اخبار, جهان پزشكي, خبر پزشکی

استرابیسم نوعی مشکل چشمی است که در آن چشم ها وضعیت ناهمگونی نسبت به یکدیگر داشته و نگاه آنها به جهات مختلف است. این ناهمگونی ممکن است واضح بوده و یا آنکه صرفاً بعضی اوقات وجود داشته باشد. در حالیکه یک چشم مستقیماً به سمت جلو نگاه می کند چشم دیگر به سمت داخل، خارج، بالا و یا پایین چرخیده است. چشم چرخیده بعضی اوقات به وضعیت اصلی و مستقیم برگشته و بر عکس چشم مستقیم از موقعیت خود خارج می شود.

استرابیسم در میان گروه سنی اطفال مشکل شایعی بوده و در حدود ۴% کودکان دیده می شود ولی ممکن است زمان بروز آن در سنین بالاتر نیز باشد. شیوع آن در پسر و دختر به یک نسبت بوده و گاهی ابتلا فامیلی دارد. با اینحال، بعضی از مبتلایان سابقه چنین مشکلی را در فامیل خود ذکر نمی کنند.
بینایی و مغز

با یک دید دو چشمی طبیعی، هر دو چشم به یک نقطه نگاه می کنند. بخش بینایی مغز، دو تصویر رسیده را به صورت یک تصویر سه بعدی ترکیب می کند.

وقتی به علت استرابیسم یکی از چشم ها از موقعیت خود خارج می شود، دو تصویر متفاوت به مغز ارسال می گرد. در یک کودک خردسال، مغز چنین یاد می گیرد که تصویر چشم منحرف شده را نادیده گرفته و تنها تصویر چشم مستقیم یا چشم با دید بهتر را بپذیرد. این امر سبب از بین رفتن درک عمق و دید دو چشمی می شود. بالغین که دچار استرابیسم می شوند اغلب بدان علت که مغز توانایی پذیرش یا دریافت تصویر هر دو چشم را پیدا کرده است، دو بینی پیدا می کنند. در این حالت مغز قادر به حذف تصویر چشم منحرف نخواهد بود. ولی متاسفانه در کودکان این اتفاق یعنی حذف تصویر چشم منحرف بسرعت رخ می دهد و این وضعیت منجر به تنبلی یا آمبلیوپی می شود.
آمبلیوپی

قرارگیری طبیعی چشم ها در طی دوره کودکی امکان تکامل دید مناسب این سنین را فراهم می سازد. قرارگیری غیر طبیعی مانند آنچه در استرابیسم دیده می شود، سبب کاهش دید یا آمبلیوپی خواهد شد. مغز تصویر چشم بهتر را تشخیص داده و تصویر چشم ضعیف تر یا آمبلیوپیک را حذف می کند. این موضوع تقریباً در نیمی از کودکان مبتلا به استرابیسم اتفاق می افتد.

آمبلیوپی را می توان با بستن چشم بهتر و تقویت و بهبود بینایی چشم ضعیف تر، درمان نمود. اگر آمبلیوپی در همان سالهای نخست زندگی تشخیص داده شود، درمان آن اغلب موفقیت آمیز خواهد بود ولی درصورتیکه درمان آن به تاخیر افتد، آمبلیوپی یا آفت دید وضعیتی دائمی پیدا خواهد کرد. قاعدتاً هر قدر آمبلیوپی زودتر درمان شود، دید بهتری تامین خواهد گردید.
علل و علائم استرابیسم

به دیواره خارجی هر چشمی، شش عضله چسبیده است که مسئولیت کنترل حرکات چشم را بعهده دارند. در هر چشم، دو عضله چشم را به سمت راست یا چپ می برند. چهار عضله دیگر مسئولیت حرکت چشم به سمت بالا و پایین و یا کنترل حرکات مورب چشم را بعهده دارند. برای تمرکز هر دو چشم بروی یک نشانه مشخص، لازم است تمامی عضلات چشم با یکدیگر و با عضلات همکار چشم مقابل هماهنگ باشند. هر علتی که در این هماهنگی اختلال ایجاد کند می تواند منجر به استرابیسم شود.

نقش کنترلی مغز نیر بر عضلات چشم از اهمیت بسزایی برخوردار است. بنابراین کودکان مبتلا به مشکلات مغزی از قبیل فلج مغزی، عقب افتادگی مغزی، هیدروسفالی و تومورهای مغزی اغلب دچار استرابیسم می شوند. هر عاملی که منجر به کاهش بینایی شود مانند عیب انکساری، آب مروارید، صدمات چشمی و …می تواند عاملی برای استرابیسم باشد.

اصلی ترین علامت استرابیسم، در واقع چشمی است که در جای خود قرار ندارد. گاهی طفل در نور آفتاب یک چشم خود را می بندد و گاه با کج کردن سر خود به یک موقعیت بخصوص تلاش می کند که از هر دو چشم خود استفاده کند و گاه بصورت خستگی شدید چشم و سردرد در حین فعالیت چشمی و گاهی علایم فقدان یک دید عمق مناسب نیز دیده می شود. بالغینی که دچار استرابیسم می شوند نیز اغلب از دوبینی شکایت می کنند.
تشخیص

لازم است هر کودکی در طی دوره شیرخواری یا سنین قبل از مدرسه توسط پزشک خانواده، متخصص اطفال یا چشم پزشک معاینه و مشکلات احتمالی او تشخیص داده شود. این موضوع بویژه در مواردیکه عضو دیگری از خانواده مبتلا به استرابیسم یا آمبلیوپی است اهمیت بیشتری پیدا می کند. در شیرخواران اغلب درک اختلاف بین انحراف ظاهری دو چشم از استرابیسم واقعی مشکل است. در کودکان کم سن و سال بینی پهن و عریض و چین پوستی قسمت داخلی پلک سبب می شود که در نگاه به چپ و راست چشم ها مخفی شده و بدین ترتیب منحرف بنظر برسند. این ظاهر استرابیسمی بتدریج و با رشد کودک بهبود می یابد و حال آنکه استرابیسم واقعی ارتباطی با رشد کودک ندارد و در این میان چشم پزشک بخوبی قادر به تمایز بین استرابیسم واقعی و کاذب است.
درمان

اهداف درمان استرابیسم، حفظ دید، مستقیم کردن چشم ها و بازگرداندن دید دو چشمی است. بسته به علت استرابیسم، درمان ممکن است بصورت تجویز عینک، برداشتن کاتاراکت یا اصلاح سایر علل زمینه ای ایجاد انحراف و یا تغییر دادن موقعیت عضلات نامتعادل چشم باشد. بعد از انجام یک معاینه کامل چشمی شامل مطالعه دقیق قسمت های داخلی، چشم پزشک درمان مناسب اپتیکی، طبی یا جراحی را انتخاب خواهد نمود. اغلب بستن چشم بهتر جهت تقویت بینایی چشم آمبلیوپیک نیز ضروری خواهد بود.
ایزوتروپی (انحراف چشم به داخل)

ایزوتروپی در واقع انحراف چشم ها به سمت داخل بوده و شایعترین نوع استرابیسم شیرخواران است. کودکان خردسال مبتلا به ایزوتروپی هیچگاه از هر دو چشم خود بطور همزمان استفاده نمی کنند.

در اکثر موارد برای تراز کردن چشم ها، تامین دید دو چشمی و اجتناب از افت دید دائمی، جراحی زودهنگام ضروری خواهد بود.

در جریان جراحی، میزان نیروی عضلات در یک یا دو چشم تنظیم می شود. مثلاً در جراحی ایزوتروپی، ممکن است عضله داخلی محکم تر را از چشم جدا نموده و مقداری عقب تر مجدداً به چشم وصل نمایند. این کار اثر کِشنده عضله را تضعیف نموده و امکان چرخش چشم به سمت خارج را فراهم می سازد. بعضی اوقات نیز می توان برای تسهیل حرکت چشم به سمت خارج، عضله خارجی را کوتاهتر نموده و بدین ترتیب نیروی کِشنده آن را افزایش داد.
ایزوتروپی تطابقی

ایزوتروپی تطابقی شکل شایع ایزوتروپی است که بیشتر در کودکان دور بین سنین ۲ سال یا بالاتر اتفاق می افتد. کودک در سنین پایین، قادر است برای جبران دوربینی خود، تلاش تطابقی خود را افزایش دهد ولی اینکار مشخصاً سبب انحراف چشم ها به سمت داخل می شود. برای جبران ایزوتروپی تطابقی، به کودک عینک داده می شود.

عینک تلاش تطابقی مزبور را کاهش داده و می تواند چشم ها را به وسط آورد. در برخی موارد استفاده از نوع بخصوصی از عینک های دو کانونی ضروری است (که در شکل روبرو نشان داده شده است). و گاهی می توان از قطره های چشمی، و لنزهای مخصوصی بنام منشور (Prism) استفاده نمود. گاهی اوقات ورزشهای چشمی نیز به اصلاح این حالت در کودکان بزرگتر کمک می کند.
اگزوتروپی ( انحراف چشم به خارج)

اگزوتروپی، یا انحراف چشم به سمت خارج، دیگر نوع شایع استرابیسم است. این حالت بیشتر زمانی اتفاق می افتد که کودک روی شی ای در دور دست تمرکز می کند. اگزوتروپی اغلب متناوب (Intermittent) بوده و مخصوصاً در هنگام خستگی یا استرس در کودک بروز می کند. والدین اظهار می دارند که کودک در مقابل نور آفتاب یک پلک خود را جمع می کند. گر چه عینک، ورزش چشمی یا منشور در این حالت نیز به کنترل چرخش چشم به سمت خارج کمک می کند ولی در اکثر موارد لازم است نوعی عمل جراحی صورت گیرد.
جراحی استرابیسم

هیچ گاه و در جریان هیچ نوع عمل جراحی، کره چشم از محل خود خارج نمی شود. جراحی استرابیسم در واقع ایجاد برشی کوچک در بافت پوشاننده چشم است که به چشم پزشک امکان می دهد تا به عضلات زیرین این بافت دسترسی پیدا کند. اینکه کدام عضلات تحت عمل جراحی قرار گیرند بستگی به جهت چرخش چشم دارد. گاهی اوقات لازم است هر دو چشم تحت عمل جراحی قرار گیرد.

جهت عمل جراحی استرابیسم در اطفال، بیهوشی ضرورت دارد ولی جراحی بزرگسالان با بی حسی موضعی نیز امکان پذیر است.

بهبودی سریع است. فرد اغلب ظرف چند روز به فعالیتهای طبیعی اش بر می گردد. بعد از جراحی، گاهی استفاده از عینک یا منشور نیز ضرورت پیدا می کند. گاهی اوقات ممکن است اصلاح انجام شده بیشتر یا کمتر از مقدار موردنظر باشد که در آن صورت انجام عملی دیگر ضرورت خواهد یافت.

توصیه می شود جراحی اصلاحی استرابیسم هر چه سریعتر صورت گیرد زیرا شیرخوار به محض اینکه چشم هایش مستقیم شد امکان دید طبیعی و دید دو چشمی را پیدا خواهد کرد. از طرف دیگر لوچی چشم می تواند بر اعتماد به نفس کودک نیز نقشی منفی داشته باشد.

همانند هر عمل جراحی، جراحی بر روی عضلات چشم نیز با عوارضی همراه است. این عوارض شامل عفونت، خونریزی و دیگر عوارض نادری است که می تواند به از دست دادن دید بیانجامد. با اینحال، جراحی استرابیسم معمولاً درمانی بی خطر و موثر است و در عین حال هیچگاه جای عینک و یا آمبلیوپ درمانی را نمی گیرد.
خلاصه

رشد کودک به خودی خود استرابیسم را درمان نمی کند.
موثرترین زمان درمان استرابیسم، زمانی است که کودک در سنین پایینی به سر می برد.
مستقیم نمودن چشم ها در هر سنی امکان پذیر است.
درمان استرابیسم ممکن است بدون جراحی و با استفاده از قطره های چشمی، تمرینات چشمی و یا عینک انجام گیرد.
در صورتیکه درمان جراحی لازم باشد، هرقدر در سنین پایین تری انجام شود شانس تامین دید دو چشمی بیشتر خواهد بود.

کاربرد لیزر در درمان ضایعات عروقی

 درمان لیزری ضایعات عروقی

درمان لیزری ضایعات عروقی طی ۲۰ سال گذشته پیشرفت کرده است که اولین با توسط اندرسون و پریش در سال ۱۹۸۰ مطرح شد. چندین لیزرهای بر این شکل وجود دارد که بر اساس فتوتدمولیز انتخابی آنها متفاوت است.

این سیستم های لیزری بطور اختصاصی بر کروموفور اثر می کنند. بافت هدف (کروموفور) در مورد ضایعات عروقی، اکسی هموگلوبین داخل عروق هستند که تخریب حرارتی بطور وسیعی باعث محدود شدن عروق جلدی می شود. لیزرهای اولیه لیزرهای با موج مداوم بودند Continous wave) – CW) این لیزرها آْسیب به ساختمانهای عروقی را محدود نمی کند و باعث بروز اسکار می شود. ۵۸۵nm (PDL) pulsed dye laser، مهمترین لیزر مورد استفاده در درمان ضایعات عروقی جلدی مادرزادی و اکتسابی است. این لیزر غالباً بهبودی عالی کلینیکی را با کمترین بروز اسکار به همراه دارد. بطور کلی انواع لیزرهای موثر در درمان ضایعات عروقی شامل:

۱- لیزر آرگون:
لیزر آرگون CW اولین سیستم لیزر مورد استفاده در درمان تلانژکتازی بود. این لیزر نور آبی سبز از خود متسع می کند که ۸۰% این امواج طول موج ۴۸۸-۵۴۱nm دارند.اگرچه انرژی این لیزر توسط اکسی هموگلولین جذب می شود ولی به درجاتی ملانین اپیدرم و درم را نیز درگیر می کند و بنابراین با تغییرات رنگدانه ای و فیبروز پس از درمان همراه است و برای افراد با پوست تیره مناسب نیست.

۲- Argon – pumped tunable dye laser) – APTDL)
که طول موجی بین ۴۸۸-۶۳۸nm دارد و بر هموگلوبین اثر می کند. ان لیزر نیز با عوارضی جانبی از جمله اسکار هیپرتروفیک و تغییرات رنگدانه ای همراه است. ولی به نسبت لیزر PDL، پورپورا و هیپرپیگمانتاسیون کمتری دارد و بعضی بیماران ممکن است این نوع لیزر را ترجیح دهند.

۳- لیزر (Potassium titanyl phosphate crystal laser)
این لیزر از منبع Nd:YAG1064 از درون کریستال KTP خارج می شود. طول موج آن ۵۳۲nm است و حداکثرجذب آن توسط اکسی هموگلوبین انجام می شود که اختصاصاً برای عروق جلدی مفید است. این لیزر غالباً در درمان تلانژکتازی کاربرد دارد و برای درمان عروق با قطر بزرگ چندین جلسه درمان لازم است. این نوع لیزر نیز مانند APTDL، ادم، درد و پورپوری کمتری دارد ولی اثرات درمانی لیزر PDL دوام بهتری دارد.

۴- Copper Vaper and Copper bromide lasers :
این نوع لیزرها نور زرد با طول موج ۵۷۸nm دارند. این لیزرها خصوصاً در درمان عروق با قطر بزرگ موثر هستند. تلانژکتازی صورت Cherry Angioma و pyogemic granoloma بطور موفقیت آمیزی با این نوع لیزر ها درمان می شوند. البته این لیزرها نیز ملانین اپیدرم و درم را هدف قرار می دهند و باعث تغییرات رنگدانه ای در آنها می شوند. بنابراین مصرف این نوع لیزرها باید در افراد با تیپ پوستی روشن (فیتز پاتریک I یا II) محدود شود سایر عوارض این لیزرها ایجاد دلمه و تاول است که طی ۲ هفته از بین می رود .

۵- Krypton laser :
این نوع لیزر نور سبز با طول موج ۵۲۰-۵۳۰nm و همچنین نور زرد با طول موج ۵۶۸nm متسع می کند. این نوع لیزر در درمان تلانژکتازی صورت استفاده شده است. غالباً ۴-۳ هفته یکبار و تعداد جلسات متعدد لازم است. عوارض جانبی آن شامل قرمزی، تورم و تاول و دلمه خفیف است.

۶- Flush lamp-pumped PDL:
امواج این نوع لیزر توسط اکسی هموگلوبین جذب می شود. طول موج آن ۵۸۵nm است. این لیزر درمان تلانژکتازی و درمان ضایعات عروقی با سایزهای متفاوت کاربرد دارد. لیزر PDL درمان استاندارد برای لکه خال شرابی (Port winestain) بوده و می تواند در درمان نوزادان با سن چند هفته به کار رود. همچنین در درمان همانژیوم سطحی نوزادی و ضایعات عروقی اکتسابی مثل تلانژکتازی، Angioma, Pyogenic granuloma استفاده شود. این لیزر همچنین در درمان قرمزی منتشر ناشی از آکنه روزاسه موثر است ۸۰% ضایعات portwine با ۱۰-۸ جلسه درمان برطرف می شوند. ضایعات صورت و گردن معمولاً پاسخ سریعتری دارند. عوارض جانبی شامل عوارض جانبی شامل تغییرات رنگدانه موقت خصوصاً در افراد با پوست تیره، تورم و پورپورای موقت که معمولاً ۱۴-۷ روز طول می کشد تا بهبود پیدا کند.

۷- (IPL-( Intense pulsed light :
کم طول موج ۵۰۰-۱۲۰۰nm دارد و در درمان انواع ضایعات جلدی عروقی کاربرد دارد. این منبع نوری در درمان port wine stain، همانژیوم و تلانژکتازی کاربرد دارد. البته ضایعات عروقی بادرگیری عروق کوچک موثرتر است. عوارض جانبی شامل قرمزی و پورپورا و موقت است.

نکات استفاده از لیزر فراکشنال در درمان و زیبایی پوست

 نکات مهم و ضروری در مورد استفاده از لیزر فراکشنال در درمان و ترمیم و زیبایی پوست

تکنولوژی فراکشنال یک راهکار نوین در درمان بسیاری از مشکلات پوستی می باشد که از یک منبع لیزری ایجاد می شود.

به وسیله این تکنیک ستونهای حرارتی میکروسکوپیک موسوم به microscopic treatment zone بر روی پوست ایجاد می شود که باعث تاثیر بر اپیدرم پوست شده و بصورت موضوعی در همان مناطق نکروز می گردد. اطراف این ستونهای حرارتی بافت سالم اپیدرم باعث روند سریع ترمیم می گردد و عناصر آسیب دیده اپیدرم توسط سلولهای کراتینوسیت زنده اطراف ستونها پر می شود. از آنجائیکه لایه شاخی پوست در طی این عمل آسیب نمی بیند عملکرد سد دفاعی پوست دست نخورده باقی می ماند.
فواید استفاده از تکنیک فراکشنال :
– بهبود واضح قوام و ترکیب پوست در یک جلسه
– حداقل زمان بهبودی به صورتیکه فرد می تواند فعالیت معمولی خود را ظرف ۳ روز ادامه دهد.
– کاربرد آسان
– ریسک کمتر عوارض در مقایسه با روشهای قبلی
– هزینه مناسب
کاربردهای درمانی لیزر فراکشنال:
– اسکار (آکنه، جراحی، سوختگی)
– لک پوستی
– چین و چروک
– منافذ باز پوست
– قوام و استحکام پوست
– خطوط کشش پوستی
– جوانسازی
بایدها و نبایدهای لیزر
لیزر درمانی برای افراد باردار، کسانی که حساسیت زیادی به نور دارند و همچنین بدخیمی ها و عفونت ها به هیچ عنوان توصیه نمی شود. اما سایر افراد بالای ۲۰ سال می توانند زیر نظر پزشک در صورت نیاز از لیزر درمانی استفاده کنند. معمولا طول دوره لیزر درمانی ۵-۳ جلسه است که البته این دوره بنا به تشخیص پزشک متفاوت خواهد بود.

قبل از شروع لیزر درمانی و در فواصل دوره های درمان بیمار موظف است از داروهای خاصی که پزشک تجویز می کند، استفاده کند تا پوست او برای انجام لیزر درمانی آماده باشد.

از جمله نکات حائز اهمیت بعد از لیزر درمانی عدم مواجهه با نور مستقیم خورشید در زمانی است که پوست ملتهب است در این دوره بیمار باید از کرمهای ضد آفتاب مناسب با spf حداقل ۳۰ استفاده کند.

قبل از لیزر درمانی بیمار باید پزشک را از وضعیت بیماری و جسمانی خود بطور کامل آگاه کند و ۲ هفته قبل از لیزر درمانی از مصرف کرمها و داروهایی که باعث التهاب پوست می شود و نیز برنزه شدن، خودداری کند.
دستوالعمل درمانی پس از انجام لیزر فراکشنال :
۱- محل لیزر شده را بلافاصله با استفاده از کیسه یخ خنک کنید.
۲- از کرم زینک اکساید بر روی محل استفاده کنید.
۳- کرم بعد از لیزر را روزی ۵-۴ بار تا زمان برطرف شدن التهاب و قرمزی استفاده کنید.
۴- ضد آفتاب را بصورت مرتب هر ۳ ساعت یکبار تکرار کنید.
۵- کرم روشن کننده را از زمان برطرف شدن التهاب پوست هر شب استفاده کنید.
۶- در بین دو جلسه درمان از داروهای تجویز شده توسط پزشک استفاده کنید.

کاربرد لیزر برای از بین بردن و محو تاتو و پیگمانته(۴)

 پوست طبیعی و غیر برنزه بیمار مهمترین عامل در انتخاب مناسب لیزر در درمان ضایعات پیگمانته و تاتو است.

مروری بر استراتژی درمان
عوامل اصلی :

در tattoo removal، سایز، سن، محل آناتومیک و رنگ تاتو، عوامل اصلی هستند. بیماران با تیپ پوستی روشن تر، ریسک کمتری از تغییر رنگ به دنبال لیزرتراپی در مقایسه با بیماران با پوست تیره تر دارند. تیپ پوستی فیتزپاتریک کمک کننده است ولی فقط حدود ریسک بیمار برای اختلالات رنگی پایدار به دنبال لیزرتراپی را مشخص می کند. بنابراین انجام یک منطقه تست قبل از شروع کمک کننده است.

این نکته برای تمام پزشکان تازه کار جهت انجام تست پوستی در تمام بیماران قبل از شروع درمان کل ضایعه، قابل توصیه است. بسیاری متخصصین انجام تست پوستی را ادامه می دهند چرا که تیپ پوستی و رنگ بخوبی پاسخ به درمان را نشان نمی دهد. این خیلی مهم است که مطمئن شوید بیمار برنز نشده است، چرا که ملانین اپیدرم تولید شده در اثر معرض قرار گیری UVL ممکن است با درمان لیزر تداخل کند و ریسک اسکار، هیپوپیگمانتاسیون یا هیپرپیگمانتاسیون را افزایش دهد.
برای اطمینان از اینکه برنزه شدن در کار نیست، توصیه می شود که رنگ محل در معرض قرار گرفته پوست را با مکان درمان در یک محل در معرض قرار نگرفته مثل باسن یا اگزیلا مقایسه کنیم.
اگر فرد برنزه بود (ناشی از نور آفتاب، تختهای برنزه کننده یا حتی مصرف برنزه کننده های طبیعی موضعی)، درمان باید تا زمانیکه محل درمان بی رنگ شود، به تأخیر افتد.استفاده از ضد آفتاب، حفاظت با لباس یا کرمهای بی رنگ کننده در بی رنگ شدن پوست مفید است.
بسیاری پزشکان بیمارانیکه رتینوئید خوراکی طی ۱۲ ماه گذشته دریافت کرده اند را درمان نمی کنند که این به دلیل ریسک بالای ایجاد و ترمیم ضعیف است. پروفیلاکسی ضد ویروس خوراکی همیشه باید برای بیمارانیکه تاریخچه عفونت HSV در محل یا نزدیک محل درمان دارند، انجام شود. اگر عفونت فعال HSV در روز لیزرتراپی وجود داشت، درمان باید تا زمانیکه محل کاملاً بهبود نیافته به تأخیر نیفتد و بیمار می تواند روی درمان مناسب ضد ویروس قبل از شروع درمان قرار گیرد.
مصاحبه با بیمار:
سئوالاتی که از یک بیمار تاتویی و یک بیمار یا ضایعه پیگمانته باید پرسیده شود به ترتیب در جدول ۱ ,۲ آمده است.
جدول۱
تاریخچه بیمار تاتویی Tatto Patients History

۱- تاتویCosmetic, Professional, Amator یاMedical ؟
۲- کجا واقع شده و چه مدت زمانیست که انجام شده؟
۳- چه جوهر یا dye استفاده شده است؟
۴- آیا جوهرها برای تهیه رنگ با یکدیگر مخلوط شده اند؟
۵- آیا از جوهر سفید برای تاتو در بیمار مطلع استفاده شده؟
۶- آیا بیمار برای از بین بردن یا تغییر تاتو نقاشی کرده است، اگر کرده چگونه؟
۷- آیا بیمار در طی سال گذشته از رتینوئیدهای خوراکی استفاده کرده (این شانس اسکار را افزایش می دهد)؟
۸- سابقه عفونت HS یا Cold sare؟
۹- سابقه ایجاد Keloid یا اسکار سریع؟
۱۰- مصرف اخیر Tanningbed, suntan یا Bronzer؟
۱۱- تیپ پوستی Fitzpatrick؟
جدول ۲
تاریخچه بیمار با ضایعه پیگمانته Pigmented lesion patients history
۱- چه مدت زمان این ضایعه ظاهر شده است؟
۲- آیا تاکنون از این ضایعه بیوپسی گرفته شده است؟
۳- آیا تغییر رنگ، رشد و یا هر تغییر دیگری داشته است؟
۴- آیا بیمار یا اقوام خونی او سابقه ملانون داشته اند؟
۵- آیا بیمار در گذشته تلاشی برای از بین بردن ضایعه داشته است؟ اگر داشته چگونه؟
۶- آیا بیمار طی سال گذشته رتینوئید خوراکی مصرف کرده؟ (این شانس اسکار را افزایش می دهد).
۷- سابقه عفونت Herpes یا Cold sores؟
۸- سابقه تشکیل Keluoid یا easy scaning؟
۹- مصرف اخیر Tannigbed, Suntan یا bronzer؟
۱۰- تیپ پوستی Fitzpatrick؟
تکنیک درمان:

بیماران و ابزار درمانی تاتو آبی تیره و یا سیاه در بیماران با پوست روشن
در بیماران با پوست روشن (در عدم حضور tan با برنز کننده)، لیزر Qs-Alexandrite با طول موج ۷۵۵nm، لیزر Q-Switched با طول موج ۶۹۴nm و لیزر Qs-Nd:YAG با طول موج ۱۰۶۴nm ابزار ترجیحی برای درمان تاتوهای سیاه یا آبی تیره هستند.

بیماران و ابزار درمانی تاتو آبی تیره و یا سیاه در بیماران با پوست تیره تر
در بیماران با پوست تیره تر، لیزرهای با طول موج بلندتر غالباً Safe تر هستند، چرا که آنها آسیب به اپیدرم را با درجه بیشتری نسبت به لیزرهای با طول موج کوتاه، تقسیم می کنند. بنابراین، لیزرهای Qs Nd:YAG با طول موج ۱۰۶۴nm درمان انتخابی تاتو آبی تیره و یا سیاه در بیماران با پوست تیره هستند.
بیماران و ابزار درمانی برای از بین بردن تاتو قرمز
طول موج لیزر مناسب برای برطرف کردن جوهر قرمز تاتو ۵۳۲nm است. بنابراین لیزر Qswitched یا Frequency doubled Nd:YAG با طول موج ۵۳۲nm، بهترین لیزر برای برطرف کردن تاتو قرمز است.
این طول موج می تواند هم باعث هیپرپیگمانتاسیون و هم هیپوپیگمانتاسیون در پوستهای تیره تر شود. بنابراین این درمان باید محدود به پوستهای روشن (type I-III) شود.

بیماران و ابزار درمانی برای درمان تاتو سبزرنگ
طول موج مناسب لیزر برای برطرف کردن جوهر سبز تاتو ۶۹۴nm است. بنابراین لیزر Qs-ruby با طول موج ۶۹۴nm، بهترین لیزر برای برطرف کردن جوهر سبز تاتو است. شبیه آن Nd:YAG 532nm است، که این طول موج می تواند باعث تغییر رنگ در بیماران با پوست تیره تر شود که می تواند درمان تاتو سبز را در بیماران با پوست تیره با مشکل مواجه کند.

بیماران و ابزار درمانی Lentigo
برای پوستهای روشن، لیزر Frequency-doubled, Q-switched با طول موج ۵۳۲nm، safe ترین و موثرترین انتخاب در دسترس است. اگرچه لیزر ruby با طول موج ۶۹۴nm می تواند برای درمان lentigo موثر باشد.

سیستم IPL می تواند موثر باشد ولی بعضی آن را کمتر از لیزر Q-switched تجویز می کنند که به دلیل range وسیع تر طول موج مورد استفاده است.

بیشتر اوقات از بین بردن لنتیگوها بوسیله IPL یک مورد اضافی است که در طی درمان کل صورت جهت Photo rejuvenation برای اصلاح چروکها و تورگور پوستی ضعیف به دلیل در معرص قرار گیری مزمن به اشعه آفتاب استفاده می شود. به دلیل اینکه نور از IPL باید از اپیدرم عبور کند، تا فیبروبلاست درمی را تحریک کرده و اثرات Photo rejuvenation را ایجاد کند. همزمان ذرات ملانین هم تحت تأثیر قرار می گیرد که این باعث بهبود کلینیکی ناخودآگاه لنتیگو می شود.

این ضایعات غالباً به صورت فوری به رنگ قهوه ای شکلاتی تیره تر تبدیل می شود و سپس طی ۱۰-۷ روز می ریزد. به دلیل اینکه اثرات Photo rejuvenation درمان IPL غالباً طی ۸-۶ هفته دیده می شود. بسیاری بیماران از برطرف شدن لنتیگوهت و نه کم شدن چروکها احساس رضایت می کنند.

در بیماران با پوست تیره تر لیزر Q-switched Nd:YAG با طول موج ۱۰۶۴nm غالباً مطمئن ترین انتخاب بوده دخیل موثر است.

بیماران و ابزار درمانی برای درمان خال Ito, Ota
در بیماران با پوست تیره تر (type IV- VI) لیزر Q-switched Nd:YAG با طول موج ۱۰۶۴nm غالباً مطمئن ترین لیزر برای بی رنگ شدن خال Ito,Ota هستند. در بیماران با پوست روشن تر، لیزر Q-switched Ruby در طول موج ۶۹۴nm، لیزر Qs-Alexandrite با طول موج ۷۵۵nm می تواند استفاده شود.

این نکته مهم است که برای بیمار توضیح داده شود که هنوز درمان موثری برای پیگمانتاسیون اسکرال خال Ota وجود ندارد و محافظ قرنیه روی Shield چشمی در سطح قرنیه باید قرار گیرد و این بی حسی موضعی برای محافظت globe استفاده شود در صورتیکه ناحیه تحت درمان ناحیه Preoibital یا پلکی باشد.

بیماران و ابزار درمانی ماکول CALMS) – Café an lait)
نور سبز از لیزر Qs Nd:YAG با طول موج ۵۳۲nm غالباً بهترین انتخاب درمان CALMS است. بیماران با پوست تیره تر در ریسک عوارض هیپرپیگمانتاسیون و هیپوپیگمانتاسیون هستند.

بیماران با پوست روشن بهترین کاندید برای از بین بردن CALMS هستند اما این باید به خاطر سپرده شود که عود، هیپرپیگمانتاسیون باقیمانده و از بین رفتن ناکامل رنگدانه معمول است.

محو کردن و از بین بردن تاتو (۳)

 یک توجه اولیه در درمان ضایعات پیگمانته خوش خیم می تواند تشخیص صحیح قبل از شروع به درمان باشد.

یک بیوپسی باید انجام شود در صورتیکه ملانوم یا سایر انواع بدخیمی ها در تشخیص افتراقی مطرح هستند. مثل tattoo removal، یک ریسک مشخص از تغییر رنگ یا اسکار در پوستهای تیره (فیتزپاتریک IV-VI) در از بین بردن ضایعات پیگمانته وجود دارد مراقبت جهت جلوگیری از هر گونه ریسک عوارض در این بیماران لازم است.

توقعات ضروری در درمان ضایعات پیگمانته:
لنتیگوها غالباً می توانند به طور کامل طی ۳-۱ جلسه درمان محو می شوند. اگرچه CALMS، هیپرپیگمانتاسیون پس از التهاب یا خال Ito, Ota ممکن است نیازمند درمانهای متعدد شاید به تعداد ۱۰-۵ جلسه باشند و حتی بعضی نمی توانند با هر تعداد جلسه درمان به طور کامل محو شوند.بیماران با خال Ota بایستی آگاه باشند که جزء اسکرال ضایعه با تکنیکهای در دسترس قابل درمان نیست. نتایج درمان لیزر ضایعات پیگمانته خوش خیم غالباً پایدار هستند. اگرچه به دلیل ارتباط بین در معرض قرارگیری فرض با اشعه نور ماوراء بنفش و گسترش بعدی لنتیگوها، بمیاران علی رغم یک پاسخ عالی، ممکن است ضایعه جدیدی در طی ۴-۳ سال پس از درمان موفقیت آمیز داشته باشند. این موضوع خصوصاً در بیمارانیکه از پوست خود مقابل اشعه آفتاب محافظت نمی کنند یا خود را موقع بیرون رفتن نمی پوشانند، دیده می شود.

درمان لنیتگوهای مخاطی در سندرم پوتز – جگر ممکن است نتایج خوبی معادل نتایج ضایعات پوستی داشته باشد.هزینه: قبل از شروع درمان ضایعات پیگمانته، این خلی مهم است که با بیمار راجع به قیمت درمان مشاوره کنیم، چرا که از بین بردن لنتیگوها غالباً بوسیله شرکتهای بیمه حمایت نمی شود. البته بعضی شرکتهای بیمه درمان لیزر CALMS، خال Ito, Ota را پرداخت می کنند. پزشکان در شارژ درمان ضایعات پیگمانته بسیار متفاوت هستند که به دلیل بازتاب خرید دستگاه مورد استفاده آنها (Qs Nd: YAG, Qs Alexandrite, Qs ruby, IPL) تعداد ضایعات تحت درمان و زمانی که برای درمان صرف می شود، می باشد.
توقعات مورد انتظار در درمان تاتو :

همانطور که در بالا توضیح داده شد، غالباً ۲۰-۵ جلسه درمان برای بیرنگ کردن واقعی با محو تاتو لازم است. و حتی پس از جلسات متعدد بعضی تاتوها نمی توانند بطور کامل با تکنیکهای فعلی لیزر از بین برود. حتی موقعی که محو شدن کامل یا نزدیک به کامل ایجاد شد. هنوز یک هاله «روح مانند» از رنگها از شکل اصلی تاتو به نظر می رسد. تاتوهای آبی تیره یا سیاه بهتر از درمان پاسخ می دهند ولی زرد، قرمز و سبز به طور ضعیف یا ناکامل به درمان پاسخ می دهند. درمان تاتوهای سفید یا تاتوهای Flesh – tased نباید به وسیله پزشکان بی تجربه انجام شود، چرا که ممکن است، تغییر رنگ سیاه تیره تر با خاکستری رنگ دائمی را بلافاصله به دنبال لیزر Q-switched ایجاد کند که غیر ممکن است از بین برود. وقتی یک تاتو به طور کامل بوسیله درمان از بین می رود، غالباً دائمی است.
هزینه ها:

در درمان تاتو، تفاوتهای وسیعی در تحت درمان با لیزر است. نه تنها قیمت خالص لیزر Q switched zuby – Nd: YAG و Alexandrite متفاوت است بلکه سایز و تعداد جلسات درمان مورد نیاز برای به دست آوردن حداکثر پاک شدگی پیگمان بسیار متفاوت است.از بین بردن تاتو، غالباً بوسیله شرکتهای بیمه حمایت نمی شود، مگر در بعضی موارد نادر، حمایت می تواند شامل لیزر از بین برنده تاتوهای Medical که در رادیاسیون تراپی انجام می شود، تاتوهای حادثه ای ناشی از انفجارها یا ابزار آلات صنعتی و حوادث جاده ای و تاتوگرانولوما که نیازمند استفاده از Ablatrie Co2-laser برای درمان مناسب است. کافی است که بگویم بعضی تاتوهای بزرگ، مقاوم و چند رنگ ممکن است نیازمند درمانهای گران قیمت جهت کم رنگ شدن، بی رنگ شدن یا رضایت بیمار باشد.

از بین بردن ضایعات پیگمانته و تاتو (۲)

 انتخاب بیمار برای Tattoo Removal

تمایل رو به رشد اخیر برای انجام تاتو بین نوجوانان و جوانان، درخواست زیادی از بیماران را برای انجام tattoo removal افزایش داده است، بیشتر تاتوها امروزه تاتوهای پیشرفته هستند.

تاتوها پیشرفته غالباً سخت تر از تاتوهای آماتور از بین می روند، که این غالباً به دلیل استفاده از رنگهای متعدد جوهری است که در اعماق متفاوت درم جای می گیرد و عموماً از بین بردن کامل آنها با تکنیکهای اخیر غیر ممکن است.
بنابراین انتظارات واقعی هر بیمار برای بدست آوردن نتایج مطلوب و رضایت بخش تخمین بزنید. بعلاوه باید تاکید شود که معمولاً درمانهای متعددی لازم است و ممکن است از ۲۰-۵ جلسه متغیر باشد. حتی پس از انجام درمانهای متعدد، بعضی ضایعات پیگمانته هنوز باقی خواهند ماند.

یک نکته قابل توجه در بیماران با پوست تیره (فیتنرپاتریک IV-VI) یا پوستهای برنزه، هیپوپیگمانتاسیون موقت یا حتی هیپرپیگمانتاسیون دائم یا هیپوپیگمانتاسیون است. که ممکن است به عنوان یک عارضه جانبی در درمان لیزر این بیماران، به دلیل جذب رقابتی نور لیزر بوسیله ملانین که در اپیدرم است ایجاد شود.

به دلیل اینکه نور بیشتری توسط اپیدرم جذب می شود، صدمه بالقوه بیشتری به ملانوسیتها می خورد و این ممکن است ریسک اسکار را افزایش دهد. بعلاوه به دلیل جذب بیشتر نور لیزر بوسیله رنگدانه اپیدرم، نور کمتری به هدف درم (جوهر تاتو) می رسد و بنابراین درمان بیشتری غالباً لازم است.

بیمار ایده آل برای tattoo removal، بیمار با پوست روشن و غیر برنزه با تیپ پوستی I و یا II و تاتو آبی تیره یا سیاه است که حداقل برای مدت ۱ سال وجود داشته باشد.

تاتوهای قدیمی تر، بهترین پانچ را به درمان لیزر می دهند که این به دلیل ماکروفاژهایی است که هم اکنون در پوست حضور دارند و برای فاگوسیتوز کردن ذرات حجم خارجی تلاش می کنند و آنها را از سطح پوست محو می کنند. این تلاش طبیعی بوسیله بدن برای از بین بردن رنگدانه خارجی جوهر تاتو دلیل این است که تاتوهای قدیمی تر غالباً دارای حاشیه محو و نامشخص هستند.

وقتی یک تاتو بوسیله نور لیزر Q-switched درمان می شود، ذرات تاتو به قطعات کوچکتر شکسته می شود و این هضم ماکروفاژها را تسهیل می کند و در بعضی موارد ممکن است اجازه از بین بردن کامل تاتو را بدهد.

برعکس انواع جدید، تاتوهای با رنگهای متعدد و در پوستهای تیره تر محو کردن کامل آن خیلی مشکل است و درمان باید فقط توسط جراح با تجربه انجام شود تا اسکار و تغییر رنگ را کاهش دهد.

از بین بردن تاتو و ضایعات پیگمانته(۱)

 در از بین بردن تاتو، هدف نور لیزر، قطعات جوهر تاتو هستند که توسط ماکروفاژ احاطه شده اند یا بصورت قطعه قطعه در فضای خارج سلولی در درم قرار می گیرند.

در درمان ضایعات پیگمانته خوش خیم، هدف اولیه لیزر ملانین در کروموفر است.

اگرچه بر خلاف لیزر hair removal که واحد بزرگ ملانین هدف است، در درمان ضایعات پیگمانته خوش خیم، هدف قطعات کوچک ملانین که در ملانوسیتها، کراتینوسیتها و یا ماکروفاژهای درمی هستند، می باشد.

اهداف تاتو و ضایعات پیگمانته خوش خیم از نظر اندازه کوچک هستند و در نتیجه استفاده از استراحت حرارتی برای کمتر کردن آسیبهای حرارتی در بافتهای نرمال احاطه کننده لازم است و نیازمند تابش اشعه بسیار کوتاه برای ایجاد درمان مناسب است بنابراین لیزر Q-switched که تابش اشعه در حد Nanosecond است درمان اصلی برای ضایعات پیگمانته خوش خیم و تاتو می باشد.

بیشتر این لیزرها از قبل set شده است و دوره های Pulse غیرقابل تغییری دارد که نمی تواند توسط اپراتور تعویض شود. توسعه اخیر لیزرها مثل Titanium: Sappire، لیزر با دوره های پالس کوتاه تر از Q-switched (در حد picoseconds) برای کاهش بیشتر عوارض بالقوه ناخواسته و بهبود خودبخودی را باعث می شود.

اگرچه این مطالعات جاری در مورد استفاده از دستگاههایی که ممکن است بهتر از لیزر Q-switched در درمان ضایعات باشد، در حال انجام است. در مبحث Tattoremoval، در مورد درمان تاتوهای افراد حرفه ای و غیرحرفه ای، تاتوهای Cosmetic که برای مشخص شدن حدود لبها، ابروها یا آرئول و تاتوهای medical برای درمان رادیاسیون بدخیمی های داخلی می باشد. مبحث درمان ضایعات پیگمانته خوش خیم، محدود به لنتیگوهای ناشی از آفتاب، خال Ito, Ota و ماکولهای (CALMS) café – au – lait می باشد.

این محدودیت در درمان لیزر ضایعات پیگمانته مثل ملاسما، خالهای lentigo meligna, nevocellular وجود دارد، چرا که هنوز اثربخشی درمان لیزر در این ضایعات مورد تائید قرار نگرفته است. بر خلاف این واقعیت که بعضی ضایعات می توانند به طور موفقیت آمیزی با لیزر بهبود پیدا کنند، موارد کمی گزارش شده است و تفاوتهای فاحش در پاسخ به درمان این اجازه را نمی دهد که لیزرتراپی به عنوان درمان استاندارد برای هر ضایعه مورد استفاده قرار گیرد و بایستی این عمل توسط پزشکان با تجربه در موردهای انتخاب شده و با مراقبت کامل انجام شود. همچنین مهم است بدانیم که لیزرتراپی نقشی در درمان ملانومهای مهاجم در این دوره ندارد.

لیزرهای جدید برای از بین بردن چروک صورت

 پوست بزرگترین ارگان بدن است که از ۳ لایه اپیدرم، درم و هیپودرم تشکیل شده است. اپیدرم که بیرونی ترین لایه پوست است، در برگیرنده لایه های سازنده سلولهای پوستی است. درم لایه بعدی است که دارای بافت هم بند و فیبرهایی است که باعث ایجاد استحکام والاستیسیتی پوست می شود.

عمقی ترین لایه پوست هیپودرم است که از چربی تشکیل شده است. با پیر شدن پوست ترکیبات حمایت کننده آن بتدریج تخریب می شود. به عنوان مثال فیبرهای الاستیک درم شکسته شده و بصورت دائمی از بین می رود. فیبرهای کلاژن کم شده و با تغییرات شیمیایی، فعالیت آن مختل می شود. همچنین هیالورونیک اسید که ماده قوام کننده بافت پوست است، از بین می رود. بنابراین پوست سخت تر و نازک تر شده، چروکهایی بر روی ماهیچه های آن ظاهر می شود که مقدار آن با افزایش سن، بیشتر می شود.

مناطقی که در معرض حرکت های تکرار شونده هستند حالتهای مختلف احساس چهره را نشان می دهند، مثل اطراف چشم و لب که بیشتر در معرض چروک قرار می گیرند و در نهایت پروسه های ترمیم تغییرات سلولی پوست به مرور کاهش یافته و قدرت پوست در مقابله با شرایط محیطی کاهش می یابد. مواجهه بیش از اندازه با آفتاب به عنوان مثال افرادی که حمام آفتاب می گیرند و سیگار کشیدن این پروسه را تسریع می کند.

هیچ یک از روندهایی که منجر به چروک شدن پوست می شود قابل بازگشت نیست ولی اقداماتی است که به واسطه آن ها می توان پروسه پیر شدن را به حداقل رساند. خودداری از مواجهه طولانی مدت با آفتاب و قرار گرفتن در معرض Sun lamp می تواند مفید باشد. بیشترین مواجهه با اشعه ماوراء بنفش معمولا بین ساعات ۱۰ صبح تا ۴ بعداز ظهر صورت می گیرد. استفاده از کرم ها و لوسیونهای محافظت کننده در برابر آفتاب، ترک سیگار، شیوه زندگی سالم همراه با رژیم غذایی متعادل و ورزش روزانه، کاهش استرس و مراقبت روزانه پوست با شستشوی ملایم روزانه، استفاده از مرطوب کننده و ضد آفتاب عوامل موثر در کاهش بروز پیری پوست هستند.

یکی از رویکردهای نوین در درمان پیری پوست، استفاده از تکنیک fractional photothermolysis است که در این روش با ایجاد ستون های میکروسکوپیک حرارتی، توسط نوعی از دستگاه لیزر، اپیدرم به شکل موضعی در مقطعی نکروز می شود ولی بافت اطراف این ستون های حرارتی سالم می ماند و این امر موجب تسریع روند ترمیم پوست از طریق سلولهای سازنده درم و اپیدرم باقیمانده می گردد. عمق این ستون های حرارتی وابسته به انرژی دستگاه است و بر اساس شاخص های پوست و نوع درمان تنظیم می گردد.

از آنجائیکه لایه شاخی پوست در طی این پروسه دست نخورده باقی می ماند، بنابراین فعالیت طبیعی پوست به عنوان سد حفاظتی حفظ می گردد و عناصر صدمه دیده پوست با استفاده از سلولهای کراتینوسیت زنده حاشیه آسیب ترمیم می گردد.

البته کاربرد این تکنیک فقط در پیری پوست نیست و در موارد دیگری از جمله اسکار آکنه یا جراحی و سوختگی، تغییرات رنگی پوست، منافذ باز پوستی، افزایش قوام پوست، خطوط کشش پوستی (استریا) و جوانسازی پوست نیز کاربرد دارد. یکی از نکات مثبت این تکنیک، کاهش زمان بهبودی در بیمار است که در روش های سنتی از ۱ تا ۶ ماه بوده و در این روش به ۱ هفته کاهش می یابد. شانس بروز عوارض از جمله اسکار یا تغییرات رنگدانه ای پوست نیز در این روش بسیار کمتر است.

کاربرد لیزر در زیبایی پوست و درمان بیماریهای پوستی

 لیزر یک نوع نور برانگیخته شده و پرانرژی است که در شرایط عادی در طبیعت دیده نمی شود ولی با تکنولوژی و وسایل خاص می‌توان آن را ایجاد کرد. لیزر با نور معمولی تفاوت‌هایی دارد که این ویژگی‌ها باعث توانایی و کاربردهای خاص لیزر می شود.

کاربرد لیزر در پزشکی و از جمله بیماری‌های پوستی از حدود ۴۰ سال پیش به صورت تحقیقاتی شروع شده و با آمدن دستگاههای جدیدتر که مؤثرتر و کم عارضه‌تر هستند جایگاه ویژه و وسیعی در درمان بیماری‌ها، پیدا کرده است.

مکانیسم اثر لیزر جذب انرژی نورانی توسط مولکول‌های بافتی است. همانطوری که در اثر تابش نور خورشید اشیاء به تدریج گرم می‌شوند، تابش لیزر نیز باعث گرم شدن، داغ شدن و نهایتاً تخریب بعضی مولکول‌های حساس بافتی می شود.

از آنجایی که لیزر تک طول موج است، فقط باعث داغ شدن و تخریب ساختمان‌های خاصی می شود. در حالی که افزایش حرارت در ساختمان‌های مجاور که حساس نیستند زیاد قابل توجه نیست. لذا با انتخاب لیزر مناسب و با دانستن ویژگی‌های بافتی می‌توان ضایعه مورد نظر را تخریب کرد در حالی که کمترین صدمه ممکن به ساختمان‌های مجاور آن وارد شود. به طور مثال لیزری که طول موج حدود ۵۸۵ نانومتر می باشد (Pulse dye Laser) بیشتر روی ساختمان عروقی اثر می‌کند لذا در مورد عروق واریسی پوست، ضایعات همانژیومی و لکه‌ها و خال‌های عروقی به کار می‌رود.
کاربرد لیزر در بیماریهای پوستی و زیبایی

به طور کلی کاربردهای لیزر را به شکل زیر می‌توان دسته‌بندی کرد: درمان ضایعات و خال‌های عروقی که معمولاً رنگ این ضایعات قرمز روشن یا تیره است. درمان انواع ضایعات رنگی و رنگدانه‌ای پوست که شامل خال‌های رنگی پوست و خالکوبی ها می شود، درمان و کاهش موهای زائد و ناخواسته بدن، کاهش چین و چروک، فرورفتگی ها و جای زخم‌های ناشی از بعضی بیماریهای پوستی از قبیل آکنه.

درمان بعضی از انواع بیماریهای پوستی از قبیل زگیل، جای زخم های برجسته و خارش دار (کلوئید)، ترک‌های پوستی ناشی از حاملگی و چاقی (Striae) و ترمیم زخم و همچنین استفاده از آن به عنوان وسیله‌ای برای برش بافت از کارایی‌های مهم این پدیده است.
انواع دستگاههای لیزر و کاربرد آنها

برای درمان ضایعات عروقی که شامل رگ‌های واریسی پوست (درصورت، اندام ها و بدن)، لکه های قرمز عروقی و خال‌های عروقی (ماه گرفتگی های قرمز) و بعضی تومورهای عروقی (گرانولوم پیوژنیکوم) است، لیزرهای (Pulse dye laser)P.D.L، Nd-YAG، آرگون قابل استفاده هستند که P.D.L مناسب تر است.

برای درمان خال‌ها و لکه‌های تیره پوستی (ماه گرفتگی آبی و یا قهوه‌ای)، خالکوبی ها (آبی، سیاه، گاهی قرمز) از انواع این لیزرها می‌توان استفاده کرد:

Q- Switch Ruby, Q- Switch Alexandrite, Q- Switch Nd-YAG
برای درمان و کاهش موهای ناخواسته نیز از انواع لیزرهایRuby laser، Alexandrite، Diode Nd-YAG می توان استفاده نمود. همچنین یک سیستم جدید به نام (I.P.L Intense Pulse Light 0 ) که نور پرانرژی معمولی است و از جنس لیزر نیست در کاهش موهای ناخواسته مؤثر است اما تأثیر لیزر در کاستن موهای زائد، دائمی نمی باشد.

برای کاهش چین و چروک و فرورفتگی های جای زخم آکنه و سایر بیماریها می توان از لیزرهای CO۲ و Erbium YAG استفاده کرد.

لیزر CO۲ پوست را عمیق تر می‌تراشد و در کاهش چین و چروک مؤثرتر است ولی عوارض آن از جمله ایجاد جای زخم و لکه های تیره شایع تر است، لذا برای کاهش عوارض ناخواسته، Erbium YAG مناسب تر است. نتیجه این لیزرها هیچ کدام صددرصد نیست، ولی در کاهش عمق چین و چروک و زخم ها مؤثر هستند.

انواع مختلف لیزر در درمان بیماریهای مختلف پوستی کاربرد دارند ولی باید توجه داشت که برای این بیماریها، درمان‌ها و روش‌های دیگر و ارزان‌تر نیز وجود دارند، لذا در صورت عدم موفقیت سایر روشها می توان نتایج لیزر را نیز امتحان کرد.

پیلینگ یا لایه برداری پوست صورت چیست

 پیلینگ یا همان لایه برداری به عملی گفته می شود که لایه سطحی پوست بطریقی برداشته شود.

مواردی که لایه برداری انجام می گیرد :
*‌وجود جوش صورت و از بین بردن اسکارهای باقیمانده از جوش صورت
* وجود لک صورت یا ملاسما
* وجود کک و مک یا فرکل ( freckle )
* وجود هر نوع اسکار از قبیل : سوختگی؛ باقیمانده هر نوع ضایعه در صورت
* وجود انواعی از لک باقیمانده از التهاب قبلی
روش و طریقه پیلینگ:
لایه برداری را می توان به طرق گوناگون انجام داد

* لایه برداری شیمیائی :
بوسیله مواد شیمیائی که عمدتا” از اسید با در صدهای متفاوت است انجام می گیرد.معمولا” از الفا هیدروکسی اسید ( AHA )؛ تری کلرو استیک اسید ( TCA ) و فنل با در صدهای متفاوت استفاده می شود.

* لایه برداری مکانیکی :
بوسیله ابزارهای تراشنده لایه سطحی پوست را میتراشند از جمله dermabresion (استفاده از یک دستگاه دوار و تراشنده ) و یا بوسیله سنباده .

* لایه برداری به روش لیزر
معمولا” از لیزر CO2 برای این منظور استفاده می شود.

انتخاب پوست مناسب جهت هر نوع پیلینگ در نتیجه عمل بسیار دخیل می باشد به اینصورت که نمی توان هر نوع پیلینگ را برای هر نوع پوست انتخاب کرد.
جدا از اینکه پیلینگ را در چند جلسه می توان انجام داد. روش پیلینگ بصورت طولانی و مداوم نیز صورت می گیرد، این روش به وسیله کرم های دارای الفا هیدروکسی اسید با در صد متفاوت معمولا” کمتر از %۱۵ انجام می گیرد در این روش فرد هر شب از این کرمها بر روی جاهایی که میخواهد لایه برداری شود؛ استفاده میکند. در مواقعی که فرد از پیلینگ استفاده می کند باید از نور خورشید اجتناب کند و حتمآ از ضد آفتاب در مواقع خارج از منزل استفاده کند.

البته پیلینگ را نمی توان به همه افراد تجویز کرد و باید جهت پیلینگ افراد انتخاب شوند.

لک صورت یا ملاسما علت و درمان لکها

 لک صورت یا ملاسما یک عارضه پوستی شایع بخصوص در دختران و خانمهای جوان می باشد این عارضه بصورت لکه های قهوه ای تا خاکستری تیره بر روی گونه ها ؛ پیشانی و چانه دیده می شود. شایعترین سنین بروز آن ۲۰ تا ۳۰ سالگی است و در خانمها از آقایان بیشتر می باشد.

علت های زیادی در ایجاد آن نقش دارند ولی ثابت ترین علت را اشعه ماورابنفش خورشید می دانند . یعنی همیشه این علت به اضافه علل دیگر را در ایجاد لک سهیم می دانند.
علل دیگر:
۱) مصرف دارو بویژه داروهای هورمونی و بخصوص داروهای پیشگیری از حاملگی ( بصورت قرص ؛ تزریقی ویا کاشتنی )…. داروهای دیگر نیز در بروز آن نقش دارند ، از جمله داروهای اعصاب.
۲) تغییرات هورمونی در بدن از جمله کیستهای متعدد تخمدان ( pco ) و یا بیماری غده فوق کلیوی.

با پیشگیری از تابش اشعه خورشید بطور مستقیم بر روی صورت از ایجاد لک تا حد زیادی می توان جلوگیری کرد. مصرف کرمهای ضد آفتاب بطور منظم با عیار بالاتر از ۲۰ به فواصل هر ۳ ساعت و همچنین اجتناب ار تابش نور خورشید بطور مستقیم بر روی صورت در افراد مستعد از ایجاد لک می توان پیشگیری نمود. برای از بین بردن لک با تجویز پزشک متخصص از کرمهای حاوی هیدروکینون با در صد های گوناگون ( نباید بیشتر از۶ تا ۷ درصد باشد ) می توان استفاده نمود.
روشهای دیگر در درمان لک صورت :

لایه برداری ( peeling ) ؛ سایش پوست بوسیله میکانیکی ( dermabresion & salabresion ) و لیزر می باشد که بسته به پوست افراد انتخاب می شود . افراد با رنگ چشم روشن و موهای روشن مقدار رنگدانه پوستی کمتری نسبت به پوستهای تیره دارند و به همین دلیل نور آفتاب بیشتر در پوست این افراد نفوذ دارد و چون یکی از اثرات نور آفتاب ایجاد لک صورت و همچنین کک و مک می باشد برای پیشگیری و درمان این افراد نیاز مبرم به ضد آفتاب دارند.

یکی از درمانهای لک صورت
همچنان که قبلاُ نیز گفته شد استفاده از پیلینگ می باشد. ولی این روش مناسب همه افراد نمی باشد . چون افراد با رنگ پوست تیره اصلاْ مناسب پیلینگ نمی باشد. چون یکی از عوارض پیلینگ خود لک می باشد و شانس ایجاد لک در افراد با پوست تیره خیلی بالا است .

درمان دیگر لک صورت لیزر درمانی می باشد .
هیچکدام از روشهای درمانی لک صورت دائمی نیست و در یک جلسه نیز انجام نمی گیرد و نیاز به تجدید درمان دارد و ادامه درمان دارد ، زیرا استعداد افراد برای ایجاد لک که با این روشهای درمانی برطرف نمی گردد . مصرف ضد آفتاب در افراد مستعد یک نیاز حیاتی در درمان و پیشگیری از لک می باشد .

انواع پوست و مراقبت از پوست

گوناگونی وتنوع در انواع پوست به علت نژاد ( مانند : سیاه – سفید -زرد – قهوه ای ) ؛ به علت ارثی و محیطی ( پوست : خشک – چرب – معمولی و مخلوط ) نیاز به مراقبتهای گوناگون بسته به نوع پوست دارد.

پوستها بسته به ترشحات طبیعی و مرطوب کنندگی خود به ۴ دسته تقسیم می شوند :

پوست چرب :
این نوع پوست در بین نوجوانان و جوانان شایع می باشد . در این نوع پوست ترشحات غدد چربی زیاد می باشد . افزایش ترشحات غدد چربی به ارث و فعالیت هورمونهای جنسی مربوط می شود .

پوست خشک :
در افراد با سنین بالاتر این نوع پوست شایع می باشد . به دلیل کاهش ترشحات چربی و عدم فعالیت مرطوب کننده طبیعی پوست این حالت از پوست دیده می شود .

پوست طبیعی و نرمال :
ترشحات چربی و فعالیت مرطوب کننده پوست در حد طبیعی می باشد.

پوست مخلوط :
ترشحات چربی و مرطوب کنندگی در ناحیه ای از پوست با ناحیه دیگر فرق میکند مثلا” : در روی گونه خشک و در کنار بینی چرب می باشد .

بسته به نوع پوست بهترین مراقبتهای روزانه شامل :

۱) انتخاب محصولات آرایشی و بهداشتی با در نظر گرفتن نوع پوست .

۲) پاک کردن صورت از آلودگی های محیطی و ترشحات پوستی ( عرق – چربی ) وپوسته ریزی طبیعی پوست .

۳ ) استفاده از مرطوب کننده جهت اصلاح و کمک به مرطوب کننده طبیعی پوست .

۴ ) محافظت پوست از نور خورشید جهت حذف رسیدن اشعه ماورا بنفش به پوست توسط ضدآفتاب { مکانیکی ویا شیمیائی ( در قسمت ضدآفتاب توضیح داده شده ) } .

۵ ) درمان هر نوع ناراحتی و ضایعات پوستی .

بهترین نتیجه از عمل پیوند مو

 برای گرفتن بهترین نتیجه از عمل پیوند مو

اگر یک کاندید پیوند مو هستید اولین کارمهم شما پیدا کردن یک جراح با تجربه درزمینه پیوند مو می باشد تا بتواند بهترین و طبیعی ترین کاشت مو را برای شما انجام دهد.توجه به این نکته بسیار ارزشمند است زیرا بایستی در قبال صرف وقت، هزینه جراحی بتوانید به نتیجه رضایت بخشی برسید در صورتی که جراح مربوطه تخصص کافی در این زمینه نداشته باشد می تواند باعث از بین رفتن موهای سالم شما شده و یک طاسی دائمی برای بیمار ایجاد کند.

سالها پیش برای کاشت مو از روش پانچ استفاده می شد ظاهر موهای کاشته شده بعد از رشد مشابه موهای عروسک بوده و به صورت دسته های ۲۰تایی رشد می کند . به خصوص بعد از خیس کردن این موها نمای عروسکی آن بیشتر نمایان شده و مورد رضایت بیماران نمی باشد از عوارض دیگر این روش رشد ضعیف موهای کاشته شده و باقی ماندن اسکار در پوست سرمی باشد.
در حالت طبیعی وقتی دقیق به پوست سر خود نگاه کنید متوجه می شوید موهایتان در دسته های ۱ تا ۴تایی رشد می کنند پس اگر گرافتهای کاشته شده به این اندازه ظریف باشند نمای سر عروسکی و غیر طبیعی نمی شود بعد از گذشت سالها همراه با پیشرفت علم و تکنولوژی در زمینه پیوند مو روش فولیکولار یونیت ابداع شد در این روش نوار برداشته شده از پشت سر به واحدهای فولیکولی که به طور طبیعی در سر هستند تقسیم می شود بنابراین به هیچ عنوان نمای عروسکی ایجاد نمی شود.جراحان متخصص در زمینه پیوند مو از این روش استفاده می کنند و روش پانچ کنار گذاشته شده است.

در سالهای اخیر پیشرفت های چشم گیری در زمینه پیوند مو مشاهده می شود وهمه آنها نمایان گر این نکته می باشند که با وجودی که این جراحی به ظاهر ساده و با بی حسی موضعی به صورت سر پایی انجام می شود ولی عملی بسیار ظریف و حساس بوده و رعایت صد ها نکته مهم در آن الزامی است تا بتوان به بهترین نتیجه و بالاترین درصد رشد موهای کاشته شده رسید.تیم پیوندی مورد نظر شما بایستی مجموعه ای از افراد با تجربه و با اطلاع باشند تا عوارض بسیار نادر این جراحی گریبان گیر شما نشود وبا رعایت نکات و تکنیکهای جدید موهای کاشته شده با درصد بالایی بتوانند رشد کنند.

چه کسی مناسب پیوند مو است

 بهترین کاندیدهای پیوند مو

چه کسانی مناسب عمل پیوند مو هستند؟ چگونه بفهمیم آیا کاندید مناسبی برای پیوند مو هستیم یا نه؟
در جلسه مشاوره قبل از عمل پیوند موخصوصیات و پارامترهای خاصی در هر شخص بررسی می شود تا مشخص شود آیا کاندید خوبی برای جراحی می باشد یا نه.

تعدادی ازمهم ترین نکات قابل بررسی در متن زیر عنوان شده و کمک می کند تا شما بتوانید تا حدودی خود را به عنوان یک کاندید جراحی ارزیابی کنید.در گذشته به دلیل استفاده از روشهای قدیمی پیوند مو بسیاری از افراد طاس کاندید خوبی برای جراحی نبودند در حالیکه امروزه با روش جدید اغلب متقا ضیان پیوند مو قادر به عمل می باشند.
سن

افراد ۱۸ تا ۲۵ سال کاندید مناسبی برای جراحی نمی باشند زیرا با بررسی میزان ریزش موی فعلی آنها پیش بینی گسترش یافتن طاسی در آینده امکان پذیر نمی باشد.اگر در یک فرد جوان با موی کم پشت ناحیه پیشانی با یک جلسه پیوند موبنا به در خواست خود فرد یک خط رویش موی جدید که پرتر و پایین تر از خط طبیعی است ایجاد شود این عمل بسیار فرد را راضی می کند ولی این رضایت موقتی خواهد بود زیرا بعدا با پیشرفت طبیعی ریزش مو در پشت این خط جدید میزان طاسی او تا حدی گسترش می یابد که موهای باقی مانده در پشت سر به حدی نیست که بتواند پوشش قابل قبولی را تا خط رویش جدید او ایجاد کند.

این افراد بهتر است از داروی فیناستراید و محلول موضعی مینوکسیدیل استفاده کنند . البته در موارد نادر جوانان ۲۳ یا ۲۴ سال با توجه به میزان ریزش مویشان می توانند کاندید خوبی برای عمل باشند .

در مورد پیوند موی خانمها مسئله سن مطرح نیست .
وضعیت سلامت

به منظور بررسی وضعیت سلامت فرد گرفتن شرح حال کامل و انجام آزمایشات لازم ضروری می باشد.
بیماران دیابتی و فشار خون بالا قبل از عمل بایستی بیماری آنها کنترل شده باشد .
بیماریهای عفونی و مشکلات پوستی قبل از عمل باید درمان شوند.
کیفیت و کمیت موها در ناحیه دهنده مو

کسانی کاندید خوب برای پیوند مو هستند که در ناحیه پشت سرشان تراکم بالایی ازفولیکولها ی مو داشته باشند.تراکم به معنی تعداد موها در واحد سطح می باشد.اگر تراکم بالا باشد موهای قابل دسترس برای کاشت در ناحیه جلوی سر بیشتر است.موهای ضخیم و مجعد ظاهر پر تری ایجاد می کنند . افرادی که تراکم خوبی ندارند نتیجه عمل کاملا رضایت بخش نیست.
میزان شلی پوست سر

میزان شلی پوست مشخص می کند تا چه میزان از پوست پشت سر می توان بر داشت تا با حد اقل کشش بتوان بخیه زد واحتمال اسکار بخیه کاهش یابد . مسلما پوستهای شل تر میزان مجاز برداشت پوست بیشتر از پوست سفت می باشد.

پیوند مو چیست؟

 اصولا پیوند مو چیست؟

این جراحی به صورت سرپایی با بیحسی موضعی انجام می شود در این عمل یک نوار باریک از ناحیه پشت سر برداشته شده و به واحدهای فولیکولی تقسیم شده و در قسمت جلوی سر کاشته می شود
مراحل مختلف عمل پیوند مو:

پیوند مو به روش جدید یک عمل راحت ، قابل پیش بینی ونتایج آن مورد رضایت اکثر بیماران می باشد. هر چند که این عمل بسیار ساده و بی خطر می باشد ولی رعایت کامل نکات ایمنی به منظور حفظ سلامت بیمار و رسیدن به بالا ترین درصد رشد موهای کاشته شده در اولویت قرار می گیرد.

عمل در مکانی انجام می شود که تجهیزات جراحی آن کامل بوده و علایم حیاتی بیمار مرتب کنترل می شود.به دلیل ظرافت زیاد عمل وبالا بردن سرعت کار یک تیم این نوع پیوند مو را انجام می دهند.در تمام طول مدت عمل بیمار هوشیار بوده و می تواند فیلم مورد علاقه خود را ببیند و با پزشک و بقیه افراد تیم صحبت کند.

این عمل ۴ تا ۶ ساعت طول می کشد و بیمار در این مدت برای خوردن و آشامیدن میان وعده ساده ممنوعیتی ندارد.
مرحله برداشت ناحیه دهنده مو:

بعد از انجام مراحل مقدماتی توسط تکنسینهای مربوطه پزشک عمل را شروع می کند در این فاصله زمانی سر شما کاملا بی حس شده و پزشک بعد از بررسی دقیق منطقه دهنده در پشت سر با ظرافت یک نوار باریک از این ناحیه بر می دارد وبخیه میزنند لازم به یاد آوری است نحوه برش دادن و برداشت این نوار و همچنین روش بخیه زدن در این مرحله به گونه ای است که هیچ اسکاری به جا نمی ماند و خط آن در ناحیه پشت سر قابل تشخیص نمی باشد.
مرحله آماده کردن ناحیه گیرنده مو:

بعد از اینکه نوار پشت سر برداشته شد به اتاق تقسیم منتقل شده و توسط تیم تقسیم به واحدهای فولیکولی تقسیم می شود.در این زمان پزشک ناحیه گیرنده را آماده می کند شما در این مرحله می توانید نظر خود را در مورد طرح خط موی جلوی سرتان با پزشک در میان بگذارید.

درناحیه گیرنده مو شکافهای کوچکی ایجاد می شود تا فولیکولهای تقسیم شده در این شکافها قرار بگیرند در این مرحله ناحیه گیرنده کاملا بیحس شده و یک آرام بخش به شما داده می شود و هیچ دردی احساس نمی کنید حتی ممکن است شما به خواب رفته باشید.بسیاری از افراد تمام مدت کاشت خواب هستند.
آماده کردن گرافتهای فولیکولی:

موها در حالت طبیعی در دسته های یکی تا ۴ تایی رشد می کنند پس اگر گرافتهای کاشته شده به این اندازه ظریف باشند ظاهر موها کاملا طبیعی بوده و نمای عروسکی نداردو پیوند مو به روش فولیکولار یونیت بر این اساس پایه گذاری شده. مشکل ترین و مهم ترین مرحله در پیوند مو مرحله تقسیم گرافت می باشداین کار بایستی با نهایت دقت و ظرافت انجام شود و همچنین رعایت نکات زیادی به منظور حداکثر رشد گرافتها لازم می باشد . این تقسیم تحت بزرگنمایی مناسب انجام می شود و گرافتها در نرمال سالین ۴درجه سانتیگراد نگهداری شده تا زمان کاشت آنها فرا رسد.
مرحله کاشت گرافتهای فولیکولی:

بعد از آماده شدن شکافهای کوچک ناحیه گیرنده گرافتهای ظریف تهیه شده توسط تکنسینهای تیم کاشته می شوند و بدن فرد به خوبی این گرافتها را می پذیرد و مشکل پس دادن و نگرفتن گرافتهای کاشته شده وجود ندارد چون از بدن خود فرد بوده و به عنوان جسم خارجی محسوب نمی شود.
مراحل بعد از کاشت:

روز بعد از کاشت دلمه های کوچکی روی هر کدام از نقاط کاشت در سر ایجاد می شود که ۵ تا ۱۰ روز بعد از عمل می ریزند. در منطقه کاشت معمولا هیچ دردی احساس نمی شود فقط بخیه های پشت سر کمی سوزش داشته که این مسئله در تمام جراحی ها امری طبیعی است.

۲ تا ۳ روز بعد از کاشت ناحیه پیشانی متورم شده و به طرف چشم ها و صورت پایین آمده و از بین می رود .
مراقبتهای بعد از عمل کاشت مو:

بعد از پیوند مو لازم است نکات مهمی در خصوص مصرف دارو ،شستن سر و زمان مراجعه به بیمارآموزش داده شود.
– روز بعد از عمل به منظور برداشتن پانسمان و کنترل بعد از عمل به پزشک خود مراجعه کنید.
– بایستی به مدت ۵ روز، دو مرتبه(صبح و بعدازظهر) سر خود را با محلول رقیق شده آب اکسیژنه شستشو دهید.
(۱۰۰ سی سی آب اکسیژنه ۳ درصد+ ۳۰۰ سی سی سرم نمکی قابل شستشو)
– در حمام جهت شستشو مخلوط شامپو بچه و بتادین را به مدت چندین دقیقه روی سر بگذارید و بعد به آرامی آب را روی سر بریزید. تاکید می شود با حرکت ماساژی و چرخشی سر را نشوئید. به مدت دو هفته زیر دوش مستقیم نروید.
واز شستن سر با آب خیلی سرد یا خیلی گرم پرهیز کنید.
– دو هفته بعد از عمل (۱۴-۱۰ روز بعد از عمل) به منظور کشیدن بخیه های پشت سرتان به پزشک خود مراجعه کنید.
-جهت حفاظت بیشتر سعی شود ۸-۶ هفته بعد از عمل از شنا کردن و انجام ورزشهای سنگین مخصوصا ورزشهای رزمی پرهیز کنید.
نتیجه عمل:

در طی ماه اول بعد از عمل موهای کاشته می ریزند در حالیکه ریشه آنها زیر پوست باقی مانده و ۴ تا ۶ ماه بعد موی جدید از آن رشد خواهد کرد.رشد تمام موهای کاشته شده ۹ تا ۱۲ ماه بعد کامل می شود.موهای جدید تمام خصوصیات خود را ازجمله رنگ،بافت، زاویه، جهت رشد حفظ کرده و جریان خون غنی سر باعث برقراری مجدد تغذیه فولیکولهای کاشته شده می شود.
عوارض احتمالی پیوند مو:

احتمال ایجادعارضه در این عمل بسیارکم می باشد، عوارض شایع عبارتند از :
درد و سوزش خفیف در ناحیه بخیه های پشت سر
تورم پیشانی و صورت
تشکیل دلمه های کوچک بر روی محل های کاشت
عوارض شدید از جمله خونریزی، باقی ماندن اسکارو عفونت ، بسیار نادر می باشد.

علت ریزش مو و درمان ریزش مو

 انواع درمانهای دارویی و جراحی برای ریزش مو وجود دارد و می توانیم به طور کامل ریزش مو را درمان کنیم. داروهای مختلفی برای درمان انواع ریزش مو تجویز می شوند بعضی از آنها به منظور برطرف کردن علت زمینه ای ریزش بوده و به طور غیر مستقیم باعث طبیعی شدن ریزش مو می شوند بنابراین نکته مهم در درمان این بیماری قبل از تجویز دارو تشخیص دقیق علت ریزش مو بوده و با توجه به نوع و علت بیماری برنامه درمان افراد متفاوت می باشد.

منطقی ترین کار در درمان این بیماری مشاوره با یک متخصص پوست و مو می باشد.

پزشک متخصص با بررسی تاریخچه پزشکی بیمار ، معاینه سر و انجام بعضی از آزمایشهای خونی برای بررسی وضعیت هورمونها وتشخیص بیماریهای داخلی که باعث ریزش غیر طبیعی مو می شوند می تواند علت دقیق ریزش مو را تشخیص دهد.

اگر علت ریزش مو بیماریهای داخلی مثل دیابت، تیروئید، تخمدان پلی کیستیک، بیماریهای اتوایمیون ،کم خونی و… باشد کنترل دقیق بیماری می تواند ریزش مو را کنترل کند.رایج ترین علت ریزش مو در مردا ن اندروژنتیک می باشد.

درمان تایید شده ریزش موی آندروژنتیک درمان دارویی ریزش موی آندروژنتیک در مردان ۲ درصد یا ۵ درصد محلول موضعی مینوکسیدیل ۱ میلی گرمی قرص فیناستراید قرص دوتاستراید ۵/. میلی گرمی درمان دارویی ریزش موی آندروژنی و ژنتیکی در زنان مینوکسیدیل (اسپیرونولاکتون – سیپروترون استات – فلوتامید) آنتی آندروژن درمانهای دارویی در صورتی که در اوایل شروع ریزش موتجویز شوند در اغلب موارد به خوبی می توانند ریزش مورا کنترل کنند و از بین رفتن کامل فولیکولها جلوگیری کنند در صورتی که فولیکولها در اثر پدیده مینیاتوری شدن کامل از بین رفته باشند این درمانها باعث رشد موهای نازک و کرک مانندی شده و در صورتی که درمان قطع شود موهای درآمده میریزند بنا براین در این حالت بهترین درمان دائمی و طبیعی برای پر کردن مناطق بدون مو جراحی پیوند مو می باشد.

درمان جراحی برای مردان و زنان جراحی پیوند مو یک تضمین بالایی داشته و در صورتی که جراح و تیم مربوطه مهارت و تجربه کافی داشته باشند ۹۰ تا ۱۰۰ درصد موهای کاشته شده رشد خواهند کرد.ودر مقایسه با مینوکسیدیل و فیناستراید بهتر و کامل تر می تواند پوشش خوبی در نواحی بدون مو ایجاد کند و اثر آن همیشگی است
مینوکسیدیل :

مینوکسیدیل یک داروی متسع کننده قوی عروق می باشد و در موارد فشار خون شدید به صورت خوراکی تجویز می شود. مینوکسیدیل تنها دارویی است که به صورت موضعی باعث رشد مو می شود و به فرم محلولهای ۲ درصد و ۵ درصد موجود می باشد.

در بیشتر از ۳۰ درصد افرادی که از این محلول استفاده می کنند به خوبی موهای کرکی را به موهای ضخیم تبدیل می کند و در کمتر از ۱۰ درصد می تواند باعث پر شدن کامل یک سر طاس شود. در صورتی که از محلول ۵ درصد استفاده شود کمی فواید و اثرات آن افزایش می یابد. معمولا بعد از ۶ ماه استفاده اثرات آن نمایان می شود.
چه افرادی به این دارو بهتر جواب می دهند؟

مردانی که در اوایل شروع ریزش مو هستند ، مردانی که حداکثر منطقه طاسی آنها کمتر از ۱۰ سانتی مترمربع باشد و کسانی که قبل از مصرف دارو تراکم موهایشان حداقل ۲۰ تا ر مو در هر سانتی متر مربع بوده. مینوکسیدیل در زنان هم اثرات خوبی داشته و در ۶۰ درصد از زنان استفاده کننده باعث توقف ریزش مو و رشد مجدد موها شده. در صورتی که درمان متوقف شود بعد از ۳ ماه به مرحله قبل از شروع درمان بر می گردد وموهای درآمده می ریزند. افراد بایستی به این نکته توجه داشته باشند که برای حفظ موهای در آمده روزانه دو بار به طور همیشگی محلول را استفاده کنند.مینوکسیدیل موضعی معمولا عوارضی نداشته و در موارد خیلی نادر حساسیتهای پوستی مشاهده شده که مصرف دارو بایستی قطع شود
فیناستراید :

فیناستراید یک داروی آزا- استروئیدی ساختگی و با قدرت زیاد است که به صورت آنتاگونیست غیررقابتی به صورت برگشت ناپذیر باعث مهار آنزیم ۵ – آلفا ردوکتازنوع ۲ می شود.

این آنزیم هورمون مردانه تستوسترون را به دی هیدروتستوسترون تبدیل می کند و در پوست سر به میزان زیادی وجود دارد. نیمه عمر پلاسمایی این دارو ۸ ساعت می باشد و اثرات بیولوژیکی آن برای زمانی طولانی تر به جا می ماند. در اوایل سال ۱۹۹۰ فیناستراید برای درمان هیپرتروفی پروستات با دوز ۵ میلیگرم روزانه تایید شد.به دنبال مصرف این دارو مردان متوجه شدند ریزش موهایشان کاهش یافته و حتی رویش موی جدید هم مشاهده کردند.

بعد از تحقیقات زیاد مشخص شد این دارو با دوز ۱ میلی گرم در روز هم می تواند اثرات مثبت در ریزش مو داشته باشد.این دارو در سال ۱۹۹۸از طرف انجمن FDA امریکا به عنوان داروی موثر بر ریزش موی مردانه با نام پروپشیا تایید شد . پروپشیا اولین قرص تایید شده علمی در ریزش موی مردانه به خصوص در نواحی ورتکس(وسط سر)و قدامی میانی سرمی باشد.

این دارو به فرم قرص های ۱ میلیگرمی برای ریزش مو روزانه استفاده می شود و میزان هورمون دی هیدروتستوسترون سر را تا ۶۴ درصد و سرم را تا ۶۸ درصد کاهش می دهد. بعد از ۱۲ ماه مصرف این قرص موهای کامل و ضخیم سر افزایش یافته و موهای نازک کاهش می یابد.

فیناستراید به خوبی می تواند باعث متوقف شدن پدیده مینیاتوری شودو رشد مجدد موها شروع می گردد.
رایج ترین عوارض پروپشیا:

عوارض جنسی: از دست دادن میل جنسی در ۲درصد مردان،اشکال در نعوظ در ۳/۱ درصد و کاهش مقدار مایع منی. وقتی فرد با این عوارض مواجه می شود در صورت قطع مصرف داروعوارض ایجاد شده از بین میروند.

علاوه بر اینها در تعدادی از مردان بزرگی وحساسیت زیاد سینه مشاهده شده.در صورت مواجه شدن با درد یا ترشح و یا لمس توده در سینه سریعا به پزشک خود اطلاع دهید.

زنان حامله و حتی مستعد برای حاملگی نبایستی از این دارو استفاده کنند.

پروپشیا توسط یک لایه محافظ پوشیده شده و این پوشش از تماس دست با ماده فعال دارو جلوگیری می کند.
چه مدت بعد از مصرف اثرات فیناستراید نمایان می شود؟

قرص را هر روز میل کنیدو در عرض ۴ تا ۶ ماه اثرات آن ظاهر می شود.معمولا بعد از ۲۴ ماه ماکزیموم اثر در موها ایجاد می شود. اگر بعد از ۱۲ ماه هیج گونه تاثیری در موهایتان مشاهده نکردید ادامه مصرف آن بی حاصل می باشد.در طی ۱۲ ماه بعد از قطع دارو موهای درآمده ریزش می یابند و اثر فیناستراید تا زمانی است که مصرف می شود.

توصیه می گردد از مصرف هرگونه دارو بدون تجویز پزشک خودداری فرمایید .

شوره سر علت ها و درمان

 شوره سر نتیجه پوسته پوسته شدن غیر طبیعی لایه سطحی پوست سر است. شوره قطعاتی ریز، پولک مانند و تقریباً گرد است که معمولاً روی هم جمع شده و از پوست سر جدا می شود. ابتلاء به شوره سر می تواند موضعی باشد (پیشانی، شقیقه ها یا گردن) یا در تمام سر گسترش یابد.

علل ایجاد شوره سر

شوره سر بدلایل مختلفی از قبیل تغذیه نادرست ، هیجان و نگرانی و استرس ، هوای‌ گرم‌ و مرطوب‌ ، یا سرد و خشک‌ ، پوست‌ چرب ، تعریق زیاد ، عدم تعادل هورمونها بخصوص آندروژنها ، مصرف بی‌رویه مواد آرایشی مو و عدم رعایت نظافت مو (شامپو نزدن‌ مرتب‌ ، عدم شست‌و‌شوی کافی سر متعاقب استفاده از شامپو و یا باقی ماندن بقایای صابون در پوست سر) ظاهر می شود. همچنین شوره علت میکروارگانیسمی و نیز قارچی داشته و همچنین عوامل ذکر شده در بالا ، در ایجاد شوره سر موثرند.

آیا علت شوره قارچ است؟

قارچها روی پوست سر بسیاری افراد وجود دارند، اما همه این افراد به شوره سر مبتلا نیستند. شوره سر در افراد مختلف ، شدتهای مختلفی دارد و این هم دلیل دیگری است بر این که در سر بعضی از ما عاملی وجود دارد که باعث می شود یکی همیشه از شوره سر کلافه باشد و دیگری اصلا سرش شوره نزند. حتی در یک فرد هم این میزان شوره سر در زمانهای مختلف تفاوت دارد.
از قدیم ، دانشمندان عقیده داشتند پوسته‌های ریز روی سر یا همان شوره‌ها توسط قارچ کوچکی که روی پوست سر رشد می کند، ایجاد می‌شوند. امروزه ، وجود چنین قارچهایی اثبات شده است. التهاب پوست هم نکته ای مهم است. قارچها ابتدا روی پوست سر ساکن می‌شوند و بعد روی چربی موجود بر پوست سر. آنها این چربیها را به اسیدهای چرب دلخواه خودشان تجزیه می‌کنند و حتی موادی را که مانع و مزاحم رشد آنهاست از بین می‌برند. این التهاب باعث می شود سلولهای پوست سر سریعتر تقسیم شوند و بعد از آن ، محیط مناسبی برای رشد قارچها فراهم شود.

همه اینها دست به دست هم می دهند و باعث تقسیم سریع تر سلولهای پوست سر و در نتیجه ایجاد شوره سر می شوند. هنوز هم کسی نمی‌داند علت چند میلیون پوسته سر که هر روزه روی لباس افراد مختلف می‌ریزد چیست. در شرکتهای سازنده شامپوهای ضد شوره ، میکروبیولوژیستها بدقت مشغول رشد دادن قارچهایی هستند که از پوسته‌های ریز سر به وجود آمده‌اند. هدف آنها این است که بفهمند این قارچها روی چه موادی بهتر رشد می‌کنند. اگر آنها این مطلب را بفهمند و بتوانند تغییر مختصری در این مواد که روی پوست سر وجود دارند، ایجاد کنند، درمان شوره سر را کشف کرده‌اند.

دو گونه از قارچها هستند که باعث شوره سر می شوند: «مالاسزیا وستریکتا» و «مالاسزیا گلوبوسا». تنها علتی که باعث شده است همه فکر کنند «مالاسزیا فورفور» عامل شوره سر است ، این است که این قارچ روی محیطهای کشت رشد می‌کنند. اما دوگونه دیگر ، حساس تر از آن هستند که روی چربیهای حیوانات یا گیاهی رشد کنند و برای رشد ، حتما نیاز به چربی پوست انسان دارند. در حال حاضر ، فقط قارچها مسوول ایجاد شوره سر به حساب نمی‌آیند.

بیماریهای پوستی دیگر همراه شوره

علت شوره سر ، التهاب پوست سر است و بیماریهایی همچون اگزما پوسته‌ریزی شدیدی در پوست سر بوجود می‌آورند و گاهی بیماریهای عفونی مثل زرد زخم و شپش سر یا پدیکولوز به صورت پوسته در سر ظاهر می‌شوند. سایر اختلالات‌ پوستی از جمله‌ درماتیت سبوروئیک و درماتیت آتوپیک ، دندروف( زمان بلوغ ) ،‌ روزاسه‌ ، آکنه‌ ، پسوریازیس‌ ، چاقی‌ ، بیماری‌ پارکینسون ، استفاده‌ از لوسین‌های‌ خشک‌کننده‌ حاوی‌ الکل‌ و بیماری‌ ایدز از بیماریهایی هستند که باعث شوره شدید سر می‌شوند.
انواع شوره سر:

۱٫ شوره خشک:
شوره هایی که در موهای خشک ایجاد می شود شوره خشک نامیده می شود. این شوره ها معمولاً کوچک و سفید بوده و به پوست سر نمی چسبند. پوسته ها هنگام شانه زدن مثل برف می ریزند. شوره خشک معمولاً مملواز میکروبهای خیلی ریز است.
شوره خشک می تواند به علت بعضی از بیماریها ایجاد شده باشد. بنابراین درصورت داشتن شوره خشک، حتما با پزشک مشورت کنید.

۲٫ شوره چرب:
این شوره ها از شوره های خشک بزرگترند، زیرا به خاطر چرب بودن بهم می چسبند. تقریباً سفید رنگ اند و به پوست سر می چسبند. شوره های چرب جایگاه میکروارگانیسم ها و میکروب های دیگری است که می تواند باعث عفونت پوست سر شود. این وضعیت همراه با خارش های شدید خواهد بود. ممکن است با شستشو بهتر شده و ۲ روز بعد مجدداً ایجاد شود. این نوع شوره ها بیشتر سبب ریزش مو می شوند زیرا مانع تنفس طبیعی پوست می گردند. اگر با استفاده از شامپوی مناسب و افزایش دفعات شستشو این نوع شوره بر طرف نشد به پزشک مراجعه کنید.
درمان شوره سر
شوره سر را به هیچ وجه نباید نادیده گرفت زیرا ممکن است مشکلات وخیم تری از جمله عفونت بر اثر خاراندن سر ایجاد کنند. در مورد شوره چرب، درمان اصلی زیاد شستن موی سر است تا چربی روی پوست پاک شود. برای درمان شوره چرب حنا و گل سر شوی مفید است.
در درمان شوره سر به نکات زیر توجه کنید:

۱٫ رعایت بیشتر پاکیزگی و نظافت:
نیازی نیست هر روز موهای خود را بشویید اما حداقل باید هفته ای ۱ تا ۲ بار این کار را انجام دهید.

۲٫ توقف خاراندن سر:
این دومین اصل مهم در معالجه شوره سر است. به هیچ وجه نباید سر خود را مداوم بخارانید. باید این کار را با حداقل برسانید تا وضعیت به حالت طبیعی بر گردد. مشکل هنگامی عمیق تر می شود که خانم ها با ناخن های بلندشان پوست سر را با خاراندن زخمی می کنند و همین امر باعث می شود که عناصر میکروب موجود در شوره به عمق پوست سر وارد شده و عفونت هایی را به وجود بیاورد. اگر شوره خشک دارید از شامپوهای ملایم مثل شامپوی بچه استفاده کنید. اگر شوره چرب دارید حتما از شامپوهای مخصوص موهای چرب و شامپوهای ضد شوره مناسب استفاده کنید.

۳٫ شامپوهای ضد شوره:
استفاده از شامپوهای ضدشوره مانند سلنیوم سولفید مفید است.

۴٫ استفاده از برس مناسب:
در صورت وجود شوره سر مراقب برس زدن یا شانه کردن باشید تا از جدا شدن پوسته های موجود در پوست سر، خارش یا ایجاد عفونت جلوگیری شود. مسلماً شما باید از برس های ابریشمی و طبیعی و شانه های شاخی یا چوبی استفاده کنید. کسی که دچار شوره سر است باید از برس های طبیعی استفاده کند. سایر اعضای خانواده نباید از برس شما استفاده کنند.

۵٫ ماساژ:
توده های شوره که آغشته به چربی است موجب نارسایی جریان خون در سطح پوست سر و درنتیجه وقفه تنفس طبیعی ریشه مو می گردد. برای بهبود این وضع می توان از ماساژ خاصی استفاده کرد. مراقب باشید این ماساژ را فقط آرایشگر ماهری که از روش مناسب این کار آگاهی دارد می تواند انجام دهد. در صورت ابتلاء به شوره سر خودتان این کار را انجام ندهید زیرا با این کار ممکن است مشکل تان را تشدید کنید.

۶٫ استفاده از روغن های گیاهی:
روغن های گیاهی در درمان شوره خشک مؤثر است. نیم ساعت قبل از حمام، سر را با مخلوطی از روغن های گیاهی (زیتون، بادام، نارگیل) آغشته کنید. روغن را کف دست بزنید بر روی سر بمالید و با کف دست مالش بدهید؛ سپس استحمام کنید.
درمان ساده و غیر دارویی
۱- برس زدن مرتب موها در درمان شوره سر اهمیت زیادی دارد زیرا سبب می شود که جریان خون سریعتر شود و سلول‌ها تغذیه شوند. هر شب پیش از رفتن به رختخواب با یک برس مویی ،‌ موهای خود را از جهات مختلف برس بزنید، به طوری که در حدود صدبار برس روی سرتان حرکت کند و در تمام نقاط خون را به جریان بیندازد. شانه کردن مرتب موها بویزه در هوای آزاد و تمیز تاثیر بسیاری در درمان شوره سر دارد. زیرا این کار موجب افزایش جریان خون و سلولهای بافت پوست سر می شود.

۲- روزانه‌ یک‌ بار سر خود را به‌ خوبی‌ شامپو کنید. طریقه‌ شستن‌ سر با شامپو اهمیت‌ بیشتری‌ از نوع‌ شامپو دارد. هنگام‌ شامپو کردن‌، پوسته‌ها را با ناخن هایتان‌ سست‌ کنید و سرتان‌ را حداقل‌ ۵ دقیقه‌ مالش‌ دهید. برای تمیز کردن موها ، ‌از شامپوی متناسب با جنس موهایتان استفاده کنید. می‌توانید به این شامپو بر حسب نوع موها مقداری مواد تقویت کننده گیاهی یا حیوانی بیفزایید.
رژیم غذایی

به گفته بعضی متخصصین علل اصلی شوره سر بر اثر بد غذایی است. درصورتی که شوره سر در اثر بدغذایی باشد رژیم غذایی مناسب برای آن توصیه می شود. پرهیز از خوردن چربی‌های حیوانی، پرهیز از زیاده‌روی در مصرف شیرینی‌ها ، شکلات ، ‌‌آجیل ، ‌غذاهای سرخ شده و پر ادویه سلامت را به موها باز می‌گرداند. برای کسانی که با مشکل شوره سر رو برو هستند،‌ خوردن سبزیها و میوه‌ها و مواد پروتئین‌دار به مقدار فراوان تجویز می شود. غذاهایی که ویتامینهای A ، E ، B و پروتئین به حد کافی دارند، از شوره سر جلوگیری می‌کنند.
درمان شوره با روش سنتی

بهترین درمان طبیعی برای شوره سر آب سیب است. برای معالجه موهایتان را با آب سیب ماساژ دهید. اسیدهای طبیعی موجود در این میوه سلولهای مرده را از سر جدا می‌کند. پس از چند دقیقه سرتان را با شامپو بشوئید. سرکه سیب همراه با آب گرم نیز می‌تواند بعنوان ضد شوره و ضد چربی عمل کند.
درمان شوره به روش دارویی

۱- برای‌ رفع‌ شوره‌ مختصر سر می‌توانید از شامپوهای‌ طبی ضدشوره‌ از جمله سلنیوم سولفید ، کتوکونازول ، پیریتنیوم زینک (پریتیون روی) و انواع شامپوهای پلی‌تار و شامپو های آنتی سپتیک مانند شامپو ستاولون و نیز لوسیون‌های‌ نرم‌کننده‌ پوست‌ استفاده‌ کنید.

۲- در موارد شدیدتر ، امکان‌ دارد شامپوهای‌ حاوی‌ قطران‌ یا کرم‌ پوست‌ سر حاوی‌ کورتیزون‌ تجویز شود. برای‌ مالیدن‌ دارو روی‌ پوست‌ سر ، موها را در قسمت‌ کوچکی‌ از سر هم‌ باز کنید و پماد یا لوسیون‌ را به‌ خوبی‌ روی‌ پوست‌ سر بمالید. این‌ کار را در سایر نقاط‌ مورد نظر تکرار کنید.

۳- در شوره شدید سر (با پوسته ریزی و دلمه) پماد ۵ درصد اسید سالیسیلیک مفید است.

عواقب‌ بیماری

شوره سر یکی از بیماریهای شایع مو است که‌ یک‌ بیماری‌ مزمن‌ است‌، غالباً بیماری‌ مدت‌ها خاموش‌ باقی‌ می‌ماند. در هنگام‌ مرحله‌ فعال‌ بیماری‌، علایم‌ را می‌توان‌ با درمان‌ کنترل‌ کرد. این‌ بیماری‌ باعث‌ ریزش‌ مو نمی شود و موی چرب و شوره نقشی در طاسی سر ندارند. ولی دست‌ پاچگی‌ و عدم‌ احساس‌ راحتی‌ در برخوردهای‌ اجتماعی‌ و عفونت‌ باکتریایی‌ ثانویه‌ در نواحی‌ درگیر از عوارض‌ آن هستند.

روش های پر پشت کردن مو

 ریزش مو یکی از ناراحت کننده ترین مسائلی است که یک فرد در دوران زندگی خود با آن برخورد می کند، چون وجود مو بر روی سر از نظر ظاهر بسیار موثر است و افرادی که دچار ریزش وسیع مو هستند از نظر ظاهری مسن تر از همسن های خود (که موهایشان نریخته) به نظر می رسند.

بعضاً ریزش مو در افراد عکس العمل های مختلفی را ایجاد می کند در مواردی برخی از بیماران با این مسئله به این علت که کاری نمی توان برای درمان ریزش مو یا طاسی کرد، کنار آمده اند ولی برخی دیگر از بیماران که در سنین ۱۸ تا ۳۵ سال قرار دارند دچار استرس و حتی افسردگی می گردند. این گروه به دلیل ریزش مو و عوارض روحی و روانی، اعتماد به نفس خود را از دست می دهند و از انجام کارهای روزمره و حضور در اجتماعات دوری می کنند.

برای ریزش مو چندین عامل مطرح گردیده که عبارتند از :

۱- ارث
۲- تغییرات هورمونی
۳- استرس و شوک ها
۴- تغذیه
۵- بهداشت
۶- داروها
۷- تصادفات- سوختگی و …
از موارد ذکر شده، دو عامل اول و دوم بیشترین دلیل در ریزش موها می باشد. ارث و تغییرات هورمونی حدود ۹۰ درصد علت ریزش مو و طاسی را در آقایان و خانمها تشکیل می دهند.
درمان دارویی:

برای ریزش مو تا به حال درمان دارویی قطعی مطرح نگردیده، البته توسط شرکتهای مختلف داروهای زیادی برای درمان طاسی و یا ریزش مو عرضه گردیده که در حد تبلیغات می باشد. یعنی تمام این داروها چه شیمیایی و چه گیاهی یا موثر نمی باشند و یا تا حدودی ریزش مو را به تاخیر می اندازد ولی این داروها توان رشد مجدد موهای از بین رفته را ندارند.
از این داروها می توان به دو دارو اشاره کرد که در حال حاضر با وسعت زیاد در حال مصرف می باشند.

۱- ماینوکسیدیل MINOXIDIL

با اسامی تجاری لونیتین LONTTEN – روگین ROGAINE که در اصل یک داروی کاهش دهنده فشار خون بوده؛ در بررسی هایی روی بیمارانی که از این دارو استفاده می کردند مشاهده گردید که در بعضی از آنها سرعت ریزش مو کاهش یافته و در مواردی نیز قسمت هایی از موی سر که دچار ریزش گردیده، موهای کرکی و بسیار نازک در آن قسمت رشد نموده، ولی در همان اندازه باقی مانده و رشد بیشتری نخواهند کرد.
البته این دارو را در خانمها و آقایان می توان استفاده نمود ولی در خانمها احتمال رشد موهای زائد در قسمتهای دیگر بدن وجود دارد. این دارو نیز مانند سایر داروها می تواند ایجاد عارضه نماید لذا مصرف این دارو حتما باید زیر نظر پزشک باشد. البته باید به این نکته بسیار مهم توجه نمود که در صورت قطع مصرف دارو، موهای سر با شدت و تعداد بیشتری دچار ریزش خواهند شد.

۲- فیناسترید FINASTERIDE

در اصل دارویی است که برای جلوگیری از رشد خوش خیم غده پروستات در آقایان مصرف می شود و حدود سه سال است که این دارو به عنوان داروی جلوگیری از ریزش مو برای آقایان تجویز می گردد.
مورد مصرف این دارو فقط در آقایان است و عارضه بسیار مهم آن که باید به آن توجه شود کاهش توان جنسی است. زمان مصرف این دارو نیز مانند داروی قبلی دائمی است و در صورت قطع آن با ریزش شدید مو مواجه خواهیم شد؛ لذا پیشنهاد می شود که قبل از مصرف دارو به این نکته مهم توجه شود که آیا برای زمان طولانی قادر به مصرف مداوم آن خواهید بود؟ و آیا عوارض ناشی از مصرف این دارو را می توانید قبول نمایید؟
معرفی یکی از روش های درمان طاسی و کاهش تراکم مو:
جراحی کاشت موی زنده و قابل رشد

در اکثر افرادی که دچار ریزش مو با زمینه ارثی می باشند موهای ناحیه پشت سر و کنار گوشها به علت نداشتن ژن حساس به ریزش مو دچار صدمه کمتر می گردند و معمولا موهای این ناحیه در تمامی طول عمر باقی می مانند. از حدود دهه پنجاه، انتقال مو از ناحیه پشت سر به قسمتهایی که دچار ریزش شده به صورت جراحی شروع گردید که تا حدود ۱۵ سال قبل به صورت کاشت درشت بود که اصطلاحاً به آن «کاشت عروسکی» گفته می شود. در این روش توسط وسیله ای به شکل استوانه با لبه ای تیز به نام پانچ که دارای قطر۳ تا ۵ میلمتر است از ناحیه پشت سر، پوست با ریشه مو برداشته می شود و در ناحیه جلوی سر که دچار ریزش یا کم پشتی شده است کاشته می شود. از مشکلاتی که در این روش وجود دارد این است که در هر جلسه بیش از ۲۰ تا حداکثر ۱۵۰ گرافت درشت نمی توان منتقل نمود و مسئله دوم و مهمتر رویش این موها است که به صورت دسته ای رشد می کنند یعنی در هر گرافت حدود ۸ الی ۱۰ تار مو موجود دارد و در ضمن فاصله گرافت ها از یکدیگر حدود ۱سانتی متر یا بیشتر است و موها مانند موهای عروسک از یک منفذ به صورت دسته های ۸ الی ۱۰ تار مویی رشد می نماید و در نتیجه منظره خوبی ایجاد نمی کنند.

روش جدید کاشت مو که از حدود پانزده سال پیش انجام می گیرد روش میکروگرافت و مینی گرافت نامیده می شود. این روش با توجه به وسایل و ابزار جدیدی که ساخته شده دچار تحول عظیمی گردیده و به موهایی که به این سبک کاشته می شوند حالت طبیعی و زیباتری می دهد.

در این نوع جراحی یک نوار از پشت سر بیمار برداشته می شود که عرض حدود ۱۵ میلیمتر و طولی در حدود ۱۵۰ تا ۳۰۰ میلیمتر ( ۱۵ تا ۳۰ سانتی متر) خواهد داشت. پس از برداشت نوار قسمت بالای محل برداشت به قسمت پایین بخیه زده می شود و محل بخیه به وسیله موهای خود بیمار پوشیده می شود.

سپس این نوار توسط تیم کاشت به قطعات یک میلیمتر و ۷/۰ میلیمتر تقسیم می شود به هر یک از این قطعات گرافت گفته می شود.
هر میکرو گرافت بسته به تراکم موی پشت سر مریض دارای یک تار مو و مینی گرافتها ۲ الی ۴ تار مویی خواهند بود.
پس از مشخص شدن تعداد گرافتها توسط تیم کاشت، به همان تعداد در محلی که دچار ریزش یا کم پشتی شده توسط پانچ های ۷/۰ و ۱ میلیمتر پانچ و آماده می گردد. سپس گرافتها یکی یکی در محل خود کاشته شده و این موهای کاشته شده پس از ۲ الی ۳ ماه رشد دائمی خود را شروع خواهند کرد.
چند توضیح :

۱- در این روش سرعت عمل جراحی بسیار مهم است زیرا این قسمت از پوست سر که از جریان خون خود جدا گردیده باید هر چه سریع تر در محل خود جایگزین شود. لذا به طور مثال اگر از زمان برداشت نوار پشت سر تا کاشت مو در منطقه مربوطه ۵ الی ۶ ساعت به طول بیانجامد، حدود ۲درصد از موهای کاشته شده دیرتر از بقیه موها رشد خواهند کرد و یا دچار عدم رشد خواهند شد. حالا اگر طول عمل جراحی برداشت و کاشت مو از ۶ساعت بیشتر شود تعداد گرافت هایی که دچار آسیب دیدگی می شود، به ۸ تا ۱۲ درصد افزایش خواهند یافت، پس یک ساعت اختلاف زمان در انجام عمل جراحی درصد عدم رشد را ۳ الی ۴ برابر افزایش خواهد داد. لذا سرعت عمل تیم جراحی کاشت مو در میزان رشد موهای کاشته شده بسیار موثر خواهد بود.

۲- تعداد گرافتی که در یک جلسه می توان برای یک فرد کاشته شود بستگی به طول نواری دارد که توسط پزشک برداشته می شود و معمولاً بین ۰۱۰۰ تا ۱۸۰۰ گرافت می باشند و در این تعداد گرافت، حدود ۳۰۰۰ تا ۶۰۰۰ تار مو رشد خواهد کرد. البته این تعداد تار مو بستگی به فاصله مویی پشت سر خود بیمار نیز دارد.
۳- پس از عمل جراحی که حدود ۶-۵ ساعت به طول می انجامد بیمار پانسمان شده و به منزل فرستاده می شود.

۴ – موهای کاشته شده ۲ الی ۳ ماه پس از کاشت، رشد دائمی خود را شروع خواهند نمود و احتیاج به نگهداری و مراقبت دارویی خاصی ندارند.

۵- از ناحیه پشت سر (بستگی به وضعیت بیمار) بین ۱ الی ۵ جلسه ۱۰۰۰ تا ۱۸۰۰ گرافتی (در جلسه) می توان برداشت کرد و برای فردی که دچار طاسی وسیع می باشد ۳ الی ۴ جلسه جراحی نیاز است.

۶- باید توجه داشت که هزینه این روش بسیار بالاست و قبل از اقدام باید تمام جوانب آن را درنظر گرفت .

روش و نحوه از بین بردن موهای زائد بدن

موهای زاید و روشهای از بین بردن آنها

چه بخواهیم چه نخواهیم موها همچنان رشد خواهند کرد؛ البته اگر روی سرمان باشد بسیار هم خوشحال می شویم ؛ اما اگر در نواحی دیگر مثل بالای لب ، چانه ، گونه ، پشت ، پاها، انگشتان دست یا پا باشد اصلا خوشحال نمی شویم که هیچ ، بلکه کلافه هم می شویم.
به هر حال راههای مختلفی برای نجات از دست موهای زاید وجود دارد که بهتر است با آنها آشنا شوید البته هیچکدام از آنها ۱۰۰ درصد دایمی عمل نمی کنند.
رشد موهای زاید علل مختلفی دارد ممکن است به دلایل ژنتیکی باشد یا بر اثر مصرف داروهای خاصی مثل هورمون ها یا استروئیدها باشد.
گاهی ناهنجاری های پزشکی مثل بالابودن هورمون مردانه آندروژن یا وجود تخمدان های پلی کیستیک باعث بروز این اتفاق می شود.
به هر حال رفع علت در موارد بیمارگونه راه حل اصلی خلاصی از شر موهای زاید است که باید به وسیله پزشک متخصص درمان شود، اما راه حل های مختلفی برای برداشتن این موها وجود دارد که می توان از آنها استفاده کرد.

تراشیدن: میزان رشد موها تعیین می کند که چند بار در هفته باید آنها را تراشید. این روش بهترین راه برای خلاصی از شر موهای پا، دست یا صورت است.

کندن موها: این روش جزو دردناک ترین روشهاست ، اما اگر تعداد موهای زاید اندک است جزو بهترین روشهای حذف موی زاید است ؛ مثلا استفاده از موچین برای کندن موهایی که تک وتوک در صورت وجود دارند یا برای کندن موهای ابرو که روش متداولی است.توجه داشته باشید که برای نواحی بزرگ و پرمو نباید از این روش استفاده کرد، چرا که باعث رشد مو در محل یا حتی ایجاد زخم در ناحیه می شود.
پیلاسیون (موبر): درباره نوع کرم موبری که تهیه می کنید بسیار محتاط باشید. همه این کرمها مثل هم نیستند؛ به عنوان مثال کرم موبری که برای برطرف کردن موهای نواحی تناسلی به کار می رود برای صورت قابل استفاده نیست. این مواد شیمیایی ساقه مو را حل می کنند و باعث می شوند رشد موهای بعدی با تاخیر صورت گیرد. ممکن است این مواد باعث بروز سوختگی های سطحی شوند. اگر شما سابقه واکنش آلرژیک دارید، قبل از استفاده از این کرمهای موبر با پزشک متخصص پوست ، مشورت کنید.

موم گرم: این کار را می توانید یا در منزل به وسیله یک فرد حرفه ای در سالن های زیبایی انجام دهید. موم گرم ممکن است به طور کلی موها را از میان نبرد و بعضی از آنها را تنها از ساقه قطع کند.یکی از عوارض این روش ، بروز عفونت است که باید به آن توجه کرد تا محل مورد نظر قبل از انجام کار خوب تمیز شده باشد.

برداشت مو با لیزر: این روش یکی از طولانی ترین روشهاست که به ۳ تا ۴ جلسه درمان (یا حتی بیشتر) نیاز دارد؛ البته این رویه برای همگان مناسب نیست ، بلکه موهای مورد نظر باید تیره باشند.در این روش از پرتوی لیزر برای حذف با لب مو استفاده می شود. این روش گران قیمت و گاهی دردناک است. این روش را تنها پزشکان مجرب و آموزش دیده می توانند انجام دهند و برای گرفتن نتیجه مورد نظر باید کمی صبر و حوصله به خرج دهید.
الکترولیز: الکترولیز روش حذف موهای زاید است که خود فرد نمی تواند آن را انجام دهد و باید به وسیله فرد دوره دیده صورت گیرد؛ اما برای حذف موهای صورت و بدن (هر دو) قابل استفاده است.در این روش ، مرکز رشد مو به وسیله فرکانس رادیویی با موج کوتاه تخریب می شود به صورتی که یک وسیله بسیار نازک وارد فولیکول مو شده و مرکز رشد مو را از میان می برد و بعد مو با استفاده از موچین و بدون ایجاد درد برداشته می شود. طول انجام کار بین ۱۵ دقیقه تا یک ساعت متغیر است.باورهای درست و نادرست درباره الکترولیز بعضی معتقدند الکترولیز دردناک است ، اما حقیقت این است که چنین روشی معمولا درد و ناراحتی ایجاد نمی کند. در روشهای جدید الکترولیز، هرگونه ناراحتی و درد از میان رفته است. در بعضی نواحی حساس ممکن است از بی حسی موضعی استفاده شود.

بعضی دیگر معتقدند در این روش ، موها به طور دایم در محل مورد نظر از میان می روند. درباره این نظر باید گفت باور ذکر شده کاملا صحت دارد و پس از طی دوره مورد نظر، موها به طور کامل محو می شوند.برخی افراد می گویند روشهای حذف موی زاید که به صورت موقت عمل می کنند بهتر است. باید گفت این روشها بسته به محل استفاده ، تفاوت دارد؛ مثلا دپیلاتورهای شیمیایی (مثل کرمهای موبر) اغلب برای حذف موهای پا استفاده می شوند که برای این مناطق مناسبند، اما برای صورت چندان مناسب نیستند.اینها مواد شیمیایی تحریک کننده دارند و ممکن است به پوست صورت آسیب برسانند. از طرف دیگر، بیرنگ کننده های مو (دکلره) حاوی مواد شیمیایی قوی هستند و برای موهای تیره چندان موثر عمل نمی کنند. در ضمن ممکن است این مواد، پوست را نیز بیرنگ کنند. استفاده از موم گرم نیز دردناک و تا حدی گران قیمت و استفاده از آن کمی سخت است.

حقایقی درباره الکترولیز
الکترولیز روشی است که ۱۰۰ سال پیش برای اولین بار در برداشت موهای ابرو و مژه ها مورد استفاده قرار گرفت. در بیشتر نواحی بدن می توان از روش الکترولیز استفاده کرد (مثل ابروها، صورت ، دستها، شکم ، پستان و پاها). این رویه عارضه جانبی دایمی ندارد. گاهی در محل مورد نظر، پوست کمی قرمز و بعد از مدت کوتاهی برطرف می شود. این روش بسیار ایمن بوده و برخلاف دپیلاتورها و بیرنگ کننده ها در آن از مواد شیمیایی استفاده نمی شود.

به چه کسی مراجعه کنیم؟ الکترولوژیست یا فردی که کار الکترولیز انجام می دهد فردی است که می بایست آموزش های کاملا حرفه ای دیده باشد و پس از اتمام این دوره گواهی کسب کرده باشد.در نتیجه برای انجام آن باید حتما به فردی مجرب و دوره دیده مراجعه شود که در کشور ما می بایست این افراد حتما تحت نظارت یک پزشک فعالیت کنند. مراجعه به فردی که دوره مذکور را طی نکرده یا بدون نظارت کار می کند از نظر بهداشتی می تواند مشکل ساز باشد.ممکن است عوارض جبران ناپذیری برای فرد ایجاد شود. برای این منظور و یافتن فردی مطمئن ، از یک پزشک متخصص پوست و مو مشورت بگیرید.
توجه داشته باشید در صورتی که فرد انجام دهنده الکترولیز، نکات بهداشتی را رعایت نکند امکان انتقال بیماری های عفونی (مثل ایدز، هپاتیت و…) وجود خواهد داشت.

بهتر است در همان جلسه اول مراجعه ، تمامی سوال هایی را که در ذهن دارید بپرسید تا نکته مبهمی برایتان باقی نماند؛ به عنوان مثال می توان به پرسشهایی از قبیل حین انجام کار چه احساسی ایجاد می شود؟ آیا درد و سوزش وجود دارد یا خیر؟ به چند جلسه درمان احتیاج است؟ هزینه هر جلسه چقدر خواهد شد؟ طول مدت هر جلسه چقدر خواهد بود؟ چه مدتی است که فرد این کار را انجام می دهد و… اشاره کرد.

حین انجام کار از تکنیک صحیح فرآیند الکترولیز اطمینان حاصل کنید. سوزن الکترولیز برای هر فرد باید جداگانه بوده و نباید میان افراد به طور مشترک استفاده شود. اگر برای حذف موی زاید از وسیله ای غیر از سوزن مخصوص استفاده می شود، معمولا نتیجه کار دایمی نیست.از احساس و درک خود استفاده کنید، یعنی وقتی وارد محل می شوید خوب به اطراف نگاه کنید. آیا همه چیز تمیز و پاکیزه است؟ آیا کارکنان محل تمیز هستند و ظاهری مرتب و پاکیزه دارند؟ آیا از دستکش و وسایل یکبار مصرف استفاده می کنند؟ آیا فردی که کار الکترولیز را انجام می دهد حرفه ای و مسلط به نظر می رسد؟به هر حال برای انجام کارهایی اینچنین حساس و مهم ، دقت و احتیاط، شرط عقل است.

در نهایت توصیه ما بر این است که برای استفاده از هر روش یا ماده شیمیایی حتما با پزشک متخصص پوست و مو مشورت کنید و هیچ گاه خود سرانه یا به توصیه افراد غیرحرفه ای از هیچ ماده یا وسیله ای استفاده نکنید.

مراقبت از مو

 هر مویی به طور طبیعی سالم و زیبا ست ولی زندگی روزمره آلودگی ها استرس ها و پرتو های ماورائ بنفش نور خورشید موجب تخریب ساختمان وبخصوص ریشه موها می شوند به این ترتیب ظاهر موها آسیب دیده وشانه کردن آنها مشکل می شود.

برای بازگرداندن زیبائی طراوت و درخشش به موها باید از فراوردها بهداشتی آرایشی مو استفاده نمود.

چند توصیه در مورد مراقبت از مو:

صابو نهای دست و بدن برای شستشوی موی سرمناسب نیستند برای این منظور فقط از شامپو استفاده کنید.

در هنگام شستشوی سر از کشیدن موها و چنگ زدن آنها خوداری کنید ماساژ ملایم با سر انگشتان برای تمیز شدن موها کفایت می کند.

برای اینکه کف شامپو بخوبی تاثیر کند باید حداقل ۲تا۳ دقیقه روی سر باقی بماند پس از شستشو آبکشیدن موها با آب سرد موجب شادابی و درخشان تر شدن رنگ موها می شود.

برای شانه کردن موها هرگز از برس های نوک تیز فلزی استفاده نکنید.

در صورت استقاده از سشوار فاصله آن از موها نباید کمتر از ۲۰ سانتی متر باشد.

در هنگام شستشوی موها ماساژ ملایم پوست سر ترجیحا در جهت رویش موها توسط نوک انگشتان و یا یک برس نرم پلاستیکی با نوک گرد موجب تحریک گردش خون مویرگی در پوست سر و اطراف ریشه موها شده و در نتیجه سبب تقویت موها می گردد.

دکلره کردن موها و استفاده از اسپری ها و حالت دهنده های مو سبب ضعف خشکی و شکنندگی مو ها می شود حتی الامکان از مصرف اینگونه مواد خودداری کنید.

ریزش مو:

در انسان پیاز یا فولیکول مو به دو دسته تقسیم می شود :

۱ ) موی کرکی : در سراسر پوست بدن بجز کف دست و پا این نوع مو دیده می شود .

۲ ) موی انتهایی یا ترمینال : در قسمت سر دیده می شود ( بعد از بلوغ جنسی این نوع مو در قسمتهای تناسلی و زیر بغل و همچنین صورت مردان دیده می شود ) این نوع مو زبر و خشن می باشد .

رشد مو دارای دورهایی یا سیکلهایی است که شامل : دوره رشد ، دوره انتقالی و دوره استراحت می باشد .

طول مدت دوره رشد مو در سر حدود سه سال ، دوره انتقالی ۲ تا ۴ هفته و دوره استراحت حدود ۳ تا ۴ ماه می باشد .
در روی سر انسان حدود صد هزار پیاز مو وجود دارد و با احتساب اینکه هر مو حدود هزار روز رشد دارد ; پس ریختن روزانه صد مو در سر طبیعی می باشد و بیشتر از آن نیاز به پیگیری دارد .

علل ریزش مو :

ریزش مو دارای علتهای فراوانی است که از آن جمله می توان به موارد ارثی ، هورمونى ، تغذیه اى ،اعصاب و روان ، مصرف دارو ، بیماریهاى داخلى و پوستی ، اعمال جراحی و حاملگی اشاره کرد.

طاسی سر نوعی ریزش مو در قسمت جلوی و پیشانی سر می باشد که ادامه یافته و تا وسط سر پیش میرود . البته گاهی در مواردی این ریزش از وسط سر شروع می گردد .

طاسی در بیشتر موارد در مردان دیده می شود و علت ارثی – هورمونی دارد ، این نوع ریزش مو قابل پیشگیری و درمان است و افراد درگیر بایستی با حوصله طول مدت طولانی درمان را تحمل کنند . داروها و توصیه های درمانی گوناگونی وجود دارد که بسته به افراد مختلف این درمان متفاوت می باشد .

سوء تغذیه چه بصورت عدم دسترسی به مواد غذائی و چه بصورت رژیم غذائی جهت کاهش وزن و غیره یکی از علتهای ریزش مو می باشد ; کمبود تغذیه ای پروتئین , اسیدهای چرب ضروری ( بدن قادر به تولید آنها نیست و باید از طریق غذا به بدن برسد ) و کمبود ویتامینها و املاح از علل مهم ریزش مو که قابل پیشگیری و درمان می باشد.

شایعترین علت ریزش مو در خانمها از سنین نوجوانی تا سنین میانسالی کمبود آهن بدن می باشد ، که با مصرف غذاهای حاوی آهن و یا قرص آهن این مشکل بر طرف می گردد .

وجود استرس ( فشار روحی ) ، ناراحتی و افسردگی می توانند از علل ریزش مو در افراد باشند. مثلا” استرس از امتحان و یا افسردگی در جوانان که امروزه بطور فراوان دیده می شود.

با کنترل این هیجانات ( که البته اگر بوسیله خود شخص صورت گیرد نتیجه مطلوبتری دارد؛ چون مصرف داروهای اعصاب نیز باعث ریزش مو در بعضی افراد می گردد .) در مدت زمان کوتاهی این ریزش مو برطرف می گردد .

از علل دیگر ریزش مو می توان مصرف داروها را نام برد، همه داروها باعث ریزش مو نمی شوند و یک داروی خاص نیز در تمام افراد باعث ریزش مو نمی شود ( بعضی افراد به داروهای خاصی حساسیت بیشتری نشان می دهند که مربوط به سیستم داخلی بدن در غیر فعال کردن و هضم دارو دارد ) .

البته داروهایی هستند که در بیشتر افراد باعث ریزش مو می شوند ( از این گروه داروها می توان داروهایی که بعنوان شیمی درمانی استفاده می شوند را نام برد ) .

مصرف داروهای اعصاب و قرص های پیشگیری از حاملگی و داروهای قلبی در افراد زیادی باعث این عارضه می شوند .
بعضی از بیماریهایی داخلی و پوست می توانند ریزش مو ایجاد کنند؛ مثلا” وجود تب بالا باعث ریزش مو در افراد در آینده ( حدودا” بعد از ۳ ماه ) می شود .

افرادی که بیماری موضعی پوستی در قسمت سر باشند و یا درگیری پوستی وسیع دارند می توانند ریزش مو داشته باشند از جمله این بیماریها می توان درگیری گسترده داءصدف ،لوپوس ، بیماریهای تاولی و غیره را نام برد .

اعمال جراحی و حاملگی نیز می توانند باعث ریزش مو شوند . فاصله مدت این بیماریها و شروع ریزش مو معمولا” ۳ ماه می باشد ؛ مثلا” در خانمها حدود ۳ ماه بعد از زایمان ریزش مو شروع می شود که علتهای زیادی برای آن وجود دارد از جمله : کم خونی ، وجود استرس زایمان ، بالا بودن هورمونهای جنسی در طول حاملگی و غیره .

در این افراد با بیماری خاص و ریزش مو با برطرف شدن و درمان بیماری زمینه ای ریزش مو نیز برطرف می گردد .

علتهای دیگری نیز وجود دارد که در افراد محدودی ریزش مو ایجاد می کنند و ذکر آنها در حوصله این مبحث نمی باشد.

شوره سر :

پوست سر بطور طبیعی در اثر لایه لایه شدن طبقه شاخی آن لایه های شاخی قدیمی را ازدست داده و لایه های جدید جایگزین می گردند این عمل آهنگ و ریتم طبیعی و مشخصی دارد اگر آهنگ و سرعت ریزش پوسته های طبقه شاخی مو از حالت طبیعی خارج شده و تشدید و تسریع شود حالتی به نام شوره سر ایجاد می گردد.

شوره علت میکروارگانیسمی و نیز قارچی داشته و همچنین عواملی مانند اختلالات هورمونی متابولیسم چربی ها نوع تغذیه و غیره در ایجاد شوره سر موثرند.

برای درمان شوره سر معمولا از شامپوها و لوسیونهای حاوی پریتیون زینک و نیز شامپو سلنیوم سولفاید و شامپو های أنتی سپتیک مانند شامپو ستاولن و غیره استفاده می کنند.

موخوره :

مو خوره در حقیقت مو خوره با اصطلاحی که در عام آن را بعنوان بیماری می دانند منافات دارد . در حقیقت شکستگی و دو شاخه شدن انتهای تار موهاست که سبب ریزش مو می گردد و این یک آسیب مو توسط خود فرد می باشد از جمله این آسیبها می توان از زدن برس بطور خشن به موها یا استفاده از رنگهای مو بطور مکرر و آسیب به مو توسط سهشوار می باشد و هیچ نوع عامل قارچی یا میکروبی در ایجاد آن نقش ندارد.

برای از بین بردن مو خوره باید روش شانه زدن را اصلاح نمود به این صورت که باید برای شانه کردن از شانه و یا برس غیر فلزی و بطور خیلی ملایم استفاده کرد چون در حقیقت مو خوره یک آسیب فیزیکی به مو می باشد.
همچنین قیچی کردن انتهای موها و مصرف شامپوهای نرم کننده و حالت دهنده می تواند از ایجاد مو خوره و درمان آن موثر باشد.

کوچک کردن سینه در زنان

تیر ۸, ۱۳۹۲ توسط :   موضوع: : مشروح اخبار, جهان پزشكي, خبر پزشکی

 در سراسر تاریخ، سینه های بزرگ معمولا نشانه ی زنانگی بوده است و توانایی زن را در طبیعت جهت بالندگی و پروراندن مورد تأکید قرار داده است. هنوز هم یک زن با سینه های قابل ملاحظه ای بزرگتر از استاندارد زیبا شناختی زمان خودش، ممکن است غیر طبیعی یا بد شکل به نظر برسد.

در این مورد شکی نیست که سینه های بزرگتر ازحد معمول با ایجاد اثراتی [هم فیزیکی و هم روحی] باعث ناراحتی و نگرانی یک زن می شود. از نظر فیزیکی سینه های بزرگ، شکل و فرم شانه و گردن را از بین برده و باعث ایجاد پشت درد و گردن درد می شوند؛ همچنین باعث ایجاد انحراف در وضع نشستن ودر موارد شدیدتر باعث مشکل تنفسی می شوند. سینه های بزرگ ظاهر یک زن را تحت الشعاع خود قرار می دهد و باعث می شود که او غیر موزون به نظر برسد و نیز ورزش کردن را برای او مشکل یا غیر ممکن می کند.

از نظر روانشناختی،خیره شدن ها و نگاه ها و عقاید گستاخانه ی دیگران باعث می شود که کسانی که دارای سینه های بزرگ هستند خجالتی و کم رو شده و در نتیجه لباس های گشاد بپوشند تا ناموزونی خود را پنهان کنند. اعمال جراحی برای کوچک کردن سینه ها، سال هاست که انجام می شود و در حقیقت اولین عمل جراحی برای کوچک کردن سینه ی زنان احتمالا در سال( ۱۶۶۹) توسط ویلیام دارستون در انگلستان انحام شده است.اگرچه هدف اصلی این عمل جراحی کاهش حجم و وزن سینه است، ولی افزایش زیبایی به همان اندازه مهم است.

درطول سالیان متمادی روشها و تکنیک های جراحی، اصلاح شده و بهبود پیدا کرده اند؛ تا ایمنی و همچنین زیبایی بیشتری از این اعمال جراحی حاصل گردد.
آیا من یک کاندیدای مناسب هستم؟

تنها با یک مشاوره می توان به جواب این پرسش دست یافت. در مشاوره، پزشکتان جزئیاتی درباره ی هر نوع عمل قبلی پستان و همچنین وضعیت زایمانی شما سؤالاتی خواهد کرد. اگر چه این عمل می تواند برای تمام زنان در تمام سنین مفید باشد، ولی معمولا قیل از اینکه سینه ها کاملا رشد کنند این عمل هرگز انجام نمی شود. بعلاوه، بیمارانی که قصد حامله شدن دارند، باید معمولا عمل را تا بعد از کامل شدن افراد خانواده شان به تأخیر بیاندازند. دلیل این کاراین است که اگر حاملگی ای بعد از این عمل جراحی رخ دهد ممکن است، باعث بزرگ شدن دوباره پستانها شود.

بنابراین قبل از هر تصمیمی برای انجام عمل جراحی برای کوچک کردن پستان، باید به طور طبیعی هر نوع خطر و ریسک و نیز تمام فواید آن سنجیده شود.اگر شما سیگاری هستید باید قبل از عمل سیگار را ترک کنید. سیگار کشیدن به طور جدی رگهای خونی را تنگ می کند و بنابراین جریان خون را در آن ناحیه کاهش داده و باعث می شود که التیام یافتن و جوش خوردن زخم ها کند شود. همچنین آسپرین و بعضی داروهای ضد التهاب و مسکن¬ها و دیگر دارو ها می توانند باعث افزایش خونریزی شوند، بنابر این نباید آنها را مصرف کنید. بهترین کار این است که در اولین ویزیت همه این اطلاعات را به پزشکتان اطلاع دهید.

اگر شما اضافه وزن قابل توجهی دارید، پیشنهاد می شود، ابتدا وزن خود را کاهش دهید. در حقیقت در بسیاری از مواقع بدست آوردن سینه های کوچکتر می تواند انگیزه ای برای کاهش وزن باشد.
بسته به سن شما، ممکن است نیاز باشد که قبل از عمل جراحی ماموگرافی انجام دهید. این کار در مشاوره اولیه نیز توصیه خواهد شد.
عمل جراحی شامل چه کارهایی است؟

قبل از عمل پزشک با یک قلم نشانه گذاری ، روی سینه ها علامت می گذارد، تا محل دقیق و اندازه ی جدید سینه های عمل شده را تعیین کند. بافت سینه، چربی و پوست اضافی برداشته می شوند و نوک سینه و بافت های باقیمانده به مکان جدید در موقعیت بالاتر انتقال می یابند. تمامی این اعمال طبق نشانه هایی که قبل از عمل گذاشته شده است، انجام می شوند. نوک سینه معمولا، به طور تقریبی در طول خطی مطابق با وسط بازوی شما (مکان ایده ال و طبیعی)، روی سینه قرار می گیرد.

خطی که روی آن بخیه زده می شود، دور نوک سینه و در مکان جدید آن می باشد. این خط به طور عمودی به طرف پائین تا زیر سینه ادامه پیدا می کند. در این نقطه، طبق روش مورد استفاده، جای زخم ممکن است در این مکان پایان یابد یا گاهی ممکن است تا خط زیر سینه نیز ادامه پیدا کند. دکتر منافی در این مورد با شما در زمان مشاوره صحبت می کند.

در انتهای عمل جراحی، بسته به میزان خونریزی در زمان عمل، در صورت نیاز، لوله های تخلیه کننده موسوم به درن معمولا زیر پوست سینه کار گذاشته می¬شود تا هر نوع مایع سیال یا خونابه ای که ممکن است، بعد از عمل جراحی ایجاد شود، توسط آن ها تخلیه گردد. نهایتا یک سوتین مناسب جهت حفظ پانسمان، به کار می رود.
چه نوع بیهوشی مورد استفاده قرار می گیرد و عمل جراحی چقدر طول می کشد؟

عمل جراحی کوچک کردن سینه تحت بیهوشی عمومی انجام می شود و معمولا حدود ۳ ساعت طول می کشد .
چه مدت باید در بیمارستان بمانم؟

طول مدت ماندن در بیمارستان، بستگی به حال عمومی بیمار و میزان ترشحاتی دارد که از بدن شما تخلیه می شود؛ وقتی این ترشحات به حداقل رسید (معمولا روز بعد ) لوله ها برداشته می شود و بانداژها سبک می گردند؛ به شما یاد داده می شود تا یک سوتین با بند کمکی که کمی محکم است و در زیر آن سیم و میله ندارد، بپوشید.
گاهی اوقات ممکن است شب دومی را هم در بیمارستان بمانید.
بعد از عمل جراحی چه اتفاقی می افتد؟

بعد از عمل شما لوله ی تزریقی را برای حداقل یک روز خواهید داشت تا ما بتوانیم مایعات از دست رفته در هنگام عمل جراحی را جایگزین کنیم. تزریق خون به طور معمول مورد نیاز نیست به جز در موارد بسیار استثنائی و نادر(خونریزی زیاد )بعد از عمل جراحی بسیار مهم است که گردش خون را در پاهایتان حفظ کنید وبنابر این به شما توصیه خواهدشد تا فعالانه پاها،زانوها و باسنتان را به طور منظم حرکت دهید.
بعد از اتمام اثر داروی بیهوشی،شما متوجه باندهای مورد استفاده در اطراف سینه هایتان و همچنین بسته به روش مورد استفاده برای عمل جراحی، متوجه درن (لوله های تخلیه ) خواهید شد.
معمولااین لوله ها در محل عمل قرار داده شده اند تا موادی را که از خون یا مایعات دیگر تشکیل شده اند و گاهی اوقات بعد از عمل تجمع می یابند، تخلیه شود.
وقتی ترشحات به حداقل رسید این لوله ها برداشته می شوند. سپس پانسمانها شما مجدداً تعدیل و تنظیم می شوند و سپس به شما یاد داده می شود تا یک سینه بند ورزشی بدون میله و سیم به منظور کمک کردن برای نگه داشتن سینه ها بپوشید.
شما همچنین ممکن است متوجه یک ردیف بخیه یا کلیپس های فلزی بسیار کوچک روی خطوطی که بخیه زده شده است، بشوید. قبل از مرخص شدن از بیمارستان معمولا به شما وقت ملاقاتی داده می شود (حدود پنج روز بعد ) تا این پانسمانها را بردارند و بانداژها را سبک کنند. در این مقطع ممکن است بدلیل ورم و خونمردگی پستانها خیلی مطلوب نباشد و بزرگ بودن یا چین و چروکهای احتمالی به دلیل همین مسئله موقتی می باشند و در طی هفته های آینده بهتر خواهند شد.
چه نوع اثرات و عوارض جانبی را باید انتظار داشته باشیم؟

بعد از عمل جراحی سینه هایتان ورم کرده و کبود خواهد شد. کبود شدگی معمولا ۲ الی۳ هفته طول می کشد. در حالی که بیشتر ورم سینه تان در طی این مدت از بین خواهد رفت؛ کمی ورم کردگی نامحسوسی ممکن است تا ۳ ماه باقی بماند.

بعد از عمل جراحی ممکن است متوجه شوید که سینه ها سفت شده اند، مخصوصا روی لبه های ناحیه ی بریدگی. این به خاطر فرایند جوش خوردن زخم است و درصورت نیاز ماساژهایی که توسط جراح به شما آموزش داده خواهد شد می تواند جهت بهبود سریعتر و رفع سفتی سینه ها مؤثر واقع گردد؛ هر چند ممکن است این وضعیت چند ماه به طول انجامد.
شما باید منتظر باشید که حس پوست اطراف نوک سینه و خود نوک سینه بعد از عمل جراحی کم شوند و این به خاطر شوک عمل جراحی و صدمه ای است که به اعصاب این ناحیه وارد شده است. اگر چه این حالت بعد از چند ماه بهبود پیدا می کند،ولی کرخ شدگی و بی حسی دائمی نیز ممکن است بدنبال آن روی دهد.

بطور معمول سینه ها کمی ناصاف و نا همگون خواهند شد و در این مورد استثنا برای خانم های دارای سینه های بزرگ وجود ندارد.اگرچه تمام تلاش برای متقارن شدن سینه ها انجام می شود اما همیشه این تقارن به دست نمی آید. عمل جراحی کوچک کردن سینه احتمالا یکی از شایع ترین اعمال زیبایی پستان می باشد. بنابراین بسیار مهم است که شما با جراحتان صحبت کنید، تا ببینید که شناخت کامل از چیزی که می خواهید، دارد یا خیر. تا جایی که ممکن است ، سعی کنید منظورتان را طوری بیان کنید که جراح بفهمد که بزرگی یا کوچکی که می خواهید از این عمل جراحی به دست آورید، چقدر است. این کار امکان و احتمال برداشتن بیش از حد یا کمتر از حد لازم را به حد اقل می رساند.

اگرچه روش و تکنیک مورد استفاده توسط دکتر منافی بهترین همخوانی و انسجام ممکن بین دو سینه و نوک سینه را تا حد ممکن تضمین می کند، ولی امکان و احتمال شیر دادن از سینه ها بعد از جراحی را تضمین نمی کند.
جای زخم ها چگونه به نظر می رسند ؟

ایجاد اسکار(جای زخم)پس از اعمال جراحی یک عارضه نمی باشد و یک رویداد عادی محسوب می گردد. در عمل کوچک کردن سینه، جای زخم ها تا اندازه ای به مدت طولانی باقی می مانند و ممکن است ماه ها یا سال ها طول بکشد تا التیام یابند.

شما باید انتظار داشته باشید تا جای زخم ها درآغاز قرمز، بر جسته و حتی همراه به خارش باشند اما به مرور زمان محو و صاف می شوند. این حالت طبیعی فرایند جوش خوردن زخم می باشد. اگر چه مهم است به یاد داشته باشید که این فرایند ممکن است دو سال طول بکشد تاکامل شود.

ماساژهای روزانه روی جای زخم ها در این دوره ی زمانی توصیه می شود چون این کار باعث سریع و آسان تر شدن این فرایند می شود. اگرچه باید بدانید که یک جراح مسئول در موقعیتی نیست که بتواند ظاهر نهایی زخم ها را پیش بینی کند و مهترین عامل در شکل اسکار بعد از عمل، به استعداد بدن بیمار در مورد ترمیم زخم برمی گردد اگر فرد مستعد به تولید گوشت اضافی باشد عموماً این حالت ایجاد می شود و نمی توان بطور قاطع از آن پیشگیری کرد. با این حال همانطور که ذکر شد ،جای زخم ها کمرنگ می شوند و به مرور زمان بهبود می یابند.
آیا این عمل جراحی پردرد و دردناک است ؟

چند روز بعد از انجام عمل جراحی ، احتمالا میزان متعارفی درد خواهید داشت که باید با استفاده از مسکن مناسب کنترل شود. درد معمولا بعد از (۴- ۵)روز بهبود می یابد.
چه چیزی ممکن است غلط یا اشتباه از آب در آید ؟

عمل جراحی کوچک کردن سینه با یک عمل جراحی مناسب توسط یک جراح پلاستیک مجرب ،خطرات کمی دارد، با این وجود اشکالات خاصی همراه با این عمل و فرایند، می تواند رخ دهد. مثل هر عملی، خطر عفونت که مهم نیز هست، همیشه وجود دارد.این خطر با یک روش جراحی دقیق و به کار گیری داروهای پیشگیرانه آنتی بیوتیک هم در زمان عمل جراحی، هم بعد ازآن به حد اقل می رسد. با این حال علی رغم این کارها، احتمال عفونت نسبتا خفیفی وجود دارد و می تواند در اطراف مکانهای بریدگی بوجود بیاید، اما معمولا در طول یک دوره دو هفته ای فرو کش می کند.
خطراتی مانند لخته شدن خون نادر و کم می باشند. ماساژ پاها در حین و بعد از عمل و نیز سریع تر راه رفتن و حرکت کردن بعد از عمل جراحی این خطر را کم میکند.

همانطور که گفته شد بعد از عمل جراحی ورم و التهاب محل عمل مورد انتظار می باشد. وقتی ورم خفیف یا متوسط وجود دارد بدن سریعا آن را مجددا جذب می کند. گهگاهی خونریزی بیش از حد می تواند باعث ایجاد ورم مهمتر و بیشتری شده و خونمردگی(جمع شدن خون زیر پوست)ایجاد شود. اگر این اتفاق افتاد درن تخلیه جراحی برای خارج کردن خونها لازم می باشد ولی در نهایت این مسئله روی نتیجه ی کار تأثیری ندارد.

نوک سینه روی پایه ی بافت اصلی قرار دارد و در اکثر بیماران به صورت طبیعی و نرمال همراه با انقباض طبیعی و مقداری حساسیت باقی می ماند. در موارد بسیار نادری بافت اصلی سینه نمی تواند خونرسانی خوبی برای نوک سینه داشته باشد و نمی تواند زیستائی نوک سینه را حفظ کند در نتیجه اطراف نوک سینه باید به مدت طولانی پوشیده بماند تا جوش خوردگی طبیعی رخ دهد.
گاهی ممکن است قسمتی و به ندرت حتی تمام پوست نوک سینه ریزش داشته باشد (به خصوص در افراد سیگاری).در این حالت نوک سینه باید توسط یک فرایند ثانویه بازسازی شود. با استفاده از روشها و تکنیک های جدید و مدرن این اشکال کاملا بعید می باشد.

در طول هفته ی اول بعد از عمل جراحی بعضی بیماران ممکن است قسمتی از زخمشان خوب جوش نخورد و یا حتی خراشیدگی پوست یا پوست رفتگی در هر نقطه از محل های برش داشته باشند. یکی از معمول ترین مکان هایی که این اتفاقات ممکن است رخ دهد جایی است که زخم عمودی به زیر سینه می رسد، این یک اشکال موقت است که در این حالت لازم است پانسمانها مرتب در آغاز عوض شوند. بالاخره کبره زخم در این قسمت بعد از ۳ – ۴ هفته متعاقبا خواهد افتاد.یک بانداژ با پوشش نرم برای دوره ی کوتاه چند هفته ای احتمال وقوع چنین حالتی را کاهش می دهد.اگرچه مقداری از بین رفتگی پوست در اطراف جای زخم ممکن است روی دهد. در صورت لزوم بعداً عمل جراحی ترمیمی باید صورت گیرد.
چقدر طول می کشد تا من به حالت نرمال باز گردم ؟

عمل جراحی کوچک کردن سینه نسبتا یک عمل جراحی بزرگ و مهم می باشد و همیشه باید به خودی خود به آن اهمیت داد. سعی نکنید سریع شروع به کار کنید. احتمالا چند هفته باید بگذرد تا شما احساس کنید که همه چیز عادی شده است.اگر چه بعضی از افراد بعد از ۱۰ الی ۱۴ روز می توانند کارهای سبک خود را انجام دهند.ولی بعضی دیگر ترجیح می دهند ۱ تا ۲ هفته بیشتر استراحت کنند.

راه رفتن در ۳ تا ۴ هفته اول مفید است؛ چون باعث بهبود گردش خون می شود و ورم ایجاد شده و احتمالا لخته شدن خون را کاهش می دهد. بلند کردن چیزهای سنگین یا فعالیت و کارهای سخت و دشوار در ۶ هفته ی اول بعد از عمل جراحی ممنوع است.

اگر کاری که انجام می دهید ایجاد ناراحتی می کند، پس آن را انجام ندهید!
خلاصه

جراحی کوچک کردن سینه احتمالا یکی از اعمال جراحی زیبایی است که بیشترین میزان رضایت از عمل را به همراه دارد. این بدان علت است که زنانی که سینه های بیش از حد بزرگ دارند و سالهاست به خاطر تأثیرات آن دچار ناراحتی هستند به راستی آزاد می شوند و کارهایی را که قبل از عمل برایشان سخت و ناراحت کننده بوده، می توانند انحام دهند. به روشهای مختلف این زنان احساس می کنند زندگی جدیدی یافته اند و بنابر این قادرند با مشکلات و مواردی که هر روز برایشان پیش می آید با علاقه و اعتماد به نفس بیشتر بر خورد می کنند.

لیپوساکشن چیست و انواع روش های لیپوساکشن

تیر ۷, ۱۳۹۲ توسط :   موضوع: : مشروح اخبار, جهان پزشكي, خبر پزشکی

یکی از شایعترین عمل های زیبایی در سراسر دنیاست و اخیرا تعداد زنان و مردان متقاضی این عمل جراحی رو به افزایش است و اغلب بهبود ظاهر خود را موثر در ارتباطات اجتماعی و تجاری می دانند البته باید اعتراف نمود به غیر از جنبه های زیبایی از نظر درمانی نیز این روش قابل اهمیت است .
امروزه بسیاری از عملکردهای پزشکی به صورت ایمن و با نتایج مطمئن ارائه می شوند و باید قبول کرد که این ایمنی و اطمینان را مدیون پیشرفت تکنولوژی های مختلف و به کارگیری آن در علوم پزشکی هستیم .
سیستم های لیپوساکشن نیز دارای چنین تاریخچه ای است و پیشرفت های قابل توجهی در جهت کاهش یا حذف خطرات و عوارض داشته است .
به طوری که خطرناک ترین عارضه لیپوساکشن که همه از آن با اطلاع هستیم آمبولی چربی است که در روشهای جدید ارائه شده حتی یک مورد هم گزارش نشده است و خطر آن نزدیک به صفر است .
در این سری مقالات پس از اشاره کوتاه به تاریخچه لیپوساکشن به معرفی روشهای مختلف لیپوساکشن و روش اجرای آن ‚ نتایج و کاربرد های درمانی و عوارض آن می پردازیم.

تارخچه عمل لیپوساکشن در سال ۱۹۷۴ لیپوساکشن اولین بار توسط دکتر Fischer یک پزشک ایتالیایی در رم ابداع شد و سپس در سال ۱۹۷۸ توسط یک جراح پلاستیک فرانسوی به پاریس برده شد .
پس از آن لیپوساکشن در ایالات متحده مطرح و سپس به عنوان یک روش معمول جراحی زیبایی در سطح دنیا رواج یافت .
در سال ۱۹۸۵ لیپوساکشن به نام روش تامسنت tumescent توسط دکتر کلین ابداع شد که هنوز به عنوان بهترین و مطمئن ترین روش استفاده می شود .

لیپوساکشن چیست؟
لیپوساکشن یعنی مکش و خارج کردن چربی با استفاده از یک پمپ مکشی.
این پمپ مکشی (ساکشن) توسط یک لوله استیل (کانولا) همراه با حرکت چرخشی پزشک قادر به برداشتن و تخلیه کردن چربی از زیر پوست در قسمت های مختلف بدن از جمله شکم ‚ پهلو ‚ ران ‚ باسن ‚ غبغب و… است .
انجام این روش با عوارض مختلفی همراه است . در صورت انتخاب صحیح بیمار ‚ استفاده از روش جراحی مناسب و اجرای صحیح روش (مهارت کافی) می توان این عوارض را به کمترین حد ممکن کاهش داد و احساس خوب زیبایی را به بیمار هدیه داد .

شرایط انتخاب بیمار در عمل لیپوساکشن چیست؟
انتخاب صحیح بیمار یکی از مهم ترین عوامل تعیین کننده در کیفیت لیپوساکشن است .
اولین قدم مشاوره و بررسی پزشکی و فیزیکی بیمار است و وجود هر نوع بیماری جسمی ‚ روحی ‚ اعتیاد به سیگار و مواد مخدر و مصرف داروها باید به طور کامل به پزشک اطلاع داده شود.
شما ممکن است ایده های ذهنی خاصی در مورد ظاهر خود پس از انجام لیپوساکشن داشته باشید و این تنها پزشک شماست که با توجه به وضعیت جسمی ‚ فیزیکی و شرایط پوست شما می تواند اظهار نظر کند پس از عمل چه وضعیت ظاهری خواهید داشت .
بهترین افرادی که مناسب لیپوساکشن هستند کسانی اند که دارای سلامتی جسمی فیزیکی ‚ تعادل روانی بدون هر گونه بیماری خصوصا بیماری های مزمن بیماری های قلبی ‚ دیابت ‚ مشکلات گردش خون می باشند و همچنین دارای اضافه وزنی متوسط و الاستیسیتی پوستی خوب باشند .

آیا سن در انجام عمل لیپوساکشن و موفقیت اثر آن موثر است؟
سن عامل مهمی در عمل لیپوساکشن به شمار نمی آید ولی بهترین زمان فاصله بین ۱۵ تا ۶۵ سال است ‚ا لبته الاستیسیتی پوست با افزایش سن و مصرف سیگار و داشتن رژیم های مکرر غیر علمی کاهش می یابد و ممکن است نتیجه پس از عمل به اندازه سایرین رضایت بخش نباشد .

انواع روش های لیپوساکشن روش های معمول لیپوساکشن عبارتند از :

۱- روش خشک (Dry)
در این روش هیچگونه محلول یا ماده بی حسی در محل عمل تزریق نشده و به بیمار بیهوشی عمومی داده می شود . و پس از آماده کردن بیمار کانول فلزی ( لوله استیل ) که دارای سوراخ های ریز و متصل به دستگاه ساکشن است توسط برشهای کوچک ایجاد شده در نواحی مختلف وارد محل عمل نموده و با جلو و عقب بردن کانول توسط پزشک چربی ها بریده و کنده شده و به وسیله ساکشن به بیرون مکیده و خارج می شود . در این روش علاوه بر اینکه بیمار تحت بی هوشی عمومی و عوارض ناشی از بیهوشی عمومی قرار گرفته است ‚ کلیه بافت های زیر پوستی عروق و اعصاب در خطر آسیب کنده شدن قرار می گیرند ‚خطر آمبولی و از دست دادن خون زیاد و آسیب بافتی در این روش بسیار بالاست و به همین دلیل بستری کردن بیمار و گهگاهی بسته به میزان چربی تخلیه شده تزریق خون ضروری است و خطرات جوشگاه نامناسب و شل شدن پوست و از بین رفتن قسمتی از پوست (نکروز ) بیشتر است . این روش در حال حاضر استفاده نمی شود و ممنوع است .

۲- روش مرطوب (Wet)
این روش نیز نیاز به بیهوشی عمومی دارد و مقدار کمی مواد بی حسی و همچنین مقداری محلول (حدود ۱۰۰ میلی لیتر ) در محل مزبور تزریق می گردد و عمل ساکشن انجام می شود حدودا ۲۰ – ۱۵ در صد از مایع خارج شده را خون تشکیل می دهد . البته در این روش نسبت به روش قبلی مقدار کمتری خون از دست می رود .

۳- روش فوق مرطوب (super wet)
در این روش میزان محلول بی حس کننده در محل تحت عمل جراحی نصف مقداری است که در روش تامسنت استفاده می شود . عوارض و خطرات آن نسبت به دو روش قبل کمتر است و میزان هشت درصد از مایع مکیده شده خون می باشد .

این روش از سال ۱۹۸۵ توسط دکتر کلین ابداع شد و سپس در همه دنیا توسعه یافت . در حال حاضر این روش ایمن ترین است و تاکنون گزارشی مبنی بر مرگ در اثر جراحی لیپوساکشن به این روش ثبت نشده است . این روش نیازی به بیهوشی عمومی ندارد . نهایتا ممکن است به یک داروی آرام بخش نیاز باشد .
Tumescent یعنی متورم و در این روش حجم زیادی از محلول سرم نمکی به همراه ماده بی حس کننده و آدرنالین در محل عمل توسط پمپ تزریق ‚ تزریق می گردد . تزریق ماده فوق سبب تورم محل عمل و باز شدن بافت ها می گردد و ماده بی حس کننده نیز سبب بی حسی موضعی می شود و آدرنالین موجود در محلول انقباض عروقی می دهد در نتیجه در حین تخلیه چربی ‚ آسیب عروقی به حداقل می رسد و خون ریزی به شدت کاهش می یابد .
همچنین آدرنالین پس از انقباض عروقی ایجاد شده سبب می شود جذب ماده بی حس کننده از طریق رگها کاهش یابد ‚ ضمن اینکه مدت بی حسی افزایش می یابد و میزان داروی بی حسی در سیستم گردش خون در حد پایینی نگه داشته شود و پس از عمل جراحی به مدت ۲۴ تا ۳۶ ساعت بی حس باقی خواهد ماند. در این مدت بیمار نیازی به داروی مسکن و ضد درد نخواهد داشت .
پس از عمل جراحی بیمار بدون کمک دیگری راه می رود و ظرف ۷۲ – ۴۸ ساعت با جذب یا تخلیه محلول با قی مانده از محل عمل جراحی ‚ شرایط طبیعی خود را به دست می آورد .

۴- روش تامسنت (tumescent)
مزایای این روش به طور خلاصه به شرح ذیل است :
انجام لیپوساکشن بدون بیهوشی ‚ ایمنی بسیار بالا ی عمل ‚ کاهش و حذف خطراتی از جمله آمبولی و مرگ ‚ کاهش قابل توجه خونریزی و آسیب بافتی و عدم نیاز به تزریق خون ‚ امکان برداشت تدریجی و کنترل شده چربی ها ‚ عدم نیاز به مراقبت های ویژه پس از عمل ‚ عدم وجود عوارض بیهوشی ‚ عدم شل شدن پوست ‚ کوتاه بودن دوران نقاهت .

لیفتینگ پوست صورت

 کشیدن پوست صورت که به اصطلاح «لیفتینگ صورت» گفته می شود برای جوانتر کردن پوست و حالت صورت طراحی شده است.

بهترین نامزد این عمل فردی است که ساختار استخوانی صورت وی جوب باشد و فقط نسج نرم صورت او خود را ول کرده باشند بنابراین سن مناسب آن بین ۴۰ تا ۶۰ سالگی است اما در سنین بالاتر هم می توان نتایج مطلوبی را به دست آورد.
باید توجه داشت که هر چند با این عمل چین و چروکهای سطحی پوست کمتر می شود ولی هدف اصلی این عمل کشیدن عضلات و فاشیاهای زیر پوست است.

معمولاً این عمل با سایر اعمال زیبایی مثل لیفتینگ گردن، بلفاروپلاستی، لیفتینگ ابرو و پیشانی به طور همزمان انجام می شود.

سؤالی که اغلب متقاضیان می پرسند این است که نتیجه این عمل چقدر دوام دارد؟ در جواب باید گفت با این عمل چهره شما جوانتر از همسن و سالهای خودتان می شود اما زمان در حال گذر و در حال تأثیرگذاری بر چهره شماست.

این عمل نمی تواند از این اثرگذاری جلوگیری کند اما با گذشت زمان باز هم شما به نسبت همسن و سالهای خودتان جوانتر خواهید بود.سن متقاضی، جنس پوست وی، میزان کشیدن فاشیاها و عضلات زیر پوست همگی بر نتیجه عمل مؤثرند.

لیفت ابرو و پیشانی

جراحی زیبایی صورت

با افزایش سن و در اثر استرسهای مداوم زندگی، علایم پیری به تدریج در صورت ظاهر می شوند. این علایم در یک سوم فوقانی صورت که شامل پلکها، ابرو و پیشانی است زودتر از سایر قسمتهای صورت بروز پیدا می کنند.

ظهور این علایم در یک سوم فوقانی صورت به شکل پیدایش چین و چروک پیشانی، افتادگی ابروها و افتادگی پلکهاست که بیشتر از جنبه زیبایی قابل توجه است اما در مواردی که افتادگی ابرو و پلکها زیاد باشد می تواند فیلد بینایی را نیز محدود نماید.

اعمال جراحی متعددی برای بالا بردن ابرو و پیشانی و برای برطرف کردن این نگرانیها طراحی شده اند. البته با تزریق بوتاکس یا disport می توان بدون جراحی و به طور موقت چین و چروکهای پیشانی را برطرف کرد، ضمن اینکه این کار باعث بالا رفتن گوشه های ابروها نیز می شود.

اینکه از کدام روش جراحی برای هر بیمار بهره بگیریم به عوامل متعددی از جمله موارد زیر بستگی دارد:

۱) جنس و سن بیمار

۲) شکل و وضعیت ابروی بیمار

۳) میزان افتادگی پلک بیمار

۴) وضعیت و میزان چین و چروکهای پیشانی

۵) وضعیت موهای سر که چنانچه بیمار به طاسی سر مبتلا باشد و شدت این طاسی

۶) انتظارات بیمار از عمل جراحی

راینولوژی چیست

تیر ۷, ۱۳۹۲ توسط :   موضوع: : مشروح اخبار, جهان پزشكي, خبر پزشکی

 جراحی بینی

راینولوژی یک شاخه فوق تخصصی در دانش پزشکی است که به جراحی ها و درمان بیماری های بینی، سینوس ها و ساختمان های اطراف بینی در سر و صورت می پردازد.راینولوژی از کلمه لاتین راینو به معنای بینی منشا گرفته است. راینولوژی یک شاخه فوق تخصصی در دانش پزشکی است که به جراحی ها و درمان بیماری های بینی، سینوس ها و ساختمان های اطراف بینی در سر و صورت می پردازد.

با گسترش روزافزون دانش پزشکی، روش های جدید جراحی برای کاهش مشکلات بیماران پس از جراحی های بینی و تشکیلات مجاور بینی ابداع می شوند. از جمله این روش ها که در سال های اخیر دگرگونی شگرفی در حیطه راینولوژی ایجاد کرده، می توان به روش های جراحی اندوسکوپیک بینی و سینوس اشاره کرد. به کمک این روش ها بسیاری از جراحی هایی که پیش از این با برش های مختلف صورت می گرفته، بدون برش و با نتایج مطلوب تر انجام می گیرد.

تمامی بیماری های التهابی و عفونی، آسیب های ناشی از ضربه های بینی، تومورها و ناهنجاری های مادرزادی بینی و سینوس ها و همچنین تمامی جراحی های بینی، سینوس ها و نواحی مرتبط در سر و صورت در حیطه علم راینولوژی است.
اختلالات تنفسی در هنگام خواب و تمامی عوامل ایجاد گرفتگی بینی در راینولوژی مورد بحث قرار می گیرند. یکی از مباحث مهم در رشته فوق تخصصی راینولوژی، جراحی پلاستیک و زیبایی بینی با حفظ عملکرد آن است. تنفس مهمترین فیزیولوژی بدن انسان و مهمترین عملکرد بینی است.
هنر راینولوژیست حفظ آمیزه ای از زیبایی و عملکرد بینی است چرا که توجه به عملکرد های حیاتی بینی از مهمترین اهداف دانش راینولوژی به شمار می آید. راینولوژی نوین دسترسی به ظریف ترین عناصر بینی را با حداقل آسیب بافتی و روش های پیشرفته امکان پذیر ساخته است.
هر سال همایش های علمی متعددی در زمینه دانش راینولوژی در سراسر جهان برگزار می گردد که در آنها دیدگاه های جدید در جهت حل معضلات این دانش و ارتقای سطح درمان بیماری های وابسته به بینی ارائه می شود. به عنوان نمونه تنها در چند سال اخیر بسیاری از نقطه نظرات جدید ارائه شده در زمینه علل، تشخیص و درمان سینوزیت های مزمن، دورنمای درمان این بیماری را روشن تر نموده است.

عملکردهای حیاتی بینی :
بینی یکی از مهمترین اعضای بدن در نگهداری سلامت فرد و حفظ سایر اعضاء است. بینی دارای فیزیولوژی بسیار پیچیده ای است. وظایف اساسی بینی شامل ایجاد راه هوایی ، حس بویایی ، تنظیم دما، تنظیم رطوبت ، تصفیه ذرات هوا و نقش درتکلم است . مهمترین عملکرد بینی ایجاد راه هوایی برای تنفس طبیعی است.
کوچکترین تغییرات درمجرای تنفسی بینی می تواند موجب مقاومت قابل ملاحظه ای در برابر عبور هوا شود به طوری که اگر قطر مسیرعبور هوای تنفسی از راه بینی به نصف تقلیل یابد، مقاومت راه هوایی بینی ۱۶ برابر می شود. تنظیم دمای هوا زمانی صورت می گیرد که هوای استنشاقی از روی سطوح وسیع ساختمان های پیچیده داخل بینی که حاوی شبکه غنی مویرگی است می گذرد.
صرف نظر ازحرارت هوای تنفسی ، دمای هوا در حلق به ندرت بیش از ۴ درجه نسبت به دمای طبیعی بدن نوسان دارد. تغییر دمای محیط به میزان ۲۵ درجه موجب تغییری کم تر از ۱ درجه در هوای دمی می شود.
شمار زیادی از غددمخاطی مستقر در مخاط بینی امکان مرطوب سازی دائم هوای تنفسی را می دهد. تخمین زده شده است که طی ۲۴ ساعت تنفس ، حدود یک لیتر مایع صرف اشباع هوای دمی شود. هوای دمی بیش از ۷۵% ازرطوبت اشباع می شود.
تصفیه ذرات استنشاقی بر عهده سیستم مخاطی بینی است که ترشحات ممتد چسبنده ای را شکل می دهد. اکثر ذرات بین ۲تا۵ میکرون در این ترشحات به دام می افتند. این ترشحات شامل ایمونوگلوبولین و عوامل دفاعی است . حرکات منظم مژک های سلولی، این ترشحات چسبنده را با سرعت چند میلی متر در دقیقه حرکت داده ، اجازه می دهد که این ترشحات هر ۲۰ دقیقه یک بار جایگزین شود. تولید روزانه این ترشحات حدود یک لیتر است .
بینی نقش مهمی در تکلم دارد و موجب افزایش رزونانس صدا می شود. در موقع گرفتگی بینی صدای ناشی از تلفظ حرف م به صورت ب شنیده می شود. وظیفه سینوس های اطراف بینی شامل سبک کردن وزن جمجمه ، تکمیل عملکرد بینی ، تعدیل حرارتی مغز، شرکت در بویایی ، تشدید صدا و تهیه پشتیبانی سپرمانند برای محافظت صورت از ضربه است .

اختلالات عملکرد بینی :
اختلال در عملکردهای حیاتی بینی عواقب ناگواری در سلامت و زندگی افراد و جامعه برجا خواهد گذاشت. تنفس حیاتی ترین عملکرد زندگی است که نتیجه آن رسیدن اکسیژن به بافت های بدن است.
هنگامی که تنفس از مسیر طبیعی خود از راه بینی منحرف شود عوارض آن تمام بافت های بدن را تحت تاثیر قرار خواهد داد. فردی که تنفس از راه بینی را از دست بدهد نه تنها در زندگی فردی، بلکه در روابط اجتماعی نیز مشکلات زیادی را تجربه خواهد کرد. بی حالی، خواب آلودگی، کسالت، بی حوصلگی و عصبی بودن ممکن است در اثر اختلال تنفسی بینی پدید آید.
محرومیت از تنفس بینی، خشکی مجاری تنفسی و ضعف سیستم دفاعی آن را در پی خواهد داشت. گرفتگی بینی اغلب سبب بروز مشکلاتی در سایر ساختمان های وابسته می شود. از آنجا که وجود این مشکلات می تواند دیگر مشکلات مربوط به بینی را تحت الشعاع خود قرار دهد، لازم است بدانیم که چنین مشکلاتی نتیجه گرفتگی بینی است. برای مثال با تنفس دهانی مزمن ، دندان ها جرم می گیرند و ممکن است زبان خشک یا باردار شود و بیمار دچار بوی بد دهان شود.
تنفس مزمن از دهان همچنین سبب ایجاد خشکی و درد در ناحیه حلق می گردد و ممکن است منجر به احساس توده ای در گلو شود. گاه التهاب بینی همراه ، موجب بسته شدن موقت تخلیه سینوس های اطراف بینی و نیز درد سینوسی، سردرد یا احساس پری، سنگینی و فشار در ناحیه سر و صورت می شود. بسته شدن شیپوراستاش ناشی از گرفتگی بینی می تواند سبب احساس گرفتگی یا پری گوش شود. سوزش چشم یا اشک ریزش ممکن است نشان دهنده بسته شدن مجرای اشکی در بخش پایینی بینی باشد.
ترشحات مزمن بینی یا خشکی حلق ممکن است سبب تحریک حنجره شود که با خشونت صدا، سرفه و احساس نیاز مداوم برای صاف کردن گلو همراه است . صدای تودماغی علامتی از گرفتگی راه هوایی بینی است . اختلال بویایی، احساس سرماخوردگی طولانی، خرخر و مشکلات تنفسی حین خواب از علائم دیگر اختلال عملکرد بینی است. وجود علائم فوق موجب افت قابل ملاحظه در کیفیت زندگی افراد می شود.

اهداف جراحی های بینی :
جراحی های بینی با اهداف متعددی انجام می شود که می توان آنها را به دو دسته کلی تقسیم کرد:

دسته اول جراحی هایی هستند که در جهت اصلاح عملکرد بینی انجام می شوند. شایع ترین مشکل در عملکرد بینی، گرفتگی راه تنفسی بینی است. جراحی هایی که در جهت رفع مشکلات عملکرد بینی صورت می گیرد به طور عمده اصلاح انحراف تیغه میانی بینی را شامل می شود. مشکلات دیگری مانند پولیپ و تورم بافت های داخل بینی نیز ممکن است موجب مشکلات تنفسی شوند. در این حالات ممکن است جراحی های پیچیده تری مورد نیاز باشد که در بسیاری از موارد مستلزم استفاده از روش های اندوسکوپیک است.

دسته دوم جراحی هایی با هدف تغییر شکل خارجی بینی و زیباسازی است. اختلالات زیبایی نیز به دو دسته مادرزادی و اکتسابی تقسیم می شوند. در حالت نخست شایع ترین آن قوز پشت بینی و نوک پهن آن است. در حالت دوم شایع ترین دلیل آن عفونت، ضربه و مشکلات جراحی های پیشین است.

در بسیاری از موارد، این دو هدف باید به طور همزمان مورد توجه قرار گیرند چرا که غفلت از یکی از آنها موجب عوارضی برای بیمار می شود. بنابراین در جراحی زیبایی باید به اختلالات داخلی بینی توجهی ویژه داشت. همین توجه دوجانبه، عمل جراحی بینی را بی نهایت مشکل و پیچیده می سازد. هنر جراح بینی ایجاد تعادل بین بیشترین حد عملکرد و زیبایی بینی پس از انجام جراحی است. به همین دلیل برای موفقیت در جراحی پلاستیک بینی، جراح به چیزی بالاتر از مهارت نیاز دارد.

در صورتی که پیش از جراحی، در حین عمل و پس از جراحی، تمامی شرایط لازم برای حفظ سلامت بینی از نظر تنفسی مورد توجه قرار گیرد، می توان در این حالات اقدام به جراحی بینی نمود. البته در این حالت جراح با مشکلات زیادی در عمل مواجه است که با تسلط خود بر مشکلات داخل بینی باید بتواند بر آنها فائق آید.

جراحی زیبایی لب : تزریق ژل

 Gel Injection

ژلی که در طب استفاده می شود قوامی شبیه ژله خوراکی دارد. این ژل از موادی درست شده است که برای بدن بی‌ضرر بوده و دارای ماندگاری طولانی باشد. ژلهای مختلفی توسط کارخانه‌های متفاوتی برای مصارف پزشکی تهیه و توزیع شده‌اند لذا فرمولهایی با کیفیتها و قیمتهای متفاوتی وجود دارد.

تزریق ژل تحت بی‌حسی موضعی و توسط سرسوزن خیلی نازک انجام می شود و تقریبا بی‌درد است. بعد از تزریق تا ۳ ساعت از کمپرس سرد استفاده نمایید و تا چند ساعت از دراز کشیدن خودداری نمایید.

برجسته و کلفت کردن لب
لب‌ها اصلی‌ترین جزء یک سوم تحتانی صورت هستند و در بروز احساسات و جذابیت‌های فردی سهمی اساسی دارند. در حالت معمول اگر از روبرو به صورت فردی نرمال نگاه کنیم خطی که از قرارگیری لبها روی یکدیگر حاصل می شود به‌اندازه فاصله بین مردمک دو چشم است یعنی کمی بزرگتر از فاصله بین پره‌های بینی است. اگر از نمای نیم رخ به چهره فردی نرمال نگاه کنیم لب پائین حدود ۲ میلیمتر عقب‌تر از لب بالا قرار می‌گیرد و چانه نیز عقب‌تر از لب پائین است.

برجسته کردن لب
در سالهای اخیر روشهای مختلفی برای برجسته کردن لب‌ها معرفی شده و مورد استقبال قرار گرفته‌اند. بعضی از این روشها دائمی و بعضی دیگر موقتی هستند. در بعضی از این روشها با وارد کردن موادی طبیعی (مثل چربی) یا مصنوعی (مثل ژل) به درون لب، بر حجم آن افزوده می شود اما در روش جراحی مقداری از پوست بیرون لب به موازات خط لب برداشته می شود و خط لب به محل برش دوخته می شود و با این کار لب‌ها برجسته‌تر می شوند. اشکال روش جراحی جای اسکار و بخیه است که تا حدی باقی می‌ماند.

اینکه چه روشی برای شما مناسب ‌تر است به میزان زیادی به وضعیت فعلی لب شما و به حالتهایی که می‌خواهید لب شما بخود بگیرد بستگی دارد. بدیهی است در جلسه مشاور‌ه‌ای که با پزشک خود خواهید داشت در این مورد با شما صحبت خواهد شد.
مواد مختلفی برای تزریق به لب وجود دارند که مهمترین آنها عبارتند از کلاژن، چربی و ژل.

کلاژن
کلاژن معمولا از کلاژن پوست گاو تهیه می شود. هر چند کلاژن گاوی تلخیص می شود اما چون منشاء حیوانی دارد ممکن است بدن فرد به آن آلرژی نشان بدهد لذا قبل از تزریق باید تست آلرژی انجام شود. کلاژن تحت بی‌حسی موضعی توسط سرسوزن ظریف تزریق می شود. از آنجا که بدن به تدریج آن را جذب میکند لذا یکی از روشهای موقتی است. دوام آن یک تا سه ماه است. در صورت لزوم می توان تزریق را تکرار کرد.

چربی
چربی تحت بیحسی موضعی از ران یا شکم خود فرد برداشته می شود و با سرسوزن مخصوص به لب تزریق می شود. دوام چربی شبیه کلاژن است اما فرق اساسی این دو اینست که چون چربی از بدن خود فرد برداشته می شود آلرژی‌زا نیست و نیازی به تست ندارد. برای حصول نتیجه بهتر ممکن است لازم باشد تا بیش از یکبار تزریق انجام شود.

ژل
از تزریق ژل نیز برای برجسته‌تر و کلفت‌تر کردن لبها می توان بهره جست. از آنجائیکه ژل یک ماده غیر طبیعی است باید دقت شود که از مارکهایی استفاده شود که استانداردهای لازمه را دریافت کرده باشند. ماندگاری آنها بسته به جنس آنها متفاوت است. تحت بیحسی موضعی در مطب قابل تزریق هستند.

بعد از تزریق لبها تا چند روز کمی متورم هستند. برای کاستن از این تورم بهتر است ۲۴ ساعت از کمپرس سرد استفاده کنید. ضمنا لازم است برای پیشگیری از عفونت از آنتی بیوتیک نیز استفاده کنید.

نازک و کوچک کردن لب
هر چند تمایل عمومی به برجسته‌تر و کلفت‌تر بودن لبها است اما گاهی کسانی که لب‌های خیلی بزرگ و برجسته‌ای دارند برای کوچک‌تر کردن لبها و نازک‌تر کردن آنها مراجعه می کنند. بعضی از دختر خانمها در سنین نوجوانی ممکن است از بزرگی لبهایشان دلخور باشند اما بهتر است تا حدود ۲۰ سالگی صبر کنند که تا آن موقع بدلیل کامل و بالغ شدن اجزای صورت، ‌اندازه نسبی لبهای آنها نیز حالت طبیعی به خود خواهد گرفت.
گاهی اوقات ممکن است فردی از بزرگی لبهایش دلخور باشد اما برجسته بودن لبهایش ناشی از بزرگی خود لب‌ها نباشد بلکه بزرگی فک و یا وضعیت دندانی وی باعث شده باشد که لبها برجسته‌تر و بزرگتر از معمول به نظر بیایند. بدیهی است که در چنین فردی اصلاح وضعیت فک یا دندانهای بیمار باعث می شود مشکل برجستگی لبهای وی نیز بر طرف شود.

عمل نازک کردن لب زیر بیحسی موضعی قابل انجام است و برای هر لب حدود ۳۰ دقیقه به طول می‌انجامد. تکنیک عمل بدین نحو است که باریکه‌ای از پوست سرتاسر لب برداشته می شود و محل برش بخیه می شود. مدت ۲ هفته طول میکشد تا زخم التیام یابد. بعد از عمل لبها مقداری متورم می شود که در عرض چند روز برطرف می شود.

هر چند عمل کوچک کردن لبها عمل نسبتا ساده‌ای است ولی مثل هر عمل دیگری احتمال عوارض خاص خودش را داراست که در این مورد می توان از احتمال غیر قرینگی و بی‌حسی لب نام برد که غیر قرینگی قابل اصلاح است و بی حسی معمولا در عرض چند هفته برطرف می شود.

جراحی زیبایی گوش

تیر ۷, ۱۳۹۲ توسط :   موضوع: : مشروح اخبار, جهان پزشكي, خبر پزشکی

 ممکن است شما به گوش‌های خود به عنوان یک عامل زیبایی نگاه نکنید، ولی آنها در ظاهر شما تاثیر دارند؛ به عنوان مثال گوش‌هایی که از حد معمول بزرگ تر هستند، تاثیری ناخوشایند در بیننده ایجاد می کنند.

افرادی که گوش‌هایی برجسته دارند، معمولا موهای خود را به نحوی آرایش می کنند که گوش‌هایشان دیده نشوند، ولی عملا این کار در بعضی مواقع امکان‌پذیر نیست و گاهی شوخی‌ها و تمسخر‌ دیگران، فرد را آزار می دهد. پسران معمولا مانند دختران نمی توانند مو‌های بلند داشته باشند تا با کمک آنها گوش‌ها را بپوشانند، لذا جراحی زیبایی گوش می تواند هم از نظر روحی و هم از نظر زیبایی، مفید باشد و در ‌بعضی افراد اعتماد به نفس را افزایش ‌دهد.

گوش‌های طبیعی و زیبا را باید با چه معیارهایی بشناسیم؟

گوش‌های زیبا ممکن است شکل‌های مختلفی داشته باشند، ولی مهم‌ترین مساله، هما‌هنگی آنها با سر و صورت است. اغلب افراد ترجیح می‌دهند که گوش‌هایشان نزدیک‌ به سر بوده و از حد ابرو تا قاعده ی بینی ادامه یابند.

لاله گوش ممکن است در شرایط زیر نیاز به ترمیم و اصلاح داشته باشد:

اول: لاله گوش برجسته که این نوع لاله گوش معمولا اندازه طبیعی داشته، ولی نسبت به سر برجسته‌تر قرار می‌گیرد. این نوع نقص لاله گوش که اصطلاحا بلبلی به آن گفته می شود، می تواند یک‌‌طرفه یا دو طرفه باشد.

دوم:‌ هنگامی که لاله یک گوش نسبت به گوش دیگر کوچک تر یا بزرگ تر است و یا نقص ظاهری خفیف دارد.

سوم: عدم تشکیل لاله گوش به‌ طور مادرزادی که ممکن است با نقایص مجرا و شنوایی گوش همراه باشد.

چهارم: لاله گوش آسیب دیده یا کنده شده در اثر ضربه، سوختگی، سرمازدگی یا پارگی نرمه در اثر استفاده گوشواره سنگین یا کشیده شدن ناگهانی گوشواره.

بهترین زمان برای درمان نقایص مادرزادی گوش چه سنی است؟

در اغلب موارد، جراحی زیبایی نقایص مادرزادی گوش از شش سالگی به بعد توصیه می شود.

پس از این عمل نیاز به چه مراقبت‌های خاصی است؟

پس از جراحی یک پانسمان نرم در محل عمل می گذارند و دور سر با باند می بندند.
بعد از برداشتن پانسمان به بیمار توصیه می شود که یک باند کشی برای مدت یک تا چند هفته (به خصوص شب‌ها) روی گوش‌های جراحی شده ببندد. درد ناشی از عمل معمولا با قرص‌های مسکن کنترل می شود. ظرف مدت یک هفته کودکان می توانند به مدرسه و بزرگسالان به محل کار خود بروند.
خون‌مردگی و تورم ناشی از عمل هم پس از مدت کوتاهی برطرف می‌گردد. اغلب به بیماران توصیه می شود که پس از جراحی تا دو هفته به پشت بخوابند تا به گوش‌هایشان فشار نیاید. برخی از افرادی که تحت جراحی زیبایی لاله گوش قرار می گیرند، ممکن است احساس کنند که غضروف به مقدار لازم به سمت عقب کشیده نشده است. در این گونه موارد می توان یک جراحی کوچک ثانویه برای رضایت بیشتر بیمار انجام داد.

گاهی حتی انداختن گوشواره های سنگین باعث پارگی نرمی گوش و بدشکلی آن می شود.
اگر مایل هستید از گوشواره های بزرگ استفاده کنید، حتما به صورت متناوب به نرمه گوش خود استراحت دهید، زیرا گوشواره های سنگین سبب بزرگ شدن سوراخ گوش شده و شانس پارگی آنها را افزایش می‌دهند. قبل از ایجاد سوراخ‌های متعدد در لاله گوش بهتر است خوب فکر کنید، این سوراخ‌ها به خصوص در قسمت فوقانی و یا لبه های گوش مشکل‌ساز هستند.
سوراخ کردن غضروف گوش از نظر طبی مجاز نیست، چون عفونت غضروف سبب تخریب و از بین رفتن آن می شود.

در ابتدای تولد چنانچه اختلالی مختصر در لاله گوش وجود داشته باشد، ممکن است به کمک چسب بتوان آن را تعدیل کرد، ولی به‌طور کلی جراحی لازم است.

جراحی زیبایی گوش با هر سه روش بی حسی موضعی، نیمه بی‌هوشی و یا بی‌هوشی کامل قابل انجام است.

در جراحی زیبایی گوش پشت لاله ی گوش را برش می زنند که برای جلوگیری از برگشت غضروف لاله گوش به حالت اولیه، پشت این غضروف نیز در قسمت‌های لازم تراشیده شده و چین های مربوطه ایجاد و سپس برش پوستی دوخته می شود، طوری که بعد ازعمل، جای برش قابل رویت نباشد.
عمل جراحی هر دو گوش، حدود دو ساعت زمان می‌برد.

جراحی زیبایی صورت : برجسته کردن گونه ها

 شاید برجستگی و فرم صورت برخی هنرپیشه‌های سینما، شما را برای تزریق ژل و برجسته سازی بخش‌های متفاوت چهره‌تان وسوسه کند. شاید هم شنیده باشید که پروتزهایی این روزها در بازار هستند که می توان با کارگذاشتن آنها در صورت، گونه‌یا چانه، این بخش‌های صورت را برجسته‌تر کرد و به آن فرم دلخواه دست یافت.

نتایج مطالعات دانشمندان نشان می دهد، چانه برجسته و گونه های برجسته یکی از معیارهای زیبایی صورت هستند. به صورت طبیعی قوس‌گونه‌ای که بخشی از استخوان گونه است، موجب برجستگی گونه ها می شود. در حقیقت کسانی‌ که گونه های برجسته دارند، به صورت ارثی، اسکلت صورتشان به این شکل فرم گرفته است. در بعضی افراد استخوان‌های گونه به میزان کافی رشد نکرده و بنابراین گونه های پهن و بی‌حالتی دارند. برجسته‌سازی گونه ،این روزها طرفداران زیادی پیدا کرده است و روش های متفاوتی مانند تزریق ژل و چربی، گذاشتن پروتز در گونه برای زیباتر کردن صورت وجود دارند.
ولی پیش از اینکه گوشی تلفن را بردارید و برای معاینه و جراحی پلاستیک وقت بگیرید، بد نیست ژل های تزریقی و پروتزهای زیبایی صورت را بیشتر بشناسید:

گونه های ژل های:

ژل هایی که برای برجسته‌سازی و جوان کردن صورت استفاده می شوند یا موقتی هستند یا دائم. ژل های دائمی چون از مواد <پلیمر> یا پلاستیک تشکیل شده‌اند، به وسیله پوست جذب نمی شوند و برای همیشه در محل باقی می‌مانند بنابراین بسیار مضر هستند. اما ژل های موقتی که <هیالورونیک اسید> نام دارند، به وسیله پوست جذب می شوند و نسبت به نوع اول عارضه کمتری دارند.
بسیاری از متخصصان جراحی پلاستیک تزریق را رد می کنند به این دلیل که این روزها بسیاری از کشورهای اروپایی و آمریکایی به عوارض آن پی برده‌اند و دیگر تزریق ژل را توصیه نمی کنند. ژل ها معمولا در محل تزریق شده باقی نمی‌مانند بلکه حرکت می کنند و به جاهای دیگر صورت می‌روند. مثلا ژل هایی که برای برجسته‌سازی گونه در این محل تزریق شده‌اند، می توانند حرکت کنند و از زیر گلو خارج شوند. ۶ ماه تا ۳ سال بعد از تزریق، عوارض تزریق ژل شروع می شوند. این عوارض شامل تورم، کبودی، التهاب سلولی و آبسه در محل تزریق می شود. در برخی موارد، گونه برجسته شده، برجستگی متقارن خود را پس از مدتی از دست داده، تغییر شکل می دهد. متاسفانه درمان مشخصی برای این بدشکلی‌ها وجود ندارد و هرگز هم به حالت عادی باز نمی‌گردند.

مشکل اینجاست که تزریق ژل در ابتدا خوب و سریع جواب می دهد. اما عوارضش پس از مدتی بروز می کند. بیرون آوردن این ژل های حرکت کرده، نیز کار بسیار دشواری است به این دلیل که این ژل ها دارای پوشش واحدی نیستند که در یک جایگاه تزریق شوند و همان جا باقی بمانند، بلکه لابه‌لای نسوج مختلف پخش می شوند و عفونت‌های شدیدی ایجاد می کنند که می تواند به شکل چرک، پوست را سوراخ کند و بیرون بریزد.

اگر ژل به اشتباه در مجاورت اعصاب صورت تزریق شود، به فلج شدن بخشی از چهره منجر می شود.
برخی افراد به این ژل ها حساسیت دارند و در اثر تزریق یک‌باره ژل، دچار حساسیت حاد تنفسی شده و تا پای مرگ پیش می‌روند. متاسفانه این ژل ها بسیار سهل‌الوصولند و شما خودتان می توانید ژل را به همراه سرنگ تزریق آن از شرکت وارد کننده‌اش بخرید و به هر کسی که دلتان خواست بدهید تا برایتان تزریق کند.

توجه کنید همیشه برای جراحی‌های پلاستیک عوارضی وجود دارد ولی اگر تصمیم دارید یکی از جراحی‌های پلاستیک را روی صورتتان انجام دهید، باید مطمئن شوید فواید آن از مضراتش بیشتر است که این موضوع درباره تزریق ژل کاملا برعکس است.
ژل یک ماده بسیار جدید در بازار ایران است و چند سالی است که از این ماده در زیباسازی صورت استفاده می شود، هنوز تحقیقات کافی در این زمینه صورت نگرفته و مدت زمان پیگیری بیمارانی‌که این ژل را برای برجسته سازی‌گونه تزریق کرده‌اند، هنوز کافی نیست، به زبان دیگر ژل ها هنوز جواب خود را پس نداده‌اند.

گونه های مصنوعی :

توصیه اغلب جراحان پلاستیک این است که اگرخانم‌ها تمایل به برجسته سازی گونه دارند، به جای ژل، پروتزهای گونه را انتخاب کنند. پروتز را از ماده‌ای به نام <سیلیکون> می‌سازند. بر اساس تحقیقات انجام شده، سیلیکون‌ها ضرر عمده‌ای برای بدن ندارند و سال‌ها بدون عارضه در محل باقی می‌مانند و در حجم‌های مختلف ساخته می شوند.

چند سال پیش عارضه‌ای برای پروتزهای سیلیکونی در جوامع پزشکی مطرح شد مبنی بر این‌که مواد داخل آنها به مرور به بیرون نشت کرده و در مفاصل رسوب می کند و به همین دلیل سازمان غذا و داروی آمریکا استفاده از این پروتزها را ممنوع اعلام کرد. دکتر عشایری، متخصص جراحی پلاستیک و دانشیار دانشگاه علوم پزشکی ایران درباره این عارضه می‌گوید: <تحقیقات بعدی نشان داد که درد مفاصل این بیماران ارتباطی با مواد موجود در این پروتزها ندارد و پس از آن کارخانه‌های سازنده این پروتزها جدار پروتزها را ضخیم‌تر و قدرت چسبندگی ماده تشکیل دهنده آنها را بیشتر کردند. برخی از کارخانه‌های سازنده، فضای داخلی پروتزها را از سرم پر کردند و درحال حاضر این نوع پروتزها، مطلوب‌ترین و کم‌عارضه‌ترین نمونه بدست آمده است.>

برای گذاشتن پروتزهای گونه‌ای شما می توانید بیهوشی کامل و یا موضعی را انتخاب کنید. مدت این جراحی نیم ساعت طول می‌کشد. در طول عمل برش کوچکی از داخل دهان در حد فاصل لثه فوقانی و گونه داده می شود و نسج نرم‌گونه کنار زده می شود. به این شکل حفره‌ای ایجاد می شود که پروتز درون این حفره و درست روی استخوان قرار گیرد. سپس برش با نخ قابل جذب دوخته می شود. در این روش برشی روی پوست صورت داده نمی شود تا بعد از عمل جای آن روی صورت باقی بماند. لازم است بعد از عمل جراحی از آنتی بیوتیک استفاده کنید و دهانتان را با دهان‌شویه شست‌وشو دهید.

تزریق چربی، خوب یا بد ؟

روش دیگر برجسته‌سازی گونه، تزریق چربی زیرپوست گونه است. این چربی‌ از بدن خود شما به دست می آید. معمولا چربی اضافی در ناحیه شکم و ران انباشته می شود. در این روش چربی را از بخشی از بدن استخراج کرده و شست‌وشو داده و در گونه تزریق می کنند. دکتر عشایری معتقد است این روش برای برجسته‌سازی گونه و سینه مناسب‌ترین روش است. اما تصور نکنید تزریق چربی کاملا بدون عارضه است. چربی در طول ۳ ماه پس از تزریق در محل جدید، ۳۰-۴۰درصد حجم خودش، آب جذب می کند و بدتر از آن، این‌که جذب چربی در تمام سطوح یکسان نیست، به طوری‌که اگر چربی را به دو طرف صورتتان تزریق کنید پس از مدتی به صورت غیریکنواخت آب جذب کرده و صورت ممکن است بی تناسب شود.‌

منتوپلاستی ( بزرگ کردن چانه با ایمپلنت )

تیر ۷, ۱۳۹۲ توسط :   موضوع: : مشروح اخبار, جهان پزشكي, خبر پزشکی

chin implant

مدت‌هاست که انواع جراحی های زیبایی، از شایع ‌ترین عمل های جراحی در دنیا هستند. در بسیاری از کشورها، افراد به امید داشتن چهره‌ای زیباتر و متفاوت با چهره قبلی ‌شان، خود را به تیغ جراحان می‌ سپارند.

جراحی زیبایی اصولا به‌ منظور متناسب ساختن اجزای صورت و طبیعی و زیبا کردن آن ها انجام می ‌شود.
اغلب مراجعه‌ کنندگان برای جراحی زیبایی را خانم ‌ها و جوانان تشکیل می‌ دهند، اما یک جراحی هست که بیشتر در بین آقایان طرفدار دارد و آن هم منتوپلاستی یا جراحی زیبایی چانه است.
در زیبایی ‌شناسی چهره آقایان، داشتن چانه برجسته و چهار گوش یا به اصطلاح چانه قوی، از نشانه‌های زیبایی به شمار می رود. به همین دلیل اغلب آقایانی که برای منتوپلاستی به جراحان مراجعه می ‌کنند، درخواست می ‌کنند که چانه ‌شان به این صورت در بیاید.
جراحان، پروتزهای مختلفی را تهیه کرده‌اند و آن را در سایزهای مختلف به مراجعه کننده خود نشان می ‌دهند تا او چانه مورد نظرش را انتخاب کند. با این کار فرد می ‌تواند تا حدودی تصویر چانه خود را بعد از عمل جراحی حدس بزند.
اکثر پروتزهایی که برای جراحی چانه به کار می ‌روند، سیلیکونی هستند.
نکته ‌ای که در مورد تمام جراحی های زیبایی مشترک می باشد، این است که اغلب درخواست ‌کنندگان این اعمال جراحی، از شکل ظاهری خود رضایت ندارند
و این مساله می ‌تواند ریشه‌ های روانی داشته باشد که شاید بتوان بدون انجام جراحی و صرفا با مشاوره آن را برطرف کرد.

چگونگی جراحی چانه :

در جراحی زیبایی چانه بر خلاف جراحی زیبایی گونه که می ‌توان آن را گاهی بدون ایمپلنت و فقط با روش های جراحی انجام داد، اغلب احتیاج به یک پروتز است.
در جراحی زیبایی چانه، بعد از انتخاب شکل و سایز مناسب ایمپلنت، جراح از طریق یک برش ظریف از زیر چانه، آن را روی استخوان فک و در زیر پوست و بافت عضلانی صورت قرار می ‌دهد. پروتزهای سیلیکونی که معمولا به صورت نعل اسبی هستند به وسیله یک بخیه در وسط چانه و به استخوان محکم می ‌شوند تا بعد از انجام جراحی از جای خود تکان نخورند و فرم چانه تغییر نکند.
در بعضی روش ‌های جراحی، برش از داخل دهان و در طول لب پایینی انجام می ‌شود. در این روش با استفاده از بخیه ‌های قابل جذب، دیگر نیازی به مراجعه مجدد بعد از چند روز برای خارج کردن بخیه نیست.
بعد از انجام جراحی که معمولا بین نیم تا یک ساعت و تحت بی‌ هوشی عمومی انجام می‌ شود، چانه بانداژ می ‌شود تا بیمار کمتر احساس ناراحتی کند و همچنین از میزان تورم و التهاب کاسته شود.
تنها مزیت منتوپلاستی نسبت به جراحی‌ های زیبایی دیگر این است که احتمال برگشت ‌پذیری این جراحی بالاتر است و مدتی بعد از این جراحی افراد می ‌توانند با انجام یک جراحی دیگر پروتز را به راحتی خارج کنند.
اگر چه ممکن است در این جراحی مجدد، آثار زخم و التهاب باعث شوند تا چانه فرد دقیقا به صورت فرم قبلی خود در نیاید.
با این همه، نکته ‌ای که در مورد تمام جراحی های زیبایی مشترک می باشد، این است که اغلب درخواست ‌کنندگان این اعمال جراحی، از شکل ظاهری خود رضایت ندارند و این مساله می ‌تواند ریشه‌ های روانی داشته باشد که شاید بتوان بدون انجام جراحی و صرفا با مشاوره آن را برطرف کرد.

عوارض جراحی چانه :

منتوپلاستی با این که جراحی ساده و بی‌ عارضه ‌ای به نظر می ‌رسد، اما در هر حال خطرات خاص جراحی‌ های زیبایی را دارد. بی‌ هوشی، عفونت‌ های بعد از عمل، قرار گرفتن نامناسب پروتز، التهاب شدید در محل عمل و از همه مهم ‌تر، نارضایتی احتمالی بیمار از فرم جدید چانه ‌اش جزو این عوارض هستند.
به غیر از این ها ممکن است تا چند روز، بیمار در محل جراحی احساس درد و ناراحتی کند و همچنین تا مدتی برای لبخند زدن و حتی حرف زدن مشکل داشته باشد. این مشکل در صورت استفاده از پروتزهای بزرگ و نامتناسب با اجزای صورت بیشتر به وجود می ‌آید. بعد از انجام منتوپلاستی فرد باید تا مدت‌ ها فعالیتش را محدود کرده و از تکان‌ های شدید سر و صورت پرهیز کند.
رعایت موارد خاص در موقع غذا خوردن و همچنین رعایت بهداشت دهان و دندان از شرایط لازم برای جراحی چانه است.

جراحی زیبایی چانه

تیر ۷, ۱۳۹۲ توسط :   موضوع: : مشروح اخبار, جهان پزشكي, خبر پزشکی

 ساختار استخوانی برای بخش مهمی از یک صورت جذاب و متوازن ضروریست. ایمپلنت های چانه می تواند این زیر ساخت را بهبود بخشد و تغییرات شگرفی را در راستای داشتن ظاهری جذاب تر ایجاد نماید.

این جراحی معمولا همزمان با جراحی بینی ( رینوپلاستی ) صورت می گیرد تا اجزای صورت توازن بیشتری پیدا کنند.
همچنین این عمل می تواند بهمراه جزاحی لیفتینگ یا لیپو ساکشن صورت نیز انجام پذیرد.
ایمپلنت های چانه در اشکال و اندازه های مختلف ساخته می شوند و به صورت جامد و نیمه جامد وجود دارد که سالهاست بطور موفقیت آمیز مورد استفاده قرار گرفته اند.
اگر چه تغییرات بسیار خوبی ایجاد می کنند ولی کاملا طبیعی بنظر می رسند.
بسیاری از بیمارن ذکر کرده اند که بعد از جراحی چانه اطرافیانشان به آنها گفته اند که خیلی زیباتر و بهتر بنظر می رسند. ولی دقیقا نمی توانند بگویند که چه تغییری کرده اند.
اگر جراحی چانه را در نظر داریر اطلاعات زیر، بینش مناسبی نسبت به این جراحی برایتان فراهم می سازد.
برای مطلع شدن از جزئیات بیشتر درباره این عمل و اینکه به چه صورت برای شما مفید خواهد بود پیشنهاد می کنیم درباره نحوه این نوع جراحی و استفاده از ایمپلنت ها مشورت نماید.

معمولی ترین فواید این جراحی چیست؟

این ایمپلنت ها می توانند چانه را بزرگتر کنند و اشکالات چانه های کوچک و ضعیف را برطرف نمایند و افتادگی پوست زیر چانه را برطرف نمایند و شکل صورت را زیبا تر و متوازن تر سازند.
در مشاوره اولیه چه می گذرد؟

در جلسه مشاوره اولیه شما و جراحتان در مورد تغییراتی که دوست دارید در چهره تان ایجاد شود صحبت خواهید کرد.
وی در مورد انتخابهای مختلفی که برایتان قابل دسترسی است توضیح خواهد داد. همچنین در مورد خود جراحی، محدودیت ها و هزینه جراحی خواهد گفت.
پزشکان در ابتدا شما شما را معاینه می کند و میزان سلامتی شما، سختار صورت و نوع پوست شما را ارزیابی می کند. بعلاوه شرح حال پزشکی کاملی از شما خواهد پرسید که شامل اطلاعات در مورد تمام دارو هایی که مصرف می کنید نیز می شود.
هر سوالی در مورد جراحی داشتید بدون شک از پزشکتان بپرسید و از وی بخواهید عکسهای قبل و بعد از عمل بیمارانی که به تازگی جراحی شده اند را به شما نشان دهد. بعلاوه از خود بیماران نیز اطلاعات لازم را پیگیری کنید.
دانشتن هر آنچه درباره انواع انتخابها، ریسک ها و فواید جراحی که برایتان مقدور است، کلیدی است که به شما کمک می کند، تصمیم آگاهانه ای بگیرد.
جراحی زیبایی چانه چگونه انجام می شود؟

در اکثر موارد جراحی از داخل دهان یا زیر چانه انجام می شود. سپس ایمپلنت مناسب از نظر شکل و سایز، درون چانه قرار می گیرد.اگر برش داخل دهان باشد، توسط بخیه هایی که بعدا جذب خواهند شد، بسته می شود و اگر برش در زیر چانه باشد، بخیه هایی که قابل برداشتن ( کشیدنی ) هستند استفاده خواهند شد.
در پایان جراحی اغلب اطراف چانه با چسب پوشانده می شود تا تورم به حد اقل برسد.
جراحی چه مدت به طول می انجامد؟

این جراحی معمولا بین ۳۰ تا ۶۰ دقیقه طول می کشد، که بیشتر وقت عمل برای طراحی دقیق و قرینه محل قرار گرفتن پروتز است.
آیا نیاز به بستری شدن در بیمارستان هست ؟

اگر بیماری یا مشکل طبی خاصی نداشته باشید و میزان چربی برداشته شده زیاد نباشد، این عمل می تواند به صورت سرپایی انجام پذیرد ( در مطب جراح و یا در یک مرکز جراحی سر پیایی ) و می تواند تحت بیهوشی عمومی و یا بی حسی موضعی با آرامش بخشی خفیف یا بی حسی موضعی با آرام بخشی عمیق صورت پذیرد.
شما قادر خواهید بود، چند ساعت بعد از جراحی به منزل بروید و شب را در آرامش در منزل خودتان استراحت کنید.
اگر بطور همزمان جراحی دیگری نیز داشته اید و یا عمل شما طولانی و با استفاده از بیهوشی عمومی بوده است ممکن است لازم باشد تا شب در بیمارستان بمانید تا روند ریکاوری ( بهبودی و به هوش آمدن ) شما توسط کادر درمانی کنترل شود.
جه میزان درد وجود خواهد داشت؟

بیحسی موضعی یا بیحسی موضعی بهمراه آرام بخشی معمولا در طی جراحی جهت از بین بردن و آسانتر کردن ناراحتی و درد هنگام عمل بکار گرفته می شود و اکثر بیمارانی از هیچ درد و ناراحتی شکایت نمی کنند.
بعد از جراحی چه انتظاراتی باید داشته باشیم؟

مقداری تورم و احتمالا کمبودی بوجود خواهد آمد ولی با استفاده از چسب و سایر مواد بهتر شود.
این چسب حدود یک هفته بعد از انجام جراحی برداشته خواهد شد. درد و ناراحتی تا چند روز بعد از عمل ممکن است وجود داشته باشد که با مصرف مسکنهای خوراکی بهتر می شود. برخی حرکات صورت مثل صحبت کردن یا لبخند زدن ممکن است تا چند روز بعد از عمل، دشوار باشد.
بسیار مهم است که به تمام توصیه های جراحتان در جهت به حد اقل رساندن کاهش خطرات و افزایش سرعت بهبودی به دقت عمل کنید.
دوران بهبودی ( نقاهت ) چگونه است؟

اگر از بخیه استفاده شده باشد، در ظرف یک هفته بخیه ها برداشته خواهد شد و اکثر افراد در خلال حداکثر یک هفته بعد از عمل می توانند به سرکارشان بر گردند. در ابتدا باید از فعالیتهای سنگین پرهیز کنید ولی ورزش را می توانید بعد از حدود۲ هفته از سر بگیرید. اگر برش در داخل دهان انجام شده است، ممکن است چند روز رژیم غذایی مایعات داشته باشید تا بافتها به مقدار کافی التیام یابد و آمادگی جویدن و برخورد ذرات غذایی با بخیه ها بوجود آید ویا بعد از غذا محل عمل را شستشو دهید.
نتیجه بلند مدت در بیشتر افراد چگونه است؟

این جراحی آمار ( رضایتمندی ) بسیار بالایی دارد. جای زخمها معمولا قابل توجه نیست و مشکلات مربوط به عدم قرینگی نسبتا ناشایع است.
افراد مناسب جراحی چانه:

عموما مناسبترین افراد جهت انجام عمل جراحی زیبایی چانه افرادی هستند که:

دارای سلامت جسمی مناسبی باشند.

از نظر روحی متعادل باشند.

از محدودیتهای این عمل مطلع باشند.

حساسیت شناخته شده ای به ایمپلنت ها نداشته باشند.

انتظارات واقع بینانه ای از نتیجه عمل داشته باشند.

بزرگ کردن پستان و جراحی پلاستیک سینه ها(۲)

 چگونه می توان بهترین اندازه پروتز را انتخاب کرد؟

پروتزهای سینه انواع و اندازه های مختلف دارند و برای هر فردی ممکن است که به راحتی اندازه دلخواه را انتخاب کند. بیشتر زنان بر اساس اندازه ی سینه بندهاشان اندازه ی پروتز سینه را مشخص می کنند.همانطور که میتوانید تصور کنید، پروتز سینه با اندازه های مختلف در زمان مختلف نتایج متفاوتی ایجاد می کند. رمز انتخاب اندازه پروتز سینه این است که این سینه به طور کلی به شما ظاهری موزون تر و مناسب تر بدهد و با خواست شما یکی باشد. در هنگام مشاوره دکتر منافی اندازه های سینه و قفسه ی سینه ی شما را می گیرد تا اندازه مناسب شما را بدست آورد. بعلاوه با این اندازه گیری ها ظاهر شما را با بهترین اندازه ی سینه تصور می کند و در نظر می گیرد.

مهم است بدانید که نهایتا عامل محدود کننده در انتخاب اندازه ی سینه فضای در دسترس در زیر سینه ی شماست . به خاطر داشته باشید، همانطور که حجم هر نوع پروتز افزایش می یابد،به پهنای آن هم اضافه می شود. بنابر این اگر شما پروتزی را انتخاب کنید که بیش از اندازه بزرگ است ، لبه ها و کناره های آن ممکن است از اطراف بافت سینه ی اصلی بیرون بزند و به طور بالقوه حتی تا گودی زیر بغل نیز برسد. این حالت برای بیشتر مردم غیر مطلوب است. بعلاوه امکان چروک ، چین خوردگی و دیگر مشکلات نامطلوب طولانی مدت نیز افزایش مییابند. چون بیشتر زنان نقطه نظرات واقع بینانه ای از چیزی که می خواهند دارند؛ بنابر این بسیار کم پیش می آید که جراحی نتواند انتظارات بیمارش را بر آورده کند.

آیا گذاشتن پروتز سینه باعث ایجاد سرطان سینه می شود؟
هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد پروتز های سینه در انسان ایجاد سرطان می کنند . بر عکس مطالعات اخیر نشان داده اند که زنانی که پروتز سینه گذاشته اند نسبت به جمعیت کلی ( ۳۰ %) کمتر دچار سرطان سینه می شوند.

آیا بزرگ کردن سینه روی روشهای تشخیص سرطان سینه تأثیر دارد ؟
شاید مهمترین موضوع در مورد پروتز های سینه امکان به تأخیر افتادن تشخیص سرطان سینه با پروتزسیلیکون و یا پر شده با آب نمک می باشد. هر دوی این ماده ها حاجب هستند(اشعه و پرتو ها را از خود عبور نمیدهند)، به این معنی که مانع دیدن بافت اصلی سینه در درجات مختلف مامو گرافی می شوند.

اگرچه تکنیک های مامو گرافی در این چند سال اخیر پیشرفت کرده اند و رادیوگراف می تواند تا جایی که ممکن است قسمتهایی از سینه ی اصلی که زیر پروتز سینه پنهان است را ببیند. بهتر است بدانید که تنها ۱۰_۲۰% سرطان های سینه بوسیله اشعه ی ایکس قابل تشخیص هستند . بنابراین بیشتر سرطان های سینه هنوز هم توسط خود شخص یا با معاینهت فیزیکی قایل تشخیص می باشند. در این رابطه بیشتر پزشکان بالینی احساس می کنند که پروتز سینه حقیقتا می تواند عمل معاینه از طریق لمس کردن را ساده کند. زنی که پروتز سینه دارد باید همان برنامه ی ماموگرافی منظم که زنان دیگر دارند را داشته باشد. شخصی که کار رادیو گرافی را انجام میدهد باید مطلع باشد که شخص دارای پروتز سینه است و بنابراین نماهای خاص برای رادیولوژی مناسب خواهد بود.در نتیجه پروتز های سینه کار رادیولوژیست را سخت تر می کنند؛ هر چند مانع انجام آن نمی شوند.

پروتز های سینه تا چه مدت باقی می مانند؟
مانند تمام محصولات ساخت دست بشر، پروتز های سینه نیز تا ابد باقی نمی مانند. علی رغم اینکه بسیار قوی و مقاوم هستند(حتی در برابر فشار)،ولی مستعد کهنه شدن یا فرسایش در طول زمان می باشند. به عبارت ساده تر پوسته ی خارجی یا پوشش پروتز سینه بالاخره کهنه و نازک شده و نهایتا از بین می رود. اگر چنین اتفاقی افتاد مواد آن به بیرون تراوش پیدا می کند. این حالت معمولا متلاشی شدن یا تراوش یا پارگی پروتز سینه نامیده می شود . اگرچه از نظر کلینیکی تشخیص آن مشکل می باشد. گهگاهی کسی ممکن است تشخیص دهد که سینه اش کمی صاف شده ویا شکل آن تغییر پیدا کرده است،

اما اکثرا و به ندرت قابل توجه و دید است. به علت ایجاد کپسول اطراف پروتز گاهی اوقات بطور گول زننده ای تشخیص پارگی صورت نمی گیرد . همانطور که قبلا بیان شد، یک کپسول یک نوع کیسه ی بیولوژیکی را تشکیل می دهد که هر نوع پروتز سینه را در بر می گیرد.بنابر این بعد از اینکه از پروتز سینه تراوشی رخ داد، مواد درون آن هنوز در همان مکان بوسیله ی کیسه ی خود بدن یا کپسول باقی می مانند.اگرچه علی رغم تشخیص مشکل آن از نظر کلینیکی، به یمن وجود سونوگرافی (اولتراسوند) بیشتر اوقات قادر به دسترسی دقیق به شرایط هر نوع پروتز سینه در مواقع لزوم، خواهیم داشت.

نمودارها و تصاویر زیادی وجود دارد که بیان میکند که نهایتا هر نوع پروتز سینه قبل از اینکه خراب شود چقدر باقی می ماند. یک نمودار میانگین حدود ۲۰ سال است. اگرچه کهنه شدن و یا پاره شدن در میان افراد مختلف متفاوت است بنابراین یک زن که ورزشها و تمرینهای فیزیکی زیادی انجام می دهد سینه هایش حرکت زیادی میکنند افرادی نظیر مربیان ایروبیک، دوندگان ماراتن، سوارکاران و …کسانی هستند که به طور طبیعی پروتز سینه شان در یک دوره ی زمانی مشخص نسبت به کسانی که تمرینات و تحرکات کمتری دارند، بیشتر فرسوده و پاره می شود.در اولین نگاه منطقی است، فرض کنیم و بدانیم که پروتز های سینه در این حالت ها زودتر از بین می روند؛ بنابر این توصیه می شود که به منظور داشتن یک ارزیابی مناسب از حالت و موقعیت پروتز های سینه ی خود ۱۰-۱۵ سال پس از عمل جراحی به طور مرتب مورد معاینه قرار گرفته و یا سونوگرافی نمایید.
عمل جراحی شامل چه کارهایی می شود؟
اصل مهم در عمل جراحی بزرگ کردن سینه ایجاد یک جیب پشت سینه ی اصلی است که پروتز سینه در آن جای خواهد گرفت؛ اگرچه جرئیات زیادی در رابطه با این عمل جراحی وجود دارد که از قبل لازم است شخص آن را بداند.

چه نوع برش هایی وجود دارد ؟
به طور کلی سه نوع برش جراحی برای جاگذاری کردن پروتز سینه وجود دارد. در برش زیر سینه ای که بیشترین استفاده را دارد، در زیر سینه در قسمت خط یا چین سینه ایجاد می شود. طول برش حدود ۴سانتیمتر است . این معمول ترین و رایج ترین برش است و چین طبیعی خود سینه معمولا به خوبی جای زخم سینه زا پنهان می کند. این نوع زخم همیشه توسط لباس پوشیده می شود؛ چون در این نوع برش دسترسی مستقیم به فضایی که پروتز سینه قرار خواهد گرفت ایجاد می کند، اندازه و شکل جیب مهم است و موقعیت و مکان قرار گرفتن پروتز سینه ی درون جیب دقیقا کنترل می شود.

یک روش دیگر برش پوست تیره تر اطراف لبه و کناره ی نوک سینه میباشد که در اطراف و دور لبه ی آن ایجاد می شود. اشکال این برش این است که توسط هیچ چین پوشیده و مخفی نمی شود و جای زخم ایجاد شده ممکن است ایجاد اختلال در شیر دادن بکند.

روش سوم برشی است که روی یکی از خطوط چین زیر بغل ایجاد می شود؛این برش کمتر استفاده می شود چون پیدا کردن مکان مناسب برای پروتز سینه در بعضی بیماران سخت تر است و ممکن است در آینده مشکلی بوجود آید و به یک برش اضافی روی سینه احتیاج باشد. اگرچه بعضی بیماران فکر می کنند که این روش کمتر از همه قابل رؤیت است، ولی در حقیقت این موضوع همیشه صدق نمی کند، مخصوصا وقتی لباس بدون آستین پوشیده باشید ناحیه ی زیر بغل مشخص است. به خاطر داشته باشید که جای زخم همیشه وجود خواهد داشت و این ارتباطی به محل برش ندارد. به طور نرمال جای زخم ها کاملا و به خوبی بهبود پیدا کرده و به مرور زمان کمتر قابل رؤیت خواهند شد اگرچه هیچ جراحی نهایتا نمی تواند ظاهر هیچ زخم بخصوص را پیش بینی کند.

« برگه‌ی پیشبرگه‌ی بعد »