بیماری سل چیست ؟

فروردین ۱۷, ۱۳۹۳ توسط :   موضوع: : مشروح اخبار, بيماري واگير

سل یک بیماری عفونی است که در اثر مجموعه مایکوباکتریوم‌های سلی ( هریک ازمایکوباکتریوم‌های توبرکلوزیس ، بوویس و آفریکانوم ) ایجاد می‌شود. ولی در اکثر موارد بیماری ناشی از مایکوباکتریوم توبرکلوزیس یعنی نوع انسانی آن می‌باشد.

انواع بیماری :

بیماری به دو نوع ریوی و خارج ریوی تقسیم می‌شود. اگر بیماری سل پارانشیم ریه را درگیر کرده باشد بعنوان سل ریوی طبقه بندی می‌شود  که  شایعترین فرم بیماری می‌باشد ( بیش از ۸۰% موارد ). درسل خارج ریوی  ابتلا سایر اعضا بدن غیر از ریه‌ها  به سل دیده می‌شود. این اعضا شامل گره‌های لنفاوی بدن از جمله مدیاستن ، پلور ، استخوان‌ها و مفاصل ( مخصوصا ستون فقرات ) ، مجاری ادراری ـ تناسلی ، سیستم عصبی ( مننژ ) ، روده ها و دیگر اعضا است .

انتقال عفونت :

بیماری تقریباً همیشه از راه تنفس انتقال می‌یابد. یعنی از فرد مبتلا به سل ریوی اسمیر خلط مثبت به افراد سالم منتقل می‌شود . سازمان جهانی بهداشت ، سل را یک فوریت جهانی اعلام کرده است زیرا با پیدایش و انتشار باسیلهای مقاوم به چنددارو مجددا خطر تبدیل بیماری سل به یک بیماری غیر قابل علاج MDR ( Multi Drug Resistant) مطرح است.

اپیدمیولوژی :

تا کنون یک سوم جمعیت جهان با میکروب سل آلوده شده اند و سالانه ۱۰ میلیون مورد جدید سل بروز می کند و در حال حاضر بیش از ۲۰ میلیون نفر به بیماری سل مبتلا هستند.

در هر ثانیه یک نفر به باسیل سل آلوده می‌شود .

در هر ۴ ثانیه یک نفر به بیماری سل مبتلا می‌شود .

در هر ۱۰ ثانیه یک نفر در اثر ابتلا به بیماری سل می‌میرد .

علائم بیماری :

شایعترین علامت در سل ریوی ، سرفه پایدار به مدت ۳ هفته و یا بیشتر است . این سرفه معمولاً همراه با خلط و گاهی خلط خونی می‌باشد. علائمی مانند تنگی نفس و درد قفسه سینه نیز ممکن است وجود داشته باشد. علائم عمومی بیماری تب ، کاهش وزن ، بی اشتهائی ، بیحالی ، تعریق شبانه ، خستگی زود رس ، و ضعف می‌باشد . در سل خارج ریوی علائم بستگی به عضو مبتلا دارد . مانند درد قفسه سینه و تنگی نفس در سل پلور ، بزرگی غدد لنفاوی در سل لنفاوی ، درد و تورم در سل مفصلی ، تغییر شکل استخوانی ، سر درد و تب و سفتی گردن در مننژیت سلی ، اختلالات ادراری و هماتوری در سل ادراری ، نازائی در سل اعضای تناسلی .

تشخیص بیماری :

به دلیل آنکه بیماران سل ریوی اسمیر مثبت بعنوان منابع پخش باسیل در جامعه هستند لذا لازمه قطع زنجیره انتقال باسیل سل در جامعه شناسایی و درمان این دسته از بیماران است. و تشخیص بیماران ریوی اسمیر مثبت بعنوان محور برنامه‌های مبارزه با سل است. برای تشخیص بیماری از فرد مشکوک ۳ نمونه خلط صبحگاهی در عرض ۳-۲ روز جمع آوری و سپس با میکروسکوپ بررسی می‌شود. حجم هر نمونه معمولاً باید ۵-۳ میلی لیتر بوده و در اسرع وقت به آزمایشگاه فرستاده شوند. هر قدر نمونه‌ها سریعتر به آزمایشگاه انتقال یابند احتمال یافتن باسیل سل در آن بیشتر است ( نباید بیشتر از یک هفته از جمع آوری نمونه‌ها گذشته باشد. )

بطور کلی خلط باید :

در ظروف تمیز و یکبار مصرف و در پیچ دار جمع آوری شود .

حتی‌الامکان نمونه‌ها در همان روز به آزمایشگاه فرستاده شود .

در صورت تأخیر در ارسال ، نمونه‌ها در جای خنک ( ترجیحاً در یخچال فاقد واکسن و مواد غذائی)  نگهداری  شوند.

در هنگام انتقال نمونه ها از گرما و نور مستقیم محافظت شوند.

برای انتقال نمونه‌ها از ظرف حمل استاندارد استفاده گردد.

اطلاعات لازم به همراه نمونه‌ها ارسال شود

اساس تشخیص سل ریوی آزمایش مستقیم و ساده خلط بیماران مشکوک است که در چهار مرحله انجام میگیرد :

تهیه گسترده مستقیم .

رنگ آمیزی اسمیر تهیه شده با روش ذیل نلسون .

مشاهده و بررسی لام .

گزارش نتایج .

دلایل اصلی افزایش وسعت جهانی سل :

۱ـ فقر در جمعیتهای مختلف

۲ـ تغییرات جمعیتی مانند افزایش جمعیت جهان ـ تغییرات هرم سنی جمعیت به ویژه مهاجرت‌ها و جا به جایی‌های وسیع جمعیت در جهان

۳- پوشش بهداشتی نامناسب و ناکافی

۴- کنترل ناموفق یا فقدان برنامه کنترل سل که موجب عدم موفقیت در بیمار یابی ، پیگیری و کاهش میزان بهبودی می‌شود

۵- همزمانی سل و اپیدمی ایدز در برخی کشورها

سیاست جهانی کنترل بیماری سل :

( درمان کوتاه مدت تحت نظارت مستقیم ) میباشد . DOTS استفاده از روش Directly Observed Treatment Short – course  که شامل یک ساختار مؤثر برای تشخیص ( اسمیر خلط با میکروسکوپ نوری ) و درمان داروئی کوتاه مدت است. هدف کلی این برنامه ، کاهش هر چه سریعتر شیوع سل در جامعه است. و اهداف اختصاصی آن عبارتند از :

۱ ـ بهبودی کامل حداقل ۸۵ % موارد جدید مبتلایان به سل ریوی اسمیر مثبت تا پایان سال ۲۰۰۳

۲ ـ  شناسائی حداقل ۷۰% مبتلایان به سل ریوی اسمیر مثبت تا پایان سال ۲۰۰۵

شش جزء اصلی استراتژی DOTS :

1ـ حمایت همه جانبه دولت

۲ـ بیماریابی پاسیو از طریق آزمایش میکروسکوپی اسمیر خلط

۳ ـ درمان با رژیم داروئی کوتاه مدت تحت نظارت مستقیم حداقل برای تمام  بیماران با اسمیر خلط مثبت

۴ ـ تامین منظم نیازهای دارویی و آزمایشگاهی و تجهیزاتی

۵ ـ تثبیت نظام ثبت و گزارش دهی برای نظارت و ارزشیابی

۶ ـ تحقیق در سیستم ها و خدمات بهداشتی درمانی مرتبط با بیماری سل

درمان :

اساس درمان بیماری سل درمان داروئی می‌باشد. و در اکثر موارد خطر سرایت بیماری پس از ۲ هفته از آغاز درمان مؤثر از بین رفته و با تکمیل دوره درمان ، منبع عفونت از جامعه حذف می‌شود. این درمان بطور رایگان در اختیار بیماران قرار می‌گیرد.

بیماری سل

فروردین ۱۷, ۱۳۹۳ توسط :   موضوع: : مشروح اخبار, مطالب وبلاکها, بيماري واگير

سل عفونت مزمنی است که به وسیله باکتری ” میکوباکتریوم توبرکلوزیس” و گاهی به وسیله سایر مایکوباکتریوم ها ایجاد می شود. این بیماری اغلب ریه را درگیر می کند، اما تقریبا هیچ کدام از دستگاه های بدن از شر بیماری “سل” در امان نیستند و سایر اعضای بدن هم ممکن است با این بیماری درگیر شوند.

بیماری سل به وسیله قطره های ریز موجود در هوا از فردی به فرد دیگر منتقل می شود و اغلب افرادی را که در ارتباط نزدیک با فرد بیمار باشند، درگیر می کند. بنابراین همه اعضای خانواده فرد بیمار، در معرض ابتلا به این بیماری هستند. مگر این که او به بیمارستان منتقل شود و با آن ها زندگی نکند و یا تحت درمان صحیح قرار بگیرد.

فردی که دچار عفونت فعال سلی است، اگر سرفه یا عطسه کند و جلوی دهان و بینی خود را نگیرد، قطره هایی که حاوی مایکو باکتریوم یا میکرب سل هستند، در هوا پخش می شوند و اگر فرد دیگری که نزدیک فرد مبتلا است، این قطره ها را استنشاق کند، باعث ابتلای او خواهد شد. بنابراین افراد مبتلا هنگام عطسه و سرفه باید همیشه برای پوشاندن دهان و بینی خود از دستمال استفاده نمایند و پس از آن، دست های خود را با دقت بشویند.

البته این به آن معنا نیست که فرد مبتلا به سل باید قرنطینه شود. در تماس کوتاه و گذرا امکان انتقال بسیار کم است، اگر چه غیر ممکن نیست.

بسیاری از مردم میکروب سل در بدنشان وجود دارد. اما مبتلا به بیماری سل فعال نیستند.

علایم بیماری سل

علایم اولیه سل، ممکن است بسیار عادی باشد و توجه را جلب نکند ، مثل شخصی که دچار سرما خوردگی است یا کسی که مدتی لاغر و ضعیف است یا گاهی فرد تب می کند و دچار سرفه های مکرر می شود. افراد، در این مرحله به پزشک مراجعه نمی کنند تا علایم شدیدتری در آنها بروز کند، علایمی مثل درد تیزی که در ناحیه قفسه سینه است و با نفس کشیدن و سرفه ایجاد و تشدید می شود و یا وجود خلط خونی.

باید توجه داشت هیچ کدام از این دو علامت، مخصوص بیماری سل نیستند، اما نباید این علایم را دست کم گرفت
.علایم سل می تواند شبیه علایم سایر بیماریهای ریوی( مثل ذات الریه ، آبهای ریوی ، تومورها و عفونتهای قارچی)، خیلی از بیماریهایی غیر ریوی و یا حتی همراه سایر بیماری ها باشد.

درمان بیماری سل

برای درمان سل، راه های بسیاری وجود دارد ، اما همواره باید ۳ نکته را در نظر داشت :

۱- رژیم دارویی سل، اغلب شامل چند دارواست که میکروب سل نسبت به آنها حساس است. این داروها باید همراه هم مصرف شوند تا اثر لازم را داشته باشند. استفاده نامنظم داروها باعث می شود میکروب سل نسبت به این داروها مقاوم شود.

۲- بیمار باید داروهایش را به طور منظم و دقیق، طبق دستور پزشک مصرف کند . این نکته درباره همه بیماری ها صادق است. اما به خصوص درباره سل از اهمیت فوق العاده ای برخورداراست، چون درصورت مقاومت میکروب سل نسبت به داروهای موجود تقریبا می توان گفت دیگر هیچ داروی کاملا مؤثری برای درمان سل وجود نخواهد داش.

۳- درمان سل کمی طولانی اس. بنابراین بیمار باید حوصله داشته باشد و تمام مدت درمان را سپری کند. این دوره درمان گاهی تا ۲ سال طول می کشد.

پیشگیری از اسهال کودکان در طول سفر

مواقعی که میزان مسافرتها زیاد می‌شود، اسهال و بیماری‌های گوارشی به یکی از شایعترین مشکلات کودکان در هنگام مسافرت تبدیل می‌شود.

در طول سفر، کودکان باید بیشتر از زمانی که در منزلند، آب مصرف کنند و باید توجه داشت که سرعت از دست دادن آب بدن کودکان خیلی بیشتر از بزرگسالان است. در این نوشتار برخی از راههای مقابله با این مشکل در کودکان توضیح داده شده.

شایع ترین بیماری‌هایی که سلامتی کودکان را در طی مسافرت تهدید می‌کنند عبارتند از:

- اسهال
- مشکلات پوستی
- بیماری‌های سیستمیک به خصوص مالاریا
- بیماری‌های تنفسی

علایم و عوارض اسهال در کودکان

- از دست دادن آب بدن به طور متوسط یا شدید
- اسهال خونی
- تب کردن کودک
- استفراغ

اگر در اثر اسهال، چشمان کودک گود رفت، ادرارش کم شد و تولید اشک او کاهش یافت، حتما او را نزد پزشک متخصص اطفال ببرید، زیرا این ها علایم کم آبی شدید بدن کودک هستند و ممکن است با زدن سرم خوب شود.

علل اسهال

علت اسهال در کودک شما می‌تواند مختلف باشد، مانند مسمومیت غذایی، حساسیت غذایی، آلودگی به میکروبی خاص و….

بهترین راه برای جلوگیری از کم آبی بدن و جبران کمبود املاح، استفاده از محلول او آر اس (ORS) می‌باشد

برای بهبود اسهال کودک چه کنیم؟

۱- به سرعت جلوی کم آبی بدن کودک را بگیرید. مهم ترین مشکل کودک مبتلا به اسهال واستفراغ، کمبود آب و املاح بدن می‌باشد تب کودک نیز سبب تسریع از دست دادن آب بدن او می‌شود.

یادتان باشد اگر آب و املاح بدن کودک شما از دست برود و جبران نشود، می‌تواند عواقب خطرناکی برای او در پی داشته باشد.

بهترین راه برای جلوگیری از کم آبی بدن و جبران کمبود املاح، استفاده از محلول او آر اس (ORS) می‌باشد. پودر او آر اس را در تمام داروخانه ها می‌فروشند.

برای تهیه محلول او آر اس، آب را بگذارید تا خوب بجوشد. آب جوشیده را بگذارید تا خنک شود. چهار لیوان (یک لیتر) از این آب جوشیده را در پارچ بریزید و یک پاکت پودر ORS را در آن حل کنید. این محلول را در یخچال نگه دارید.

در طی روز هر چقدر که می‌توانید از این محلول، به کودک بدهید. بعد از ۲۴ ساعت هر چقدر از این محلول را که مانده است دور بریزید و برای ۲۴ ساعت بعدی، یک بسته جدید درست کنید.

مهم ترین نکته این است که پدر و مادر باید باور کنند که این محلول برای فرزندشان حیاتی است پس باید با حوصله و آرامش، در دادن محلول به کودک جدی باشند.

برای اینکه کودک بهتر محلول او آر اس را بخورد، آن را در یخچال بگذارید تا خنک شود.

اینطوری قابل تحمل تر می‌شود. همچنین می‌توانید با کمی‌آب میوه طبیعی (مثل آب سیب) آن را مخلوط کنید. اخیرا ORS طعم دار هم ساخته شده است.

۲- سرم قندی نمکی که برخی افراد در منزل تهیه می‌کنند، مناسب نیست و تاثیرات مفید محلول او آر اس را ندارد.

۳- اگر اسهال با استفراغ همراه بود، از دادن غذا به کودک خودداری کنید و تنها از محلول او آر اس استفاده کنید تا بدن او دچار کمبود آب و املاح نشود.

۴- در صورت تجویز پزشک متخصص اطفال، از داروهای ضد اسهال برای کودکتان استفاده کنید.

۵- اگر خون در اسهال کودک خود مشاهده کردید، فورا او را نزد پزشک متخصص اطفال ببرید.
بعد از تعویض پوشک کودک یا بعد از شستن او بعد از اجابت مزاج، دست های خود را حتما با آب و صابون بشویید

۶- اگر فکر می‌کنید کودکتان به دلیل مصرف غذای فاسد و آلوده دچار اسهال شده است، آن را به پزشک بگویید. اسهال ناشی از مسمومیت غذایی اغلب با دل درد شدید همراه است و ممکن است خون هم در مدفوع دیده شود. معمولا طی ۴۸ ساعت پس از مصرف غذای آلوده و فاسد، علایم آن ظاهر می‌شود.

۷- از دادن مایعاتی مانند شیر و دوغ به کودکی که دچار اسهال شده است، خودداری کنید.

۸- در طول سفر، کودکان باید بیشتر از زمانی که در منزل هستند، آب مصرف کنند. باید توجه داشت که سرعت از دست دادن آب بدن کودکان خیلی بیشتر از بزرگسالان می‌باشد.

۹- حتما از آب های بهداشتی و بسته بندی شده برای کودکان خود در طول سفر استفاده کنید.

۱۰- غذاهایی که در طول سفر به کودکتان می‌دهید، کاملا پخته باشند و پوست میوه ها را قبل از خوردن بگیرید.

۱۱- مواد لبنی تازه به کودکان خود بدهید و از مصرف مواد لبنی مانده خودداری کنید. همچنین مواد لبنی بدون بسته بندی و غیر پاستوزیره را به کودک خود ندهید.

۱۲- کودکان در طول سفر تنقلات بیشتری مصرف می‌کنند و معمولا از مصرف وعده هایی مثل ناهار و شام خودداری می‌کنند. حتی المقدور سعی کنید تنقلات کمتری در اختیارشان قرار دهید تا از وعده های اصلی غذایی استفاده کنند.

توجه توجه

بیماری اسهال معمولا بیماری مسری و واگیرداری است. برای جلوگیری از انتشار آن، بعد از آمدن از توالت، دست های خود را حتما با آب وصابون بشویید.

همچنین بعد از تعویض پوشک کودک یا بعد از شستن او بعد از اجابت مزاج، دست های خود را حتما با آب و صابون بشویید

عفونت ‌چشمی

● شرح حال:

پسر بچه‌ ۱۳ ساله با تاری دید ۲ طرفه، چشمان قرمز، احساس جسم خارجی و ترس از نور و درد خفیف از چند هفته قبل مراجعه، چشم بدون خارش و ترشح بود.

سابقه‌ی بیماریهای داخلی، جراحی و چشم نامشخص بود. از نظر واکسیناسیون سابقه‌ی خوبی داشت و حساسیت دارویی نداشت و هیچگونه داروی موضعی یا خوراکی مصرف نمی‌کرد. بهترین دید اصلاح شده ۶۰/۲۰ در چشم راست و ۴۰/۲۰ در چشم چپ بود و در اسلیت لامپ واکنش فولیکولر در ملتحمه‌ی پلکی ۲ طرف وجود داشت.

ملتحمه‌ی چشم به طور خفیف قرمز بود و میکروپانوس در قسمت فوقانی قرنیه‌ی هر دو چشم موجود بود ++ سلول و فلر دو طرفه موجود بود عدسی ویتره‌ی قدامی هر دو چشم طبیعی بود. لنفادنوپاتی وجود نداشت.

● تشخیص:

بیمار از هرگونه علائم دستگاه تنفس فوقانی، حساسیت فصل و یا استفاده از داروی جدید و یا قطر‌ه‌ی چشمی، راش، نشانه‌های گوارشی، ضربه به چشم و یا مصرف لنز تماسی مبری بود.
مادر کودک اظهار می‌داشت که نامبرده به علت درد زانو و ورم ساق پا از چکمه استفاده نموده و مبتلا به اختلال ادراری و هماتوری بوده است. پس از مشاهده و ارزیابی توسط متخصص روماتولوژی اطفال و یافته‌های آزمایشگاهی تشخیص سندرم رایترز داده شد و درمان استروئیدی شروع شد.
سندرم رایترز همراه با کراتوکونژنکتیویت با ماگزتیرول (مخلوط نئومایسین – پلی مکیسین B و دگزامتازون) ۳ بار در روز و هیوسین (اسکوپولامین) ۲ بار در روز در هر دو چشم و تا یک هفته بعد پیگیری شد.
بیمار از نظر HLAB۲۷ منفی بود. سندرم رایترر (R.S) به طور کلاسیک شامل تریادورم ملتحمه، آرتریت و اورتریت غیر سوزاکی است و غالباً به صورت نادر هر ۳ علامت با هم دیده می‌شود.
R.S در افراد مذکر جوان دیده می‌شود. شایعترین تظاهرات چشمی ورم ملتحمه است. غالباً همراه با ترشح مخاطی بدون لنفادنوپاتی جلوی گوشی است. کراتیت نقطه‌یی اپی تلیالی گاهی همراه با ارتشاح پلئومرفیک زیر اپی تلیوم چند کانونی در قسمت میانی محیطی قرنیه به صورت میکروپانوس دیده می‌شود.
اوتیت حاد غیر گرانولوماتوی قدامی غالباً دیده می‌شود که گاهی تا ویتره قدامی گسترش می‌یابد. این یافته‌ها غالباً ۲ طرفه ولی غیر متقارن بوده، گلوکوم ثانویه‌ی زاویه بازتابش از التهاب اتاق قدامی، اپی اسکلریت وکوروئیدیت مولتی فوکال محتمل اما غیر شایع است.
● علائم سیستمی شامل:
تب، کاهش وزن، تغییرات پوست وناخن وهیپرکراتوز است. التهاب در سر آلت مردان و سرویسیت در خانمها و ضایعات مخاطی دهان بدون درد دیده می‌شود. یافته‌های مشخص پوستی Keratoderma Blennorrhagica که شامل پاپول، وزیکول پوستی روی آرنج یا روی پاها است. آرتریت در زانو ، قوزک پا و مچ بوده وتمایل به جابه جایی و عدم تقارن داشته وگاهی راجعه است.
ناتوانی دائمی به علت اسکلتی عضلاتی در ۲۰% بیماران دیده می‌شود.
● اتیولوژی:
تستهای آزمایشگاهی مانند آنتی‌ژن HLAB۲۷ حامی تشخیص R.S بوده و بیش از ۷۵ درصد بیماران HLAB ۲۷ مثبت دارند.
عفونت گوارشی ناشی از باکتری کامپیلوباکتر، سالمونلا ، شیگلا و ویرسینیا سبب پیشرفت بیماری R.S گردیده نقش کلامیدیا در عفونت ادراری تناسلی به عنوان یک عامل اتیولوژیک در پیشرفت بیماری R.S مورد تردید است.
● تشخیص افتراقی:
تشخیص افتراقی کدورت قرنیه‌ی محیطی شامل ویروسی (ویروس تب خال، آدنوویروس) باکتریال (کلامیدیا – نیسریا) آلرژیک (آتوپیک، بهاره). کراتوکونژنکتیویت، استافیلوکوک، ورم ملتحمه فلیکتن اولسر، کراتیت رزاسه، کراتیت محیطی زخمی که غالباً ثانویه به بیماری‌‌های کلاژن عروقی است.
● ورم ملتحمه ویروسی:
غالباً با عفونت تنفسی فوقانی آغاز شده وهمراه با سوزش، احساس جسم خارجی، پرخونی ملتحمه‌ و واکنش‌ فولیکولر، ترشح مخاطی سروزی ولنفادنوپاتی جلوی گوش است.
دید معمولاً بدون تغییر بوده و یا خیلی کم تغییر می‌کند. کراتوکونژنکتیویت تبخالی با کاهش دید، کاهش حساسیت قرنیه درد چشم، سوزش، احساس جسم خارجی، لنفادنوپاتی جلوی گوشی و گاهی وزیکولهای پوستی در اطراف چشم می‌باشد کراتوکونژنکتیویت اپیدمیک ناشی از آدنوویروس تیپ ۸ و ۱۹ باعث ارتشاح زیر اپی تلیالی می‌شود که خود سبب اسکار گردیده و در صورتی که در محور بینایی اتفاق بیفتد روی دید اختلال ایجاد خواهد کرد.
● ورم ملتحمه باکتریایی:
معمولاً با کاهش دید همراه است، احساس جسم خارجی، ترشح مخاطی چرکی، پرخونی ملتحمه‌ همراه با واکنش‌ پاپیلر، به جز عفونت کلامیدیائی که درآن واکنش فولیکولار خصوصاً در ملتحمه‌ی پلک فوقانی ظاهر می‌شود.
ورم ملتحمه سوزاکی فوق حاد غالباً همراه با پاپی مشخص، ترشح چرکی شدید، لنفادنوپاتی جلوی‌گوش، ورم پلک و در واقع این بیماری از اورژانس‌های چشم پزشکی بوده و نیاز به درمان فوری و شدید با آنتی‌بیوتیک وریدی و موضعی دارد چرا که Nisseria ممکن‌است سبب نفوذ در قرنیه و پارگی آن گردد.
● ورم ملتحمه آلرژیک:
این بیماران از خارش شدید و ترشح آبکی شاکی و معمولاً در سابقه‌ی‌ خود آلرژیهای فصلی را ذکر می‌کنند. علائم شامل کیموزیس همراه با واکنش‌ پاپیلر و گاهی ورم اطراف چشم می‌باشد.
آنهایی که به کراتوکونژنکتیویت آتوپیک مبتلا‌‌هستند غالباً از ترشحات غلیظ شکایت داشته و در سابقه‌ی‌ خود Atopy دارند. زخم‌های قرنیه و نقاط سفید رنگ در نزدیک لمب به نام نقاط Hornert Rantas Dots مشخصه‌ی بیماری است.
● کراتیت استافیلوککی حاشیه‌یی:
یک واکنش فوق حساسیتی به آنتی‌ژن استافیلوکک طلایی است که همراه بلفاریت مزمن دیده می‌شود. ارتشاح زیر اپی تلیالی غیر عفونی موضعی، نتیجه‌ی‌ واکنش آنتی‌بادی میزبان است که در حاشیه‌ی قرنیه بوده و به وسیله‌ی یک منطقه‌ی شفاف از ناحیه‌ی لمب جدا می‌شود.
همراه بودن آن با بلفاریت مزمن سبب ارتشاحاتی می‌شود که غالباً در ساعت ۲، ۴، ۸ و ۱۰ قرنیه دیده می‌شود. ضایعات با فلورسئین رنگ نمی‌گیرند و چشم معمولاً آرام است.
● ورم ملتحمه Phlyctenular:
با ارتشاحات (Infiltrates) موضعی، استریل در ملتحمه‌ی چشمی همراه است. بدون همراهی منطقه‌ی شفاف در حاشیه‌‌ی قرنیه یا لمب بوده و چون‌که اپی تلیوم آسیب پذیر است این ارتشاحات با فلورسئین رنگ می‌پذیرند. به طور کلاسیک فلیکتنوز با واکنش فوق حساسیتی تیپ ۴ به بیماری سل ایجاد شده اما ممکن‌است واکنش فوق حساسیتی به استافیلوکک یا قارچ‌ها و ویروس‌ هم باشد.
● رزاسه:
همراه با اختلال در عمل غدد سباسه‌ی پوست صورت و پلک‌هاست. ترشح سبوم اضافی پلک‌ها مسبب بلفاریت مزمن است که خود سبب ورم ملتحمه‌ی مزمن، ارتشاح حاشیه‌ی قرنیه، زخم استریل، اپی اسکلریت و حتی ایریدوسیکلیت می‌گردد. کراتیت رزاسه‌ی مزمن ممکن‌است سبب نورگ زایی قرنیه و اسکار گردد.
● کراتیت زخمی حاشیه‌یی:
که همراه است با بیماریهای سیستم ایمنی، عروقی کلاژن همانند سندرم شوگرن و آرتریت روماتوئید، گرانولوماتوز واگنر، پلی آرتریت نودوزا، لوپوس اریتماتو، اسکلرودرما، پلی کوندریت راجعه و بیماریهای التهابی دیگر مثل بیماری بهجت.
▪ علائم چشمی عبارتند از:
پرخونی ملتحمه‌، ارتشاح حاشیه‌ی قرنیه و نازک شدن استروما.
▪ اداره‌ی بیماری:
درمان R.S که همراه با کراتوکونژنکتیویت است شامل استفاده‌ی مکرر از قطره‌ی استروئیدی و سیکلوپلژیک در صورتی که التهاب اتاق قدامی مشخص باشد اضافه می‌شود و یک آنتی‌بیوتیک موضعی به منظور هرگونه بیماری اپی‌تلیوم قرنیه و حفاظت ثانویه در برابر عفونت و پیگیری خوب و درمان بیماری سیستمی با کمک روماتولوژیست یا متخصص داخلی.
با درمان صحیح ضایعات قرنیه ظرف چند ماه بدون هیچگونه اسکار و عروق خونی بهبود می‌یابند. درکودک نامبرده پس از چندین هفته درمان‌های فوق الذکر بهترین دید وی در هر دو چشم ۲۰/۲۰ بود. اتاق قدامی آرام وارتشاح زیر اپی تلیال در هر ۲ طرف رفع شده بود.

دکتر محمدحسین کوچک زاده
چشم
پزشکی امروز

لیپتوسیپروز

بیماری لپتوسپیروز (Leptospirosis Deases)  یا (تب شالیزار) : لپتوسپیروز یکی از بیماریهای عفونی اسپیروکتی و قابل انتقال بین حیوان و انسان بوده که بوسیله گونه های بیماریزای لپتوسپیرا ایجاد می شود.

لپتوسپیروز در تمام نقاط دنیا بجز قطب شمال و جنوب گسترش دارد و در نواحی گرمسیری و مناطق با بارندگی زیاد و مناطقی که سطح آب های زیر زمینی بالا می باشد آندمیک است.منطقه سواحل دریای خزر جزء مناطق پر اهمیت از نظر ابتلا به به این عفونت می باشد.

این بیماری عمدتاً در برنجکاران، کارگران مزارع نیشکر، کشاوزران، کارگران فاضلاب ها و معادن، دامپزشکان، دامداران ،کارگران مزارع نیشکر، کشاروزان، کارگران کشتارگاه ها و ماهیگیران بروز می کند. همچنین افرادیکه در حین تفریح (اسکی روی آب، قایق سواری و شنا) با آب آلوده به ادرار حیوانات مبتلا تماس دارند در معرض ابتلای به بیماری هستند.

این بیماری در مناطق مختلف تحت عناوین ویل، بیماری نیشکرچینان، بیماری کارگران مزارع برنج، بیماری علف چینان، بیماری لوبیاچینان، بیماری ماهیگیران، یرقان عفونی، یرقان هموراژیک، تب هفت روزه، تب موش، تب کانیکولا، تب مرداب، تب مزرعه و تب درو می توان اشاره کرد.

مخازن این بیماری شامل تعداد زیادی از حیوانات اهلی و وحشی می باشند، گاو، اسب، سگ، گربه، خوک، موش و سایر جوندگان به عنوان مخازن اصلی بیماری بوده و ممکن است بیمار گردند و به عنوان یکی از عوامل سقط دامی شناخته شده اند. حیوانات وحشی از قبیل( گوزن، سنجاب، روبا، راسو، پستانداران دریایی شیرآبی) و حتی خزندگان و دوزیستان (قورباغه) نیز ممکن است آلوده به بیماری باشند.

بیماری لپتوسپیروز یکی از گسترش یافته ترین بیماریهای مشترک بین انسان و حیوانات است. چهره بالینی این بیماری آنقدر متغیر است که هرگز نمیتوان تنها بر پایه علائم و نشانیهای بیماری، آن را تشخیص داد. به همین دلیل تشخیص بیشتر بر پایه اعتماد به آزمایشگاه در نشان دادن و مشاهده عامل بیماری و دقت روشهای سرولوژیکی استوار است

لپتوسپیرا به دو گونه تقسیم می شود

لپتوسپیرا اینتروگانس L. Interrogans که در انسان و حیوانات بیماریزا است و تمام سرو واریته های بیماریزا را شامل می شود.
لپتوسپیرا بی فلکسا L. Biflexa که تمامی سرو واریته های ساپروفیت را شامل شده و زندگی آزاد دارند.

تاریخچه بیماری در ایران و جهان

لپتوسپیروز توسط دانشمندی به نام وایل برای اولین بار در سال ۱۸۸۶ بیماری شناسایی و تعریف شد. شناسایی عامل بیماری توسط دانشمند ژاپنی به نام اینادا در سال ۱۹۱۴ صورت گرفت. از آن زمان تا کنون مطالعات سرو باکترولوژیک در بسیاری از کشورهای جهان صورت گرفته که بیانگر شیوع بیماری در اغلب کشورهای دنیا و در انواع گونه های پستانداران اهلی و وحشی می باشد. اولین مطالعه گستردهای که در ایران در مورد لپتوسپیروز صورت گرفته مربوط به سال ۱۳۳۶ میباشد که در طی آن دکتر مقامی و همکاران در موسسه سرم سازی رازی نمونه های سرمی ۳۰۰۰ راس گاو گوسفند و ۵ نفر شتر را با آزمایش MAT مورد بررسی قرار دادند

اپیدمیولوژی و راه های انتقال

لپتوسپیروز به عنوان یکی از بیماریهای مشترک با گستردگی و انتشار جغرافیایی و سیع و مخازن متعدد مطرح بوده و در بیشتر مناطق دنیا بجز مناطق قطبی ثبت و گزارش شده است، انتشار بیماری بستگی به حضور حیوانات مخزن و حامل بدون علامت و شرایط محیطی مناسب جهت رشد و بقای لپتوسپیرا دارد، خاک های مرطوب ناشی از بارندگی و یا آب های سطحی، شرایط لازم برای بقای لپتوسپیرا را در خارج از بدن میزبان مهیا می کنند و در سالها و فصولی که بارندگی زیادتر است احتمال بروز بیماری بیشتر است. همچنین بلایای طبیعی از قبیل سیل، طوفان و گردباد در شیوع بیماری مؤثر هستند.

مهم ترین منبع آلودگی، ادرار حیوان مبتلا می باشد. در حیوانات آلوده بدون علائم بالینی لپتوسپیرا اینتروگانس می تواند برای ماه ها در لوله پروگزیمال کلیه زنده مانده و از طریق ادرار برای بیشتر از ۶ ماه سبب آلودگی محیط می گردد، هم چنین جنین سقط شده و بافت های آلوده و ترشحات دستگاه تناسلی و شیرآلوده (در مرحله حاد بیماری) می توانند بطور مستقیم یا پس از آلودگی محیط موجب انتقال بیماری گردند.

بنابر این:

مساعد بودن شرایط آب و هوایی، pH خاک، میزان بارندگی و رطوبت، وجود آبهای راکد و یا باتلاقی، افزایش جمعیت جوندگان ( انواع موش) ، خرگوش، خفاش، و نیز گوشتخواران اهلی و وحشی ( سگ روباه گرگ و …) در محیط می تواند میزان وقوع بیماری را افزایش دهد. باکتری لپتوسپیرا می تواند از طریق خراشهای ریز پوست و یا از محلهایی که پوست زخمی شده و نیز از طریق مخاطات سالم (مخاط لب و دهان و چشم) وارد بدن شود.

شنا در آبهای راکد و آلوده به ادرار حیوانات مبتلا و کار در شالیزار های برنج که محل عبور حیوانات وحشی و جوندگان می باشد و یا تماس با حیوانات مبتلا امکان آلودگی انسان را افزایش می دهد.

نشانه های بیماری در انسان:

این بیماری در انسان در افرادی که دارای مشاغل خاص (کار در مزارع برنج، نیشکر، دامپزشکان، کار در آزمایشگاه، کارکنان کشتارگاهها و دامپروران ) هستند بیشتر دیده شده است. در مناطق شمالی کشور این بیماری با نام تب بیجار معروف می باشد و همه ساله تعداد زیادی از شالیکاران کشور در اثر ابتلا به این بیماری در بیمارستاتها بستری می شوند.

هر چند درمان به موقع بیماری بسیار موفقیت آمیز است اما مشکل اصلی تشخیص به موقع و عدم اشتباه آن با بیماریهای مشابه است. به همین دلیل در بعضی از رفرانسها این بیماری به عنوان یک بیماری چند چهره شناخته می شود. نشانه های بیماری در موارد مشابه آنفلوآنزا بوده و ممکن است با آنفلوآنزا اشتباه شود.

البته فرمهای دیگر بیماری در انسان وجود دارد شامل: سندرم ویل (weil ) که با یرقان، نارسایی کلیوی، خونریزی، میوکاردیت همراه با آرتیمی مشخص می شود.فرم مننژیت/ مننگوآنسفالیت که با نشانه های عصبی همراه است و فرم خونریزی ریوی که همراه با نارسایی تنفسی می باشد.

در صورت ورود باکتری به بدن و پس از طی دوره کمون  ۷ تا ۱۳ روزه در مرحله اول بیماری نشانه های زیر ظاهر می شود: تب و لرز، دردعضلانی بخصوص در ناحیه عضلات ران و کمر، سرفه و درد در ناحیه سینه، یرقان، تورم و پرخونی غشاً ملتحمه چشم به صورت دو طرفی، درد مفاصل، ترس از نور، جوشهای قرمز پوستی، بی اشتهایی، تهوع و استفراغ، گاهی اسهال، مننژیت آسپتیک و در زنان حامله خطر از بین رفتن جنین و سقط وجود دارد.

البته بسته به سروتیپ عامل بیماری ممکن است یک یا تعدادی از نشانه های فوق ظاهر شود. بعد از طی مرحله اول بیماری (۴ تا ۹ روز) با ظهور پادتن ها لپتوسپیراها از خون محو شده و در کلیه ها متمرکز شده و بطور متناوب از طریق ادرار دفع میشوند. این مرحله می تواند ماهها ادامه یابد.

لپتوسپیروز در حیوانات اهلی:

در بسیاری از منابع علمی از نشانه های بالینی مختلفی مانند: تب، زردی، هموگلوبینوری (خون شاش)، سقط جنین، ورم پستان و تغییر رنگ شیر و یا چشم درد متناوب در اسبها به عنوان نشانه های شاخص لپتوسپیروز در حیوانات اهلی نام برده شده است. با این وجود باید تاکید نمود که بیش از ۸۰% موارد بیماری در دامها بصورت تحت بالینی یا فرم پنهان بروز می کند، این بدین معنی است که دامهای مذکور با وجود آنکه خود ظاهرا علائمی از بیماری را نشان نمی دهند، اما منبع مهمی برای آلودگی سایر دامها، محیط زیست و نیز انسانهای در تماس با آنها می باشند.

بیماری در گاو با اشکال حاد، تحت حاد و مزمن بروز می کند. دامهای جوانتر به شکل حاد و بالغین به دو شکل دیگر ابتلا می یابند. دوره کمون بیماری ۸-۴ روز است و بدنبال آن لپتوسپیرمی بروز می کند که از یک تا ۵ روز دوام دارد. در گاو ماده جریان شیر تقریباً قطع می شود سیر بیماری در گوساله ها شدیدتر بوده و منجر به عقب ماندگی رشد و بدرجات متغیر مرگ و میر را باعث می گردد.

روش های پیشگیری و کنترل بیماری

اقدامات پیشگیری:

۱.استفاده از چکمه، دستکش و پیش بند توسط افرادی که در مشاغل مخاطره آمیز کار می کنند.

۲.شناسایی آب ها و خاک هایی که احتمالاً آلوده هستند و در صورت امکان زهکشی آب آنها.

۳.آموزش مردم و به خصوص گروه های در معرض خطر در خصوص روش های انتقال و اهمیت بیماری و اجتناب از شنا و یا راه رفتن در آب هایی که احتمال آلودگی دارند و استفاده از وسایل حفاظتی صحیح هنگام کار در محیط های آلوده.

۴.کنترل جوندگان در محل سکونت بخصوص در مناطق روستایی. ۵درمان آنتی بیوتیکی با دی هیدرواسترپتومایسین بصورت دوز واحد جهت جمعیت دامی به همراه با جداسازی حیوانات آلوده و اجتناب از آلودگی محل زندگی آنها.

۵.مصون سازی دام و سایر حیوانات با استفاده از واکسن که سبب کنترل بیماری و عدم ابتلاء حیوانات می گردد، ولی ممانعت از ناقل شدن آنها و دفع ادراری لپتوسپیرا نمی کند، بعلاوه ایمن سازی کاملاً در پیشگیری از ابتلای انسان تأثیر زیادی ندارد زیرا عامل بیماری در حیوانات مبتلا برای مدت ها از طریق ادرار دفع می گردد.

۶.ایمن سازی در انسان بر ضد سروتیپ های اختصاصی که در محیط زندگی شایع است می تواند مؤثر باشد در بعضی ازکشورها برای گروه های در معرض خطر و با سرووارهای خاص انجام می شود.

۷.خشکاندن باتلاقها و برکه ها

اقدامات کنترل بیماران، موارد تماس و محیط شامل:

گزارش به مقامات بهداشتی
تبادل اطلاعات بین بخشی دامپزشکی و بهداشت
درمان بیماران و حیوانات آلوده
جداسازی بیمار، خون و ترشحات بدن باید مورد توجه قرار گیرد.
گندزدایی همزمان مواد و وسایلی که با ادرار و ترشحات آلوده و خون تماس دارند
تحقیق در باره تماس ها، جستجوی موارد تماس حیوانات آلوده و آب های آلوده به عنوان منبع.
شیمیوپروفیلاکسی، در مطالعات نشان داده شده که داکسی سیکلین با دوز ۲۰۰ mg یکبار در هفته و جهت گروه ها و مشاغل پرخطر می تواند از عفونت پیشگیری کند. ولی بطور معمول و گسترده توصیه نمی گردد.
بررسی های همه گیرشناسی، جستجوی منبع آلودگی، بررسی منابع صنعتی و یا شغلی از جمله تماس مستقیم با حیوانات.
در زمان درو برنج معمولاً دست و پای کشاورزان توسط ساقه های برنج زخمی می شود. در این موقع دست و پای خود را نباید توسط آب های اطراف مزرعه و یا چاله های ایجاد شده شست و شو دهد. زیرا این آب ها ممکن است آلوده بهادرار جوندگان و حیوانات که در آن حوالی قرار دارند باشد و باعث ابتلاء به این بیماری شود.
توجّه داشته باشید که حیوانات ممکن است بیمار باشند و عامل بیماری را دفع کنند بدون اینکه هیچ علامتی داشته باشند پس همۀ دام ها را آلوده فرض کنید و رعایت جوانب احتیاط را بنمایید.
در صورتی که مشکوک به ابتلا به بیماری هستید به نزدیکترین مرکز بهداشتی درمانی مراجعه نمایید.

تب مالت

تب مالت یک بیماری عفونی است که قابل انتقال از حیوانات مختلف به  انسان می باشد . و معمولا در حیوانات این بیماری منجر به سقط جنین و اختلالات باروری می شود.

این بیماری در انسان به صورت تب و لرز و تعریق ، ضعف ، درد مفاصل ، سردرد و دردهای عمومی  مشخص می گردد.

بز ، گاو، گوسفند و خوک چهار حیوان اهلی هستند که عموما به این بیماری دچار شده و به عنوان مخزن ، بیماری را به انسان منتقل می کنند..

عامل بیماری باکتری بروسلا است که از ۴ گروه عمده تشکیل یافته است. و عبارتند از : بروسلا ملی تنسیس ، بروسلا آبورتوس ، بروسلا سوئیس ، و بروسلا کنیس .

راههای انتقال:

انسان معمولا از طریق مختلف از جمله تماس مستقیم ویا استفاده از فراورده های آلوده حیوانات آلوده به این بیماری مبتلا می گردد  . کود ، خاک ، پشم ، مو ،‌ظروف شیر نقلیه و دیگر وسایل دامداری ، همچنین کفش آلوده کارگران شاغل در دامداری ، منابع آلودگی تب مالت را تشکیل می دهند.

مهمترین راه انتقال گوارشی می باشد و از طریق خوردن  شیر خام و فراورده های غیر پاستوریزه آن بویژه خامه ، سر شیر ، پنیر تازه محلی ، و بستنی سنتی غیر پاستوریزه ، همچنین گوشت و امعا و احشاء خام (مثل  جگر خام) و سبزیجات آلوده اتفاق می افتد.

انتقال بیماری از طریق تنفس نیز امکان پذیر است. موارد ابتلا در کارگران و دامدارا نی که در شستشو و تمیز کردن اسطبل ها فعالیت دارند دیده شده است.

وضعیت بیماری در ایران: در روستاها و عشایر ایران ، بین چادر ها و کلبه های روستاییان و محل نگهداری گوسفندان فاصله چندانی وجود ندارد.

نوازش نوزاد دام تازه بدنیا آمده توسط کودکان و مصرف محصولات لبنی غیر پاستوریزه بخصوص آغوز از علل انتشار تب مالت در ایران می باشد . ذبح غیر استاندارد دامها نیز در کشور ایران از اهمیت بالایی برخوردار می باشد.

هپاتیت B

کبد عضوی است که در بسیاری از فعالیتهای حیاتی بدن ، مانند مقابله با عفونت ها ، متوقف کردن خونریزی، پاک کردن خون از سموم و داروها ، و ذخیره انرژی در بدن نقش دارد .

هپاتیت یک بیماری است که کبد را متورم کرده و فعالیتهای آن را مختل میسازد . این بیماری به علتهای مختلفی ایجاد میشود . یکی از این علتها آلودگی به ویروس هپاتیت B است.

نشانه های هپاتیت B

آ لودگی به ویروس هپاتیت B به سه حالت متفاوت ممکن است دیده شود.

هپاتیت حاد:در این حالت بیمار پس از یک دوره مقدماتی با نشانه های مانند تب ، سرما خوردگی، تهوع ، استفراغ ، و درد شکم دچار زردی می شوند.

اولین عضوی که زردی در آن مشاهده می شود. سفیدی چشم ها است . بطور معمول خود به خود بهبود می یابد . و پس از شش ماه خون از ویروس پاک می شود. و فقط ۱۰% -۵% بیماران بالغ ممکن است آلودگی مزمن شود.

هپاتیت مزمن :

در این حالت ، نشانه ها بسیار غیر اختصاصی است . شایعترین نشانه هپاتیت مزمن ، ضعف و خستگی طولانی است . گاهی ممکن است زردی خفیف یا خارش وجود داشته باشد . با پیشرفت بیماری ممکن است نارسایی کبد بروز کند . این افراد باید تحت نظر پزشک قرار گیرند . و در صورت نیاز ، دارو درمانی شوند.

آلودگی بدون علامت :

در این حالت ، فرد بدون هیچگونه نشانه بالینی و یا آزمایشگاهی بیماری کبدیس ویروس هپاتیت را در خون خود دارد .و می تواند آن را به سایرین انتقال دهد .آین افراد به درمان دارویی نیاز ندارند ، ولی خطر ابتلا به حالت مزمن هپاتیت در آنان زیاد است  و باید هر ۶ ماه یکبار توسط پزشک بررسی شوند.

بیشترین موارد آلودگی به هپاتیت B بدون نشانه ، است بنابراین بهترین روش تشخیص بیماری ، آزمایش خون از نظر وجود ویروس هپاتیت B است

راه های انتقال هپاتیت B

آلودگی به هپاتیت B بطور عمده در نتیجه تماس با خون و ترشحات جنسی آلوده ، به روشهای زیر صورت می گیرد:

تولد از مادر آلوده به هپاتیت B، تماس جنسی حفاظت نشده با افراد آلوده ، استفاده مشترک از ابزار آلوده تیز و برنده نظیر سوزن و سرنگ ، تیغ اصلاح و مسواک.

تزریق مکرر خون یا فرآورده های آلوده ( امروزه کنترل خون های اهدایی ، احتمال آلودگی از این طریق را بسیار اندک نموده است )  .

دیالیز با وسایل آلوده و پیوند اعضای آلوده ، خالکوبی ، حجامت ، سوراخ کردن گوش ، خدمات پزشکی و دندانپزشکی در محل های نامطمئن و آلوده یا هر اقدامی که منجر به سوراخ شدن پوست با وسایل آلوده و غیر استریل شود .

هپاتیت B از طریق دست دادن ، در آغوش گرفتن ،بوسیدن و نشستن در کنار فرد آلوده وسایر تماسهای معمول منتقل نمی شود و حضور افراد آلوده در محیط های کار و اجتماع بلا مانع است .

انگل آسکاریس

آسکاریس مشهورترین کرم حلقوی است که بعد از کرمک بالاترین نسبت آلودگی را در سطح جهان دارا می باشد . کرمی است بزرگ و گرد شبیه کرم خاکی ، به رنگ زرد که در درون روده کوچک بسر می برد و اندزه آن بین ۳۵ . ۱۵ سانتیمتر است. کرم‌های‌ گرد در لوله‌ گوارش‌ رشد می‌کنند این‌ انگل‌ها مسری‌ بوده‌ و در همه‌ سنین‌ دیده‌ می‌شوند، ولی‌ در کودکان‌ شایعترند.

عوارض آسکاریس

وجود تعداد زیاد کرم آسکاریس ،‌ مهاجرت و یا تجمع آنها در روده‌ها گاهی سبب ایجاد عوارض شدید می‌شود. این عوارض عبارتند از انسداد روده‌ها ، ابتلای کیسه صفرا ، آپاندیست و سوراخ شدن روده‌ها. علایم انسداد روده ها شامل درد ناگهانی و پیچش شکم همراه با استفراغ و مشاهده انسداد در عکس‌برداری است

سیر تکاملی

اگر تخمهای بوسیله میزبان ضمن غذا یا آب خورده شود، به طرف معده حرکت می‌کند و در آنجا لاروها از تخم بیرون می‌آیند و به داخل سیاهرگها یا عروق دیواره روده نفوذ می‌نمایند.

سپس به طرف کبد و قلب و ریه به گردش در می‌آیند ظرف چند روز لاروها به داخل راهها یا گذرگاههای هوایی آمده از نای ، مری و معده مجددا به طرف روده حرکت می‌کنند.

در روده به صورت کرم رسیده و بالغ در می‌آیند. برای تکمیل و اتمام دوره زندگی کرم روده میزبان واسطه لازم نیست.

علائم را به دو مرحله تقسیم کرد :

۱ – مسیر حمله و مهاجرت لارو

عبور لاروها از کبد بر این عضو تأثیر می گذارد و گاهی باعث بزرگی و دردناکی آن می شود ،‌جایگزنی آنها در ریه ، ناراحتی های تنفسی ایجاد می کند علائم آن عبارتند از سرفه های خشک ،‌تنگی نفس و ‌تب. این مسیر بیشتر از دو هفته طول نمی کشد . در طی مهاجرت ریوی ،‌لارو ممکن است با تولید حساسیت میزبان سبب بروز تظاهرات آلرژیک مانند ‌حملات آسمی گردد .

۲ – مرحله استقرار کرم بالغ در روده

علائم معمولی این مرحله درد ناحیه شکم ، بی اشتهایی و سوء‌هاضمه می باشدعلائم دیگر شامل بیخوابی ، تشویش و ساییدن دندانها هنگام خواب است . شایعترین شکایت بیماران مبتلا به آسکاریس ، درد مبهم شکمی است .

نکاتی در باره انگل آسکاریس

۱٫ تشخیص دقیق بر دیدن تخم در مدفوع یا دفع کرم بالغ استوار است
۲٫ آسکاریس در مناطق معتدل و گرم شایعتراست
۳٫ در مناطقی که بهداشت ناکافی است شیوع فراوانی دارد .
۴٫ بیشترین در سن ۵ تا ۹ سال یعنی کودکان سنین دبستان و قبل از دبستان دیده می شود
۵٫ شیوع آلودگی در دختر و پسر تقریباً یکسان است
۶٫ طبقات فقیرتر شهری و روستا بدلیل بهداشت نامناسب ‌بیشتر مبتلا می شوند
۷٫ در صورتی که یک فرد خانواده مبتلا شود بقیه هم مبتلا می شوند .
۸٫ در مناطقی  که از کود انسانی در مزارع سبزیجات استفاده می شود ، آلودگی در تمام سنین از مصرف سبزیجات آلوده ایجاد میشود
۹٫ تخمها به  نور مستقیم خورشید و گرما حساسند

‌پیشگیری و کنترل انگل آسکاریس : موثرترین راه کنترل انگل آسکاریس تأمین بهداشت عمومی ،تامین آب بهداشتی و سالم ، دفع مناسب  فاضلاب و رعایت اصول زیر می باشد

۱ – دفع بهداشتی مدفوع و جلوگیری از آلودگی خاک ، بخصوص در اطراف محل بازی و ورزش کودکان
۳ – محفوظ نگه داشتن غذاها از آلوده شدن با فضولاتی که امکان دارد به تخم انگل آلوده باشند .
۴ – کوتاه کرد ن مرتب ناخن ها بخصوص در کودکان،و جلوگیری از وارد کردن دست به دهان در کوردکان
۵ – از آنجا که انسان میزبان نهایی آسکاریس می باشد تشخیص و درمان افراد آلوده نه تنها موجب بهبود آنان می شود ، بلکه اقدام موثری در جهت قطع زنجیره انتقال بیماری است.
اصول کلی درمان
۶- نواحی مقعد و تناسلی را حداقل روزی دوبار با صابون و‌ آب گرم بشویید
۷- در صورت امکان همه لباسهای راحتی ، لباسهای خواب ،‌زیر پوشها و حوله های آلوده را که توسط فرد مبتلا استفاده شده بجوشانید

انگل های روده ای در افغانستان

بحث انگل های روده ای بحث بسیار مفصل و پر اهمیتی است . یک بخش اهمیت این مساله از اینجا ناشی می شود که شیوع این بیماری کلا در جامعه جهانی بسیار بالاست . پیش بینی می شود شاید چیزی نزدیک به دو میلیارد نفر در دنیا مبتلا به بیماری های انگلی باشند .

از طرفی بعضا عوارضی بسیار جدی بدنبال این بیماری ایجاد می شود و حتی مرگ و میر هم بدنبال بیماری های انگلی داریم که آمار پایینی نیست .

از طرف دیگر در جامعه خصوصا در جامعه افغانستان بنظر می رسد که به اندازه کافی درباره انگل ها اطلاع رسانی نشده است و مردم در ارتباط با اهمیت این بیماری و عوارضی که ایجاد می کند و راههای پیشگیری آن آگاهی کافی ندارند .

بحث دیگری هم که می تواند این مساله را بسیار پر اهمیت نشان دهد وضعیت پایین بهداشت در جامعه افغانستان است که هنوز ما با استانداردهایی که مد نظر سازمانهای جهانی است فاصله داریم و این باعث می شود شیوع بیماری انگلی را در جامعه افغانستان خیلی زیاد ببینیم .

- راههای انتقال بیماری های انگلی:

اساس بحث در ارتباط با انتقال دهان است یعنی اینکه معمولا تخم ها از طریق دهان خورده می شود یا با آب یا با غذا و یا با دست آلوده که این مساله را در اطفال زیاد می بینیم که دستها ممکن است آلوده باشند و این دستها به دهان زده شود و بعد هم تخم انگل خورده شود که این تخم ها در داخل بدن پروسه ای را طی می کنند ، بسته به اینکه از کدام نوع انگل باشند جایگاه استقرارشان ممکن است که مقداری تفاوت داشته باشد و علائم بالینی هم در انگل های مختلف ممکن است که مقداری متفاوت باشد .

وقتی که ما می گوییم انگل ، منظور ما دقیقا همان چیزی است که در جامعه وجود دارد یعنی بخشی از بیماری انگلی که عمدتا علائم شدید ایجاد نمی کند و گرنه ما بخشی از بیماری های انگلی را داریم مثلا « ژیاردیا » که وقتی کسی مبتلا می شود دچار اسهال خیلی شدید ، دل پیچه های شدید ، تب و … می شود که با مراجعه به پزشک و تشخیص داده شدن درمان می شود ولی بخشی از این انگل های روده ای علائم حادی ایجاد نمی کنند ، در طولانی مدت عوارض خود را باقی می گذارند که در جامعه هم معمولا همین انگل ها را بعنوان انگل های روده ای می شناسند .

- علائم بالینی انگل های روده ای

چیزی که در جامعه خیلی شاهد آن هستیم خصوصا در کودکان دل دردها و دل پیچه های گاه و بیگاهی است که آنها دچار می شوند . یکی از علامت های بسیار شایع انگل های روده ای خود را به شکل دل درد و دل پیچه و ایجاد نفخ نشان می دهد یعنی داخل روده ها گاز زیادی تجمع پیدا می کند بیشتر از آنچه که در حالت طبیعی وجود دارد .
علاوه بر این مساله گفته می شود افرادی که به شکل شبانه روزی ترشح بزاق شان خیلی زیاد می شود و هنگام خواب از دهانشان آب خارج می شود این هم یک نشانه ای از بیماری های انگلی کمک کننده است البته تشخیص قطعی از طریق آزمایش است . افرادی که دچار دندان قروچه هستند هم مبتلا به بیماری های انگلی هستند البته این مورد زیاد قطعی نیست ولی یکی از علائم بیماری های انگلی است .

مورد دیگر خصوصا در کودکان این است که بعد از اجابت مزاج ، انگل دیده می شود که این یک نشانه بسیاری قطعی است و ممکن است که نیاز به آزامایش هم نداشته باشد مگر اینکه برای تشخیص نوع انگل آزمایش انجام شود . در بخشی از بیماری های انگلی مثل کرمک یا اکسیور که شیوع آن در اطفال بسیار زیاد است ، ناحیه نشیمنگاه خارش بسیار شدیدی دارد و این یک علامت تشخیصی است و تقریبا تشخیص را قطعی می کند که کودک دچار کرمک یا اکسیور شده است. علائم بالینی ای که ما به شکل شایع در جامعه می بینیم همین مواردی است که گفته شد اما اگر عارضه ای ایجاد شده باشد بسته به اینکه چه عارضه ای ایجاد شده باشد علائم بالینی متفاوت خواهد بود و البته بسیار شدید و گاهی بسیار کشنده .

- عوارض انگل های روده ای

شایع ترین عارضه ای که که انگل های روده ایجاد می کنند سوء تغذیه است یعنی اینکه وقتی انگل روده ای در داخل روده ها مستقر می شوند تغذیه و جذب را دچار اختلال می کنند و همچنین بخشی از محتویات غذایی که در داخل روده وجود دارد صرف تغذیه خود انگل خواهد شد که این مساله خود را در اطفال به شکل بارزتری نشان می دهد که اطفال دچار اختلالات رشد جسمی و ذهنی می شوند و طبیعتا روی کارکرد اجتماعی آنها تاثیر بسیار زیادی خواهد گذاشت . استفاده کردن از مواد غذایی می تواند باعث ایجاد کم خونی در افراد شود علاوه بر این مساله انگل ها ، زخم هایی را در روده ایجاد می کنند که به شکل طولانی مدت خونریزی های کوچک و مخفی دارد که دیده نمی شود و این مساله در طولانی مدت کم خونی ایجاد می کند . ما اکثر اطفالی را که مبتلا به بیماری های انگلی هستند به شکل کم خون هم می بینیم که کم خونی عوارض بسیار جدی را بجا می گذارد و اطفال را به شدت دچار مشکل می کند .

اما عوارض جدی تری هم وجود دارد مثل اینکه انگل وارد کیسه صفرا می شود و مشکل ایجاد می کند یا وارد پانکراس می شود و پانکراتیت یا عفونت پانکراس ایجاد می کند که دردهای بسیار شدیدی را ایجاد می کند و بدنبال خود عوارض و مشکلات بسیار جدی را برای افراد ایجاد می کند که در مواقعی هم نیاز به جراحی پیدا می شود . یا گاهی اوقات ممکن است که انگل وارد آپاندیس شود و آپاندیسیت ایجاد کند که بیماری شناخته شده ای است ، معمولا نیاز به جراحی پیدا می شود . گاهی اوقات تجمع انگل ها را در یک نقطه از روده داریم که ممکن است باعث ایجاد انسداد روده شوند خصوصا در نوع آسکاریس که کرم های بزرگتری اند و حتی تا ۳۵ سانتی متر ممکن است طول داشته باشند ، در این نوع انسداد روده را بعنوان یک عارضه جدی می شناسیم که خود این هم ممکن است نیاز به جراحی پیدا کند و یک حالت بسیار بد آن این است که سوراخ شدگی روده ها ایجاد شود و انگل از دستگاه گوارش خارج شده و وارد نواحی دیگر بدن شود و بدنبال سوراخ شدگی ، خونریزی های شدیدی ایجاد شود که افراد مبتلا نیاز به اورژانس پیدا می کنند در غیر اینصورت معمولا جان خود را از دست می دهند .

- توصیه های پزشکی در رابطه با بیماری های انگلی

ما دو مساله بسیار جدی داریم : یکی شستشوی مکرر دستها با آب و صابون است که دستها عامل اصلی انتقال در بسیاری از مواقع هستند . این مساله را باید به همه خصوصا به اطفال آموزش دهیم تا این مساله بصورت کامل در جامعه نهادینه شود .

- بحث دوم سبزی ها است . بسیاری از مواقع تخم های انگل از طریق سبزی ها منتقل می شوند . با توجه به اینکه خیلی اوقات متاسفانه کودهایی که به سبزی ها داده می شود کودهای انسانی است که این امر مشکلات را شدیدا تشدید می کند . این دو مساله فوق که گفته شد کلید مساله است و بسیار می تواند کمک کند .

بحث آب هم برای جامعه افغانستان با توجه به اینکه آب لوله کشی شده وجود ندارد ، بحث بسیار مهم و کلیدی است و مردم باید حتما راههای ضد عفونی کردن آب را یاد داشته باشند و دولت هم باید امکانات کافی در این زمینه در اختیار مردم قرار دهد تا بیماری ها کنترل شود ، در غیر اینصورت کنترل این بیماری بسیار سخت می شود .

کارشناس : آقای دکتر رحمت الله سروری

انگلهای روده‌:

اَنگَل به موجودی که برروی یا داخل بدن موجود زنده دیگری زندگی نموده و از این زندگی فایده می‌برد، گفته می‌شود. انواعی که در داخل بدن میزبان زندگی می‌کنند به نام انگل‌های درون‌زی ( Endoparasite )گفته می‌شوند که شایعترین آنها کرم‌های روده ای هستند .

اساس بحث در ارتباط با انگلهای روده‌ای انتقال از طریق دهان است یعنی اینکه معمولا تخم ها از طریق دهان خورده می شود یا با آب یا با غذا و یا با دست آلوده که این مساله را در اطفال زیاد می بینیم که دستها ممکن است آلوده باشند و این دستها به دهان زده شود و بعد هم تخم انگل خورده شود که این تخم ها در داخل بدن پروسه ای را طی می کنند ، بسته به اینکه از کدام نوع انگل باشند جایگاه استقرارشان ممکن است که مقداری تفاوت داشته باشد و علائم بالینی هم در انگل های مختلف ممکن است که مقداری متفاوت باشد .

انگلهای روده‌ای انواع گوناگون و با عوارض مختلف مشاهده می‌شوند که در زیر به چند مورد مهم آنها اشاره میشود.

۱- اکسیور (کرمک):

اکسیور که بآن کرمک هم می‌گویند بصورت انگل انسان در کلیه نقاط جهان دیده می‌شود.

علامت مشهود ابتلاء در اثر مهاجرت کرم ماده بارور از سوراخ مخرج به خارج ظاهر می‌شود.

در نتیجه خروج کرم و حرکت آن در ناحیه مقعد ایجاد تحریک و خارش جلدی می‌شود و کودکان مبتلا با خاراندن نشیمن ایجاد زخم و خونریزی می‌کنند که با اضافه شدن باکتریها ممکن است زخم چرکی شود. خارش معمولاً خیلی شدید و هنگام شب بیشتر است، در نتیجه سبب بی‌خوابی کودک میشود که در اثر آن عوارض عصبی مانند خستگی و بیقراری و عصبانیت بروز می‌کند.

سرایت کرمک :

۱- در اثر خاراندن نشیمنگاه تخم انگل در زیر ناخن‌ها جمع میشود و یا به انگشتان کودک مبتلا می‌چسبد طفل با گذاشتن انگشتان خود در دهان تخم انگل را وارد دستگاه گوارش خود می‌کند که این تخم تبدیل به کرم شده و این عمل را خودآلودگی می‌گویند.

۲- این انگل بوسیله آب و غذای آلوده، البسه و ظروف آلوده، هوا و خاک آلوده هم سرایت می‌کند.

۲- تنیا (کرم کدو)

کرم کدو از راه خوردن گوشت خام و نیمه پخته گاو و یا خوک بیماری انسان سرایت می‌کند.

نوعی که از گاو سرایت می‌کند، بیماری طولانی است که باعث ناراحتی و ضعف و کم ‌خونی شدید بیمار می‌شود.

لارو (نوزاد):

این کرم در گوشت آلوده گاو و گوساله بدرشتی سرسنجاق و حتی نخود هم دیده می‌شود و دارای رنگی کدر و یا سبز رنگ میباشد،‌این نوع کرمها بندبند هستند و سر آنها دارای چنگک و قلابهای مخصوص می‌باشد،‌خیلی ریز بوده و بآسانی دفع نمی‌شود، بلکه دائماً در حال تکثیر است و بعد از مدتی بندها مرتباً‌ از راه مدفوع خارج میشوند.

۳- اسکاریس:

آسکاریس کرمی است دراز، استوانه‌ای شکل و دو انتهای آن باریک برنگ سفید شیری یا گلی رنگ است.

آسکاریس ماده بالغ بطول ۲۰ تا ۴۵ سانتیمتر و بقطر ۳ تا ۶ میلی ‌متر است آسکاریس نر از ماده کوتاهتر و بطول ۱۵ تا ۳۰ سانتیمتر و بقطر ۲ تا ۴ میلیمتر است.

آلودگی به این انگل در تمام نقاط جهان وجود دارد. ولی در قاره آسیا بیشتر است و یکی از شایعترین بیماریهای انگلی ایران است.

این کرم تخم‌ گذار است. تخمهای این کرم در سرما و رطوبت و در مقابل پاره‌ای مواد شیمیائی خیلی مقاومند و ممکن است تا ۵ سال زنده بمانند ولی در خشکی و مقابل نور آفتاب بیشتر از چند هفته زنده نمی‌مانند.

بیماریزائی:

لارو (نوزاد) این انگل از اندامها و دستگاههای مهم بدن می‌گذرد و ممکن است عفونتهای شدید و ضایعات زیادی ایجاد نماید.

علائم :

مهمترین علایم این بیماری اختلالات دستگاه گوارش (درد شکم،‌ تهوع، استفراغ، ‌پرآبی دهان، پرخوری،‌ لاغری) اختلالات دستگاه تنفس و همچنین اختلالات عصبی مانند لرزش و تشنج، عصبانیت و زودرنجی، دیدن خوابهای آشفته،‌ پریدن از خواب، سردرد و سرگیجه است.

تخم این انگل از راه آب، خاک و غذای آلوده وارد بدن میشود.

پیشگیری از ابتلا به انگلها:

بهترین وسیله برای مبارزه با بیماریهای انگلی و پیشگیری از مبتلا شدن با آنها دقت در رعایت بهداشت فردی،‌ بهداشت محیط و مواد غذائی همراه با درمان افراد مبتلا است.

بنابراین عمل کردن به موارد زیر به پیشگیری از مبتلا شدن به بیماریهای انگلی کمک زیادی خواهند نمود.

۱ـ دقت کافی در پخت کامل گوشت گاو

۲ـ شستشوی مکرر دستها با آب و صابون بخصوص قبل از غذا خوردن و بعد از مستراح

۳ـ کوتاه نگهداشتن ناخنها

۴ـ جوشاندن آب آشامیدنی در جاهائی‌ که آب لوله‌کشی وجود ندارد.

۵ـ جوشانیدن ظروف و البسه در خانواده‌ای که فرد مبتلائی در آن باشد،‌ برای از بین بردن تخم انگلها

۶ـ جلوگیری از بازی کودکان باخاک آلوده و همچنین وادار ساختن کودکان به شستن دستها با آب و صابون بعد از هر بازی

۷ـ خودداری از خوردن آب آلوده

۸ـ نخوردن سبزی خام در نقاط آلوده

۹ـ خودداری از اجابت مزاج در خارج از مستراح

۱۰ـ استفاده نکردن از کود مستراحی تازه در جالیزارها و مزارع سبزیکاری و صیفی‌کاری و باغهای میوه

۱۱ـ مراجعه به پزشک و دقت در مداوای صحیح مبتلایان

۱۲ـ درمان همزمان تمامی افراد خانواده‌ای که فردی از آن مبتلا به انگل است و همچنین جوشاندن لباسهای زیر و ملافه‌ای رختخواب در روزهای درمان

۱۳- شستشوی کامل سبزیجات و میوه‌جات خام و ضدعفونی کردن آنها قبل از مصرف بخصوص اگر از مزارع با کود حیوانی حاصل شده باشد.

سرخجه

سرخجه یک بیماری تنفسی است که سرخک آلمانی یا سرخک سه روزه نیز نام دارد زیرا تب بیماری بعد از ۳ روز قطع می‌شود این بیماری نسبتا خفیف، اما مسری است مشخصات این بیماری پیدایش دانه‌هایی در پوست صورت و بدن می‌باشد.

شیرخواران به علت ایمنی مادری معمولا تا شش ماهگی به این بیماری مبتلا نمی‌شوند.

سپس در هر سنی آمادگی ابتلا به این بیماری را دارند، ولی اغلب در سنین ۵ تا ۱۴ سالگی به بیماری سرخچه مبتلا می‌گردند. علائم بیماری سرخچه در کودکان در مقایسه با بیماری سرخک خفیف است. عامل بیماری سرخچه یک ویروس سرخچه است.

شیوع سرخجه در زمستان و بهار افزایش می‌یابد.

اهمیت بیماری سرخچه

سرخجه بیماری خطرناکی برای کودکان و نوجوانان نیست اما اگر خانم بارداری قبلا به سرخچه مبتلا نشده باشد و در سه ماه اول دوران بارداری مبتلا به سرخچه گردد، ویروس سرخچه بر روی جنین داخل رحم او اثر می‌کند و سبب مرگ داخل رحمی، سقط جنین خودبخود و ناهنجاریهایی از قبیل عقب افتادگی ذهنی ، کوری ، کری ، بیماریهای قلبی ، خونی و مغزی نوزاد می‌گردد. سرخچه مادرزاد یک عارضه خطیر و کشنده می‌باشد

راه انتقال بیماری سرخجه

سرخجه از طریق تماس با ترشحات بینی و گلوی افراد آلوده منتقل می‌شود. این بیماری به طور مستقیم از طریق قطره‌های آب دهان ضمن تماس مستقیم بیماران منتقل می‌شود.

علائم سرخجه چیست؟

اولین علامت بثورات خارش دار مخصوص سرخجه است که ابتدا در صورت، گردن و بعد در تمام بدن پدیدار می شود. دانه های سرخجه ممکن است به شکل نقاطی به رنگ صورتی یا قرمز کم رنگ به نظر آیند که بعدا می توانند با هم ترکیب شده و شبیه به یک لکه بزرگتر شوند.

بطور معمول دو تا سه روز نیز این علائم به طول می انجامند. سایر علائم ممکن است بصورت تب خفیف ،گرفتگی یا آبریزش از بینی ، قرمزی و التهاب چشم ها باشند. بیشتر بچه های مبتلا به سرخجه به طور کامل و بدون عارضه از بیماری بهبود می یابند. بالغینی که سرخجه می گیرند ممکن است دچار عوارضی مثل التهاب مفاصل و التهاب مغز شوند.

بهتر راه برای پیشگیری از سرخجه واکسیناسیون است در ایران واکسیناسیون علیه بیماری سرخجه بصورت واکسن ام ام آر( (MMR بطور رایگان در خانه های بهداشت و پایگاه های بهداشتی شهری تزریق می شود این واکسن هم اکنون در یکسالگی و هجده ماهگی تزریق می شود و نوبت یادآور هم ندارد

نکته خیلی مهم :تزریق واکسن سرخک در حاملگی ممنوع است . خانمها سه ماه پس از تزریق سه گانه سرخک ، سرخجه ، اوریون ( MMR ) نباید باردار شوند .

بیماری آمیبیاز ( اسهال آمیبی )

آمیبیاز یک نوع بیماری است که توسط انگلی به نام آمیب بوجود می‌آید . این بیماری در مناطقی که دارای آب و هوای گرم و مرطوب و جمعیت زیاد هستند، شیوع بیشتری دارد . آمیب معمولاً باعث ایجاد اسهال (بیشتر اسهال خونی ) میگردد.

بیماری آمیبیاز از چه راههایی منتقل می‌شود؟

 اسهال خونی آمیبی را بیماری دستهای کثیف می‌نامند زیرا در کسانی که نسبت به بهداشت دستهای خود بی‌توجه هستند (از جمله بیماران روانی و کودکان ) بیشتر دیده میشود. آلودگی انسان با آمیب از دو راه مستقیم و غیر مستقیم صورت می‌گیرد.

در آلودگی مستقیم، انگل‌های موجود بر روی انگشتان یا زیر ناخن دست، به علت عدم رعایت بهداشت، موجب ابتلا خود فرد یا اطرافیان وی میشوند. در آلودگی غیرمستقیم، آب آشامیدنی و مواد غذایی آلوده به آمیب (مخصوصاً سبزیجات خام) باعث بیماری فرد می‌شوند.

مگس نیز می‌تواند توسط پاهای خود، انگل را به دست انسان یا مواد غذایی منتقل کرده و از این طریق باعث ایجاد بیماری در انسان شود. پس از اینکه آمیب توسط دست آلوده و یا آب و مواد غذایی آلوده وارد روده انسان گردید، در آنجا بصورت فعال درآمده و میتواند باعث اسهال خونی آمیبی شود.

در نهایت بیمار با دفع آمیب از روده میتواند باعث سرایت بیماری به دیگران شود. بیماری اسهال آمیبی در صورت عدم رعایت بهداشت ممکن است بصورت همه‌گیر در آید. بعضی افراد در عین حالیکه آلوده به انگل هستند، ظاهراً سالم بوده و علامت خاصی ندارند. این گروه، ناقلین بدون علامت بیماری هستند و میتوانند بیماری را به دیگران منتقل کنند.

چنانچه فردی دچار بیماری اسهال آمیبی شود چه علائمی پیدا می‌کند؟

نوع حاد و شدید بیماری معمولاً با علائمی نظیر اسهال آبکی شدید همراه با بلغم چرکی و خون،‌ تب، نفخ شکم، دل‌پیچه، خستگی، بی‌اشتهایی و احساس عطش شدید همراه است و نوع مزمن و طولانی بیماری دارای علائمی مانند دل دردهای دائمی‌، خستگی، بی‌اشتهایی، تهوع، مشکل در عمل هضم (سوء هاضمه) نفخ شکم و اسهال و یبوست متناوب می‌باشد.

چگونه میتوان از ابتلا به بیماری آمیبیاز پیشگیری کرد؟

پیشگیری از بیماری از راههای زیر امکانپذیر است:

• تشخیص و درمان بیماران و مخصوصاً ناقلین به ظاهر سالم
• تصفیه آب شامل کلرزنی آب آشامیدنی و جوشاندن آب در صورت عدم دسترسی به آب تصفیه شده
• مبارزه بر علیه مگس و سایر حشرات
• عدم استفاده از کود انسانی در کشاورزی
• عدم آبیاری سبزیجات با فاضلاب
• استفاده از توالت‌های بهداشتی
• دفع بهداشتی فاضلاب
• ضدعفونی کردن سبزیجات خام
• دور نگه‌داشتن مواد غذایی از دسترس حشرات مخصوصاً مگس
• خودداری از دفع مدفوع در طبیعت در صورت اجبار و عدم دسترسی به توالت، مدفوع را باید در عمق خاک مدفون کرد.

 در این میان نکته‌ای که جهت جلوگیری از ابتلا به بیماری بسیار حائز اهمیت بوده و بر روی آن تاکید میگردد، رعایت بهداشت فردی و شستشوی مرتب دستها با آب و صابون بخصوص قبل از صرف هر وعده غذا و بعد از خروج از توالت میباشد.

بخصوص کسانی که در زمینه تهیه و فروش مواد غذایی فعالیت می‌کنند (ساندویچ‌ ‌فروشها، لبنیاتها و …) باید این نکته را بدقت رعایت کنند.

تب مالت

مهمترین راه انتقال مصرف شیر یا لبنیات نجوشیده، گوشت خام یا مغز استخوان است. راههای دیگری هم وجود دارد که شیوع کمتری دارند، از جمله تنفس گردوغبارآغشته به مدفوع،ادراروترشحات دامهای آلوده درهنگام تمیزکردن،زایمان،سقط،کشتار…، خراش پوستی، پاشیده شدن شیر یا خون آلوده به چشم

علائم بالینی و سیر بیماری:

علائم به طور متوسط ۳-۱ هفته بعد از ورود میکروب به بدن ظاهر می گردد. ممکن است ناگهانی طی ۲-۱ روز یا به تدریج و طی چند هفته ظاهر  گردد.شایعترین علائم بیماری شامل:-تب (که معمولاً صبحها وجود ندارد ولی بعد از ظهر بیمار تب دارد) – لرز – عرق بدبو (قدیمیها معتقدند  عرق این بیماران بوی کاه می دهد)- سردرد – درد دست و پا و مفاصل – کمر درد – خستگی و بی اشتهایی -کاهش وزن – یبوست – گلودرد و سرفه  خشک و … هستند. البته همه علائم بالا وجود ندارد ممکن است بیمار فقط چند تا از این علامتها را داشته باشد. بیمار ممکن است سالم به نظر  برسد یا بدحال باشد و علائمی مثل رنگ پریدگی، بزرگی طحال و کبد، مننژیت، ذات الریه، گرفتاری دریچه قلبی و … داشته باشد. مهمترین علت  مرگ در این بیماران هم عفونت دریچه قلب است البته امروزه این اتفاق به ندرت می افتد.

راههای تشخیصی:

مورد مشکوک : فردی که با حملات حاد تب، تعریق شبانه، خستگی بیش از حد، بی اشتهایی، کاهش وزن، سردرد، آرترآلژی و احتمال عفونت اعضاء مواجه بوده و از نظر اپیدمیولوژیک، تماس با موارد مشکوک یا قطعی حیوانی و فراورده های آلوده دامی داشته باشد. بهترین راه تشخیصی تستی به نام رایت (Wright) است .

درمان:

درمان تب مالت طولانی است و چند ماه طول می کشد درمان بر اساس مصرف آنتی بیوتیکها است. درمان ۳-۲ ماه طول می کشد. در این مدت از دو آنتی بیوتیک استفاده می شود. اگر  بعد از این مدت درمان نشد باز هم باید ۳ ماه درمان شود و گاهی ۲-۱ سال درمان به طول می انجامد.

کنترل و پیشگیری:

مهمترین راه پیشگیری از بیماری واکسیناسیون دامها است. عوامل موثردرپیشگیری ازبیماری تب مالت درانسان :

- استفاده ازشیروفراواده های لبنی پاستوریزه وپرهیزازاستفاده ازخامه،سرشیر،کره،فله وپنیرمحلی یاغیرپاستوریزه

- اجتناب ازمصرف فراورده های حیوانی خام و یا نیم پز

- جلوگیری ازپابرهنه بودن کودکان تا بدینوسیله ازتماس پوست پاها باخاک وفضولات آلوده حیوانات جلوگیری گردد.

- به کاربستن وسائل حفاظت فردی شامل(دستکش،ماسک،عینک،لباس کار،روپوش……) برای افراد درمعرض خطر

نکته مهم :

مصرف پنیرمحلی منوط به نگهداری آن درآب ونمک به مدت ۲ماه میباشد.

اوریون

نحوه انتقال بیماری چگونه است؟

انتقال بیماری بیشتر از طریق تماس مستقیم با بزاق دهان مثلا با بوسیدن بیمار یا از طریق تنفس هوای آلوده به ویروس ناشی از سرفه‌های بیمار است و یا به طور غیرمستقیم از راه ظروف آلوده به بزاق فرد مبتلا به فرد دیگر منتقل می‌گردد.

ویروس از ۳-۲ روز قبل از تورم تا حدود ۹ روز بعد از آن از بزاق دفع می‌گردد. لذا توصیه به خانه ماندن فرد مبتلا و جداسازی ظروف مورد استفاده تا حدود ۹ روز پس از شروع علائم بیماری می‌گردد. البته با توجه به دفع ویروس از بزاق قبل از شروع علائم، کنترل کامل بیماری مشکل می‌باشد.

بیشترین زمان شیوع بیماری چه فصلی است؟

علل شایع ابتلا، اواخر زمستان و اوایل بهار می‌باشد که البته در صورت ایجاد اپیدمی، بیماری در تمامی فصول سال دیده می‌شود.

علایم بیماری اوریون چیست؟

علائم بیماری ۱۴ تا ۲۱ روز بعد از تماس و معمولا تظاهرات بیماری خود را به صورت سردرد، گلودرد خفیف، تب بالا، کم اشتهایی، خستگی و درد عضلانی نشان می‌دهد. شایع‌ترین تظاهرات بالینی در افراد را تورم غدد بزاقی (بخصوص غدد بزاقی بناگوش)‌ تشکیل می‌‌‌دهد.تورم غدد بزاقی بناگوشی دردناک هستند و جویدن و غذا خوردن (به دلیل ترشح بزاق)‌ مزید بر علت می‌‌شود.

بیماری اوریون چه عوارضی به دنبال می‌تواند داشته باشد؟

تورم بیضه‌ها (ارکیدیت): این عارضه شایع‌ترین عارضه بیماری در مبتلایان بعد از بلوغ می‌باشد که تا حدود یک سوم افراد بالغ مبتلا به بیماری دچار آن می‌شوند. این عارضه که با تب بالا، درد شدید بیضه‌ها و تورم و قرمزی کیسه بیضه‌ها همراه است در حدود ۱۰ درصد افراد مبتلا باعث مشکلات نازایی می‌گردد. البته این تصور عامه که فرد مبتلا به بیماری اوریون نباید حرکت کند زیرا ممکن است بیضه‌ها متورم شوند از آنجا منشاء می‌گیرد که این عارضه معمولا حدود ۱۰ روز پس از تورم غدد بزاقی ایجاد می‌شود و لذا آن را به حرکت کردن بیمار نسبت می‌دهند که البته مورد قبول نمی‌باشد.

مننژیت: این عارضه شایع‌ترین عارضه اوریون در کودکان می‌باشد به طوری که باعث سردرد، تب شدید و سفتی گردن و استفراغ‌های مقاوم می‌گردد. البته در این کودکان معمولا به محض گرفتن مایع نخاع علائم بیمار کاهش می‌یابد. این عارضه معمولا خوش‌خیم بوده و بدون هیچ عارضه ماندگاری بهبود می‌یابد.

کری: یکی از عوارض مهم اوریون کری عصبی می‌باشد که عمدتا یکطرفه بوده و می‌تواند گذرا و یا دائمی باقی بماند.

تورم غده لوزالمعده (پانکراتیت): این عارضه خوش‌خیم و گذرا گاهی باعث درد شدید شکمی همراه با تب، تهوع و استفراغ شدید می‌گردد که البته معمولا علائم بیمار در عرض ۲ تا ۳ روز فروکش می‌کند.

درمان اوریون چیست؟

درمان تورم غدد بزاقی در این بیماران محدود به اقدامات علامت درمانی و نگهدارنده می‌باشد که شامل داروی ضد تب و درد مانند استامینوفن یا بروفن و یا استفاده موضعی از کیسه آبگرم و یا سرد بر روی غدد متورم است. بهتر است غذاهای سفت که نیاز به جویدن زیاد دارند و یا غذاهای ترش که باعث ترشح زیاد بزاق می‌شوند، استفاده نشود. داروی ضدویروس خاصی در این بیماران کاربرد ندارد؛ زیرا بیماری خود به خود بهبود یابنده است و آن چنانکه واضح است مصرف آنتی‌بیوتیک‌ها در درمان این بیماری هیچ جایگاهی نداشته و عملی غیرمنطقی می‌باشد.

● اقداماتی برای کمک به بیمار

در این دوران بهتر است به کودک بیمارتان غذاهای مایع مانند شیر، سوپ و یا ماست بدهید تا بلع غذا آسان‌تر باشد. برای رفع خشکی دهان بیمار مایعات فراوان به او بدهید و در صورت ایجاد مشکل هنگام نوشیدن از نی استفاده کنید.

در این بیماری استراحت کافی و پرهیز از تحرک توصیه می‌شود. در این دوران درجه حرارت بدن کودک را کنترل کنید و در صورتی که حرارت بدن او بالا بود، سعی کنید با استفاده از اسفنج مرطوب، تبش را پایین آورید. برای تسکین درد کودک می‌توانید از قرار دادن کمپرس آب گرم روی ناحیه غدد بزاقی استفاده کنید، این کار روند بهبود تورم ناشی از بیماری را تسریع می‌کند.

بهترین راه پیشگیری واکسیناسیون به موقع کودکان است. سال ۱۳۸۴ برنامه واکسیناسیون منظم علیه بیماری اوریون در ایران شروع شده‌است که در دو نوبت ۱۲ و ۱۸ ماهگی  به کودک تزریق می‌شود. واکسن اوریون همراه واکسن‌های سرخک و سرخچه به کودکان تزریق می‌شود

آنفلوانزا ( Influenza )

بیماری آنفلوانزا، یک بیماری حاد ویروسی دستگاه تنفسی است که معمولا خود محدود شونده است و در موارد همه گیری، عوارض و مرگ و میر بیشتری دارد.

علایم بیماری:

تب بالای ۳۸ درجه سانتیگراد، سردرد، خستگی، بدن درد، آبریزش بینی و چشم، ناراحتی گلو و سرفه.

راه انتقال:

ترشحات حلق و بینی بیماران، مخزن عفونت است و سرفه و عطسه باعث انتقال بیماری می شود.

انتشار بیماری:

ویروس آنفلوانزا، دائما در حال تغییر می باشد که همین موضوع زمینه ساز وقوع همه گیری آنفلوانزا است. تاکنون سه نوع آنفلوانزا به نامهای B ,A و C شناخته شده است که نوع A، بیشترین توانایی ایجاد همه گیری را دارد.

بزرگترین همه گیری آنفلوانزا ( در اسپانیا در سال ۱۹۱۹- ۱۹۱۸)، سبب ۵۰۰ میلیون ابتلا و ۴۰ میلیون مرگ در سراسر جهان گردید.

کودکان در سنین مدرسه، هسته اولیه انتشار آلودگی محسوب می شوند و افزایش تعداد کودکان مبتلا به بیماری تنفسی تب دار، اغلب اولین نشانه شروع همه گیری آنفلوانزا در یک جامعه است که با ظهور موارد بیماری در بالغین ادامه می یابد.

بیماریزایی:

آنفلوانزا، علاوه بر انسان، در حیوانات نیز بروز می نماید و  نوع  حیوانی آن  نیز  قابل سرایت به انسان می باشد. آنفلوانزای پرندگان، شایعترین نوع آن است و شیوع آن نه تنها برای انسان خطرناک است بلکه باعث صدمات اقتصادی سنگینی در دامداری ها می گردد.

چرا آنفلوانزا حائز اهمیت است:

آنفلوانزا، قابلیت ایجاد همه گیری وسیع را دارد.

وقوع همه گیری آنفلوانزا، غیر قابل پیش بینی است.

سرعت انتشار آنفلوانزا، بسیار بالا است.

همه گیری آنفلوانزا، عواقب گسترده اجتماعی و اقتصادی دارد.

در بیماران قلبی، ریوی، کلیوی، افراد مسن و کودکان، عوارض شدید و مرگ و میر بیشتری به دنبال دارد.

واکسیناسیون آنفلوانزا:

واکسیناسیون بر علیه آنفلوانزا از عوارض شدید و مرگ و میر بیماری جلوگیری کرده و موارد بستری را تا ۵۰ درصد کاهش می دهد.

فاصله زمانی واکسیناسیون تا ایجاد ایمنی در بدن، حدود ۲ هفته طول می کشد.

به دلیل تغییرات در ویروس آنفلوانزا، لازم است هر ساله واکسیناسیون با واکسن آنفلوانزا تکرار شود.

در صورت دریافت واکسن، احتمال ابتلا به شکل خفیف آنفلوانزا وجود دارد.

واکسن آنفلوانزا، تاثیری بر سایر ویروسها و بیماریهای مشابه ندارد.

واکسن آنفلوانزا از بروز سرماخوردگی جلوگیری نمی کند.

اولویت مصرف واکسن آنفلوانزا در کدام گروه های جامعه می باشد؟

سالمندان و بیماران ضعیف و ناتوان.

مبتلایان به بیماریهای مزمن ریوی، قلبی، کلیوی و نقص ایمنی.

کودکانی که به مدت طولانی تحت درمان با آسپرین بوده اند.

پرسنل بهداشتی درمانی.

چه افرادی واکسن آنفلوانزا را نمی توانند استفاده کنند؟

افرادی که به تخم مرغ حساسیت دارند، بیماران تب دار و افرادی که در موارد قبلی تزریق واکسن، حساسیت داشته اند نباید واکسن آنفلوانزا را استفاده کنند.

توصیه های بهداشتی در زمان همه گیری آنفلوانزا:

پوشاندن دهان در زمان سرفه یا عطسه، استفاده از ماسک، استفاده از دستمال کاغذی و معدوم ساختن صحیح آن بعد از مصرف؛

شستشوی دستها بعد از سرفه، عطسه و دست زدن به دهان و بینی؛

شتشوی دستها قبل و بعد از تماس با بیماران؛

کاهش مسافرتهای غیر ضروری؛

رعایت بهداشت فردی و عمومی؛

در صورت ابتلا به بیماری، اقامت در منزل و اجتناب از تماس با دیگران؛

استراحت، نوشیدن کافی مایعات؛

رعایت توصیه های پزشکی معالج.

آیا می دانید:

مشاهده موارد تک گیر آنفلوانزا، زنگ خطری برای طغیان و همه گیری آن است.

در جریان همه گیری آنفلوانزا افراد مسن، بیماران دچار بیماریهای مزمن، کودکان و زنان باردار، بیشترین آسیب را می بینند.

همه گیری آنفلوانزا، علاوه بر موارد بالای ابتلا و مرگ و میر، صدمات شدید اجتماعی و اقتصادی نیز به دنبال دارد.

واکسیناسیون، از عوارض شدید بیماری و مرگ و میر می کاهد.

واکسیناسیون ۹۰-۷۰ درصد در پیشگیری مؤثر است.

تراکم جمعیت و مسافرتهای هوایی از عوامل تشدید همه گیری آنفلوانزا هستند.

در جریان جهان گیری آنفلوانزا، ۲۵ درصد افراد جامعه، مبتلا خواهند شد.

آنفلوانزای پرندگان که در سالهای اخیر شاهد همه گیری آن در مناطق مختلف جهان بوده ایم قابل سرایت به انسان است.

تیفوس چیست ؟

تیفوس یک بیماری مشترک بین انسان و حیوان است که تو سط شپش یا موش به انسان منتقل می شود نوع شپشی آن بیشتر در منا طق سرد که ممکن است مردم در شرا یط غیر بهدا شتی زندگی کنند و شپش هم فرا وان با شد شا یع است .

تیفوس شپشی در صورت بروز معمو لا به صورت اپیدمی یا همه گیری دیده می شود . نوع منتقله تو سط موش از نوع شپشی خفیف تر بوده و به صورت آندمیک دیده می شومد. این نوع از تیفوس بیشتر  در مسا کن انسانی که موش زیاد شا یع است و بشتر در اواخر تا بستان و فصل پا ییز دیده می شود .

عامل بیماری

عامل عفونی این بیماری در تیفوس شپشی(همه گیر)، ریکتز یا پروازکی و در تیفوس موشی ، ریکتز یا تیفی است .ریکتزیاها باکتریهای کوچکی هستند که انگل اجباری درون سلولی میباشند. شکل ظاهری آنها بصورت میله ای یا کروی است.

دوره کمون : این دوره در هر دو نوع تیفوس بین ۱ تا ۲ هفته و معمولا ۱۲ روز است.

دروه وا گیری :بیماری تیفوس بطور مستقیم از یک شخص به شخص دیگر قابل انتقال نیست.

مخزن بیماری :مخزن ریکتز یا ها در تیفوس شپشی (همه گیر)انسان و در تیفوس نوع مو شی جوندگان می با شند.حشره ناقل در تیفوس شپشی ،شپش و در تیفوس موشی ،کک می باشد.

تیفوس شپشی (همه گیر)

عفونت توسط شپش ( شپش بدن و شپش سر)آلوده از انسان به انسان منتقل می شود .

چرخه ی انتقال چنین است

انسان       ï       شپش     ï         انسان       ï         شپش

شپش از راه خونخواری از یک انسان بیمار در مرحله ی تبدار آلوده می شود . میکروب در لایه سلول های دستگاه روده ای شپش تکثیر می بابد و در روز ۵-۳ در مدفوع شپش پیدا می شود .

راههای انتقال بیماری

انسان از راه گزش شپش آلوده نمی شود ، بلکه به یکی از راه های زیر آلوده می شود :

(۱) خراشیدن پوست و تلقیح مد فوع آلوده شپش به خود

(۲) کشتن شپش  آلوده بر روی بدن

(۳) به احتمال استنشاق گرد و غبار یا مدفوع شپش آلوده .

شپش آلوده پس از ۱۴-۱۰ روز به علت آلودگی میمیرد ولی ممکن است قدرت حیات ریکتز یا در شپش مرده تا هفته ها حفظ شود. . در انسان میکرب می تواند بدون هیچگونه نشانه ای سالها به صورت عفونت پنهانی باقی بماند . بیماری می تواند بعد ها به شکل خفیف بروز کند . این نوع بازگشت تیفوس را به عنوان بیماری بریل – زینسر می شناسد و ممکن است توسط شپش به دیگران سرایت کند. در تیفوس شپشی بیماران در مر حله تب و احتما لا ۲ تا ۳ روز بعد از طبیعی شدن درجه حرارت بدن قادر به آلوده کردن شپش هستند . شپشها معمو لا۲-۶ روز بعد از خونخواری  آلوده کننده هستند .

ب) تیفوس آندمیک یا موشی

یک بیمار ی مشترک انسان و جانوران است . مخزن عفونت موش است. در موش عفونت به شکل نا پیدا ، دراز مدت و غیر کشنده است . انتشار عفونت بین موشها به وسیله ی کک موش (x.Cheopis) و به احتمال کک موش است . هرگاه یک کک موش- و در درجه ی نخست x.Cheopis سرگردان بماند ، انسان  راآلوده میکند و سبب انتقال عفونت به انسان می شود . و در عمل ، راه انتقال بیماری به انسان گزش کک موش نیست ،

علا ئم بالینی

علا ئم بالینی معمو لا بصورت سر درد ، عرق ، تب و دردهای عمومی تظا هر می یا بد. در پنجمین یا ششمین روز بعد از بروز نشانه های بیماری دانه های قرمز رنگ اول در قسمت بالای شکم و سپس در تمام بدن غیر از صورت و کف دست و پا ظاهر می گردد . معمو لا آ ثار مسمو میت بسیار وا ضح بوده و بیماری بعد از ۲ هفته تب متوالی فرو کش کردن تب خاتمه می یابد. میزان کشندگی با افزا یش سن زیاد می شود و در صورت عدم درمان به ۱۰تا۴۰ درصد می رسد. علائم تیفوس کنه ای مشابه تیفوس شپشی و خفیفتر از آن و میزان کشندگی در این نوع برای تمام گرو ههای سنی حدود یک در صد است.

درمان آنتی بیو تیکها ی انتخابی جهت درمان تیفوس معمو لا دا کسی سیکلین یا تترا سیکلین همراه کلرا مفنیکل خوراکی می باشد.

پیشگیری و کنترل

۱-  ر عا یت بهدا شت محیط و بهداشت فر دی ، بویژه استحمام و شستشوی مرتب لباسها

۲- سم پاشی اماکن و لباسهای آلوده با حشره کشهای منا سب و یا هما هنگی سطوح بالا تر

۳- گزارش تلفنی و فوری موارد مشکوک

۴- بعد از آنکه بیمار ، البسه و محل زندگی و تما سهای خا نوادگی عاری از شپش یا کنه شدند نیاز به جدا سازی بیمار نیست.

۵- تمام افرا دی که با بیمار  تماس نزدیک دا شته اند باید به مدت ۲ هفته تحت نظارت قرار داده شوند.

تیفوس یک‌ بیماری‌ حاد تبدار ناشی‌ از باکتری (ریکتزیا) منتقله‌ از حشرات آلوده است‌. این‌ بیماری‌ دارای‌ سرایت‌ فرد به ‌فرد نیست‌. این‌ عفونت‌ ممکن‌ است‌ پوست‌، دستگاه‌ عصبی‌ مرکزی‌، لوله‌ گوارش‌ و عضلات‌ را درگیر سازد.

به طور کلی چند نوع تیفوس داریم .تیفوس اپیدمیک یا شپشی که عامل آن ریکتزیا پرووازکی می باشد و شایعترین نوع تیفوس است . تیفوس آندمیک یا تیفوس ککی‌ یا تیفوس موشی که عامل آن ریکتزیا تیفی است .

عامل بیماری تیفوس اپیدمیک ریکتزیا پرووازکی (Rickettsia prowazekii) می‌باشد. در سیر این بیماری ریکتزیا توسط شپش همراه با خون خورده شده و وارد سلول‌های اپی‌تلیال شپش می‌شود. در آنجا به سرعت رشد و تکثیر نموده و باعث پاره شدن سلول‌های جدار معده شپش می‌شود. سپس ریکتزیا وارد حفره معده می‌شود و سرانجام به خاطر پاره شده سلول‌های آن خون به داخل هموسل (حفره عمومی بدن)می شود. ریکتزیا همراه مدفوع شپش دفع می‌شود که مالیدن یا خاراندن این مدفوع روی زخم یا غشای مخاطی ضعیف (مانند ملتحمه چشم)و یا حتی استنشاق گرد مدفوع خشک شده باعث ابتلای انسان می‌شود. بنابراین انسان از طریق مدفوع یا شپش له شده به بیماری مبتلا می‌شود نه از طریق گزش شپش و انسان به عنوان مخزن بیماری تلقی می‌شود.

شپش آلوده پس از ۱۴-۱۰ روز به علت آلودگی میمیرد ولی ممکن است قدرت حیات ریکتزیا در شپش مرده تا هفته‌ها حفظ شود. در انسان میکرب می تواند بدون هیچگونه نشانه‌ای سالها به صورت عفونت پنهانی باقی بماند . بیماری می تواند بعدها به شکل خفیف بروز کند .

در تیفوس شپشی بیماران در مرحله تب و احتمالا ۲ تا ۳ روز بعد از طبیعی شدن درجه حرارت بدن قادر به آلوده کردن شپش هستند . شپشها معمولا ۲-۶ روز بعد از خونخواری آلوده کننده هستند .

علایم و درمان

علائم معمولا تب ، لرز ، درد عضلانی ، درد شکمی ، سرفه ، سردرد ، بثورات پوستی ( راشهای قرمز) بدون اسکار ، تهوع و استفراغ می باشد . درمان با آنتی بیوتیک هایی نظیر تتراسیکلین ، داکسی سیکلین یا کلرامفنیکل است . رعایت بهداشت فردی بسیار ضروری است .

شرح بیماری

تیفوس کنه ای ‌ یک‌ بیماری‌ حاد تبدار ناشی‌ از یک‌ باکتری‌ منتقله‌ از کنه‌های‌ آلوده‌. این‌ بیماری‌ دارای‌ سرایت‌ فردبه‌فرد نیست‌. این‌ عفونت‌ ممکن‌ است‌ پوست‌، دستگاه‌ عصبی‌ مرکزی‌، لوله‌ گوارش‌ و عضلات‌ را درگیر سازد. در همه‌ سنین‌ دیده‌ می‌شود ولی‌ در کودکان‌ و بزرگسالان‌ جوان‌ شایعتر است‌.

علایم‌ شایع‌

علایم‌ زیر ۵-۲ روز پس‌ از گزش‌ کنه‌ بروز می‌کند:
تب‌ (اغلب‌ تب‌ بالا) همراه‌ لرز
بثورات‌ پوستی‌ قرمز که‌ از دست‌ و پا شروع‌ شده‌ و به‌ مچ‌ دست‌ و پا، ساق‌، تنه‌ و شکم‌ گسترش‌ می‌یابند
سردرد
درد عضلانی‌ و ضعف‌؛ سفتی‌ پشت‌
تهوع‌ و استفراغ‌
گیجی‌؛ اغما

علل‌

باکتری‌ ریکتزیا که‌ در بدن‌ کنه‌ زندگی‌ می‌کند. انسان‌ از طریق‌ گزش‌ کنه‌ معمولاً در فصل‌ بهار یا تابستان‌ مبتلا می‌شود.

عوامل تشدید کننده بیماری

فعالیت در زمان ابتلا به این بیماری در محیط‌ باز در مناطق‌ آلوده‌ به‌ کن‌
تماس‌ با سگ‌ها

عواقب‌ موردانتظار

در این‌ عفونت‌ اگر درمان‌ آنتی‌بیوتیکی‌ در مراحل‌ اولیه‌ بیماری‌ شروع‌ شود قابل‌ علاج‌ است‌.

عوارض‌ احتمالی‌

عفونت‌ مغزی‌
تشنج‌
نارسایی‌ کلیه‌
هپاتیت‌
تیفوس‌ کنه‌ای‌ در صورت‌ عدم‌ درمان‌ اغلب‌ کشنده‌ است‌ (در اثر پنومونی‌ یا نارسایی‌ قلب‌

درمان‌

بررسی‌های‌ تشخیصی‌ ممکن‌ است‌ شامل‌ آزمایش‌هایی‌ نظیر شمارش‌ سلول‌های‌ خون‌ و آزمون‌های‌ سرم‌شناسی)‌ (بررسی‌ سرم، مایع‌ خون‌ بدون‌ سلول‌های‌ آن) و نمونه‌برداری‌ پوست‌ باشد. سابقه‌ گزش‌ کنه‌ یا مسافرت‌ به‌ مناطق‌ آلوده‌ به‌ کنه‌ به‌ تأیید تشخیص‌ کمک‌ می‌کند.
بیماران‌ دارای‌ بیماری‌ خفیف‌ ممکن‌ است‌ در منزل‌ تحت‌ مراقبت‌ قرار گیرند؛ عفونت‌های‌ شدیدتر نیازمند بستری‌ در بیمارستان‌ است‌ (ممکن‌ است‌ حمایت‌ تنفسی‌ با دستگاه‌ تهویه‌ مکانیکی‌، تزریق‌ خون‌، تحت‌ نظر گرفتن‌ دقیق‌ از نظر عوارض‌ بیماری‌ نظیر نارسایی‌ کلیه‌ لازم‌ گردد.)
رعایت‌ بهداشت‌ دهانی‌ مناسب‌ مهم‌ است‌.

داروها

آنتی‌بیوتیک‌هایی‌ نظیر تتراسیکلین‌، دوکسی‌سیکلین‌ یا کلرامفنیکل‌.

فعالیت در زمان ابتلا به این بیماری

تا برطرف‌ شدن‌ تب‌ و سایر علایم‌ در بستر استراحت‌ نمایید.

رژیم‌ غذایی‌

رژیم‌ خاصی‌ نیاز نیست‌. بیمار خیلی‌ بدحال‌ ممکن‌ است‌ نیازمند تغذیه‌ وریدی‌ باشد. در سایر بیماران‌ رژیم‌ غذایی‌ به‌صورت‌ وعده‌های‌ متعدد کم‌حجم‌ ممکن‌ است‌ لازم‌ باشد.

درچه شرایطی باید به پزشک مراجعه نمود؟

اگر شما یا یکی‌ از اعضای‌ خانواده‌ تان دارای‌ علایم‌ تیفوس‌ کنه‌ای‌ باشید.
اگر دچار علایم جدید و غیرقابل توجیه شده اید‌. داروهای‌ تجویزی‌ ممکن‌ است‌ با عوارض‌ جانبی‌ همراه‌ باشند.

ابولا چیست ؟

ابولا (Ebola) گاه به گاه به‌طور مرگباری در میان انسان‌ها و میمون‌ها در آفریقا شایع می‌شود. این ویروس با ایجاد تب شدید و خونریزی بیمار را از پا درمی آورد و خیلی سریع گسترش می‌یابد.

در سال ۱۹۷۶ ابولا حدود ۳۰۰ نفر را مبتلا کرد و با شیوع آن از هر ۱۰ نفر مبتلا به بیماری ۹نفر مردند. بار دیگر در سال ۱۹۹۵ ابولا شایع شد و این بار ۸۰ درصد مبتلایان کشته شدند.

ابولا نام نوعی ویروس است. تب خونریزی دهنده ابولا، یک بیماری شدید و کشنده است که نخستین بار در سال ۱۹۷۶میلادی شناخته شد.

نام ویروس این بیماری از یکی از رودخانه‌های کشور زئیر، که امروزه جمهوری دموکراتیک کنگو نام دارد، گرفته شده. این بیماری برای اولین بار در کشور کنگو دیده شد.

پژوهشگران بر این باورند که ویروس ابولا از طریق حیوانات به انسان سرایت می‌کند و معمولا در بدن جانوری زندگی می‌کند که در قاره آفریقا سکونت دارد.

اکثر افرادی که ابتلای آنان به ابولا تا کنون تأیید شده اهل کشورهای آفریقایی بوده‌اند.تب خونریزی دهنده ابولا معمولا به صورت شیوع ناگهانی بروز می‌کند و شیوع آن هم از یک بیمارستان یا درمانگاه آغاز می‌شود.

در سال ۱۹۷۶ ابولا  در آفریقا حدود ۳۰۰ نفر را مبتلا کرد و با شیوع آن از هر ۱۰ نفر مبتلا به بیماری ۹نفر مردند.

بار دیگر در سال ۱۹۹۵ ابولا شایع شد و این بار ۸۰ درصد مبتلایان کشته شدند.

اخیرا  سازمان جهانی بهداشت شیوع تب خونریزی دهنده ابولا را در یکی از استان‌های کشور کنگو تأیید کرده است.

در این شیوع نسبتا وسیع، تاکنون ابتلای ۱۷ نفر به ویروس ابولا تأیید شده است  که ۶ نفر آن‌ها در استان جنوبی کاسای کشته شده‌اند. البته سخنگوی سازمان جهانی بهداشت اعلام کرده آزمایشگاه مرکز کنترل و پیشگیری بیماری‌ها در آمریکا مشغول انجام آزمایش‌های بیشتر روی نمونه‌های به دست آمده از بیماران مشکوک به تب خونریزی دهنده ابولا است.

به‌دلیل خاصیت سرایت بالای این بیماری پرسنل بهداشتی ناگزیر از رعایت شدید و دقیق اصول بهداشتی برای پیگیری از انتشار بیماری و ابتلای خود هستند.

آن‌ها برای پوشش کامل بدن از لباس، دستکش و پوتین‌هایی استفاده می‌کنند که پس از استفاده باید نابود شود.

با وجودی که تعدادی از روستاهای استان کاسای در قرنطینه به سر می‌برند، اما سازمان جهانی بهداشت اعلام کرده فعلا نیازی به اعمال محدودیت در روابط تجاری و سفر به کنگو وجود ندارد.

کارشناسان محلی دائما در حال فرستادن پیام‌هایی از طریق رادیو و تلویزیون هستند که به مردم آموزش می‌دهد چگونه از آلوده شدن به این ویروس پیشگیری کنند.

این خطر به ویژه در مراسم تدفین قربانیان ابولا و با تماس نزدیک افراد با جسد قربانیان وجود دارد.

خطر کشندگی ویروس ابولا که تا کنون درمانی برای آن پیدا نشده، بین ۵۰ تا ۹۰درصد است.

ابولا چیست؟

ابولا در واقع نام نوعی ویروس است. تب خونریزی دهنده ابولا، یک بیماری شدید و کشنده است که نخستین بار در سال ۱۹۷۶میلادی شناخته شد.

نام ویروس این بیماری از یکی از رودخانه‌های کشور زئیر، که امروزه جمهوری دموکراتیک کنگو نام دارد، گرفته شده. این بیماری برای اولین بار در کشور کنگو دیده شد.

پژوهشگران بر این باورند که ویروس ابولا از طریق حیوانات به انسان سرایت می‌کند و معمولا در بدن جانوری زندگی می‌کند که در قاره آفریقا سکونت دارد.

اکثر افرادی که ابتلای آنان به ابولا تا کنون تأیید شده اهل کشورهای آفریقایی بوده‌اند.
تب خونریزی دهنده ابولا معمولا به صورت شیوع ناگهانی بروز می‌کند و شیوع آن هم از یک بیمارستان یا درمانگاه آغاز می‌شود.

چگونه منتشر می‌شود؟

تب خونریزی دهنده ابولا از بیماری‌های مشترک بین انسان و دام به شمار می‌رود.

این بیماری فقط انسان، میمون و شامپانزه را مبتلا می‌کند.

محل زندگی ویروس ابولا احتمالا در بدن گروهی از همین حیوانات است.

انسان‌ها ناقل ویروس نیستند و به‌طور تصادفی به ویروس آلوده می‌شوند.

اینکه چگونه ویروس ابولا از بدن حیوانات به بدن انسان وارد می‌شود به‌طور کامل مشخص نیست.

پس از آنکه فردی به این ویروس آلوده شد، انسان‌های دیگر را آلوده می‌کند.

یکی از راه‌های انتقال عفونت بین انسان‌ها، تماس مستقیم با خون و ترشحات بدن فرد آلوده است که معمولا در بین اطرافیان بیمار که سعی در نگهداری و پرستاری او دارند، رخ می‌دهد.

یکی دیگر از راه‌های شایع گسترش این ویروس انتقال آن در بین بیماران و کارکنان یک بیمارستان یا درمانگاه است.

چه علایمی دارد؟

علایم این بیماری در همه بیماران یکسان نیست.

پژوهشگران هنوز نمی‌دانند چرا تعدادی از افراد پس از ابتلا به این بیماری بهبود می‌یابند و برخی دیگر کشته می‌شوند.

به هر حال می‌توان گفت پاسخ ایمنی بیمارانی که در اثر ویروس ابولا کشته می‌شوند، چندان قوی نیست.

در چند روز اولی که انسان به ویروس آلوده می‌شود، تب بالا، سردرد، درد عضلات، دل درد، اسهال و خستگی بروز می‌کند.

بعضی از بیماران در این مرحله دچار گلودرد، سکسکه، قرمزی و خارش چشم، بثورات پوستی، اسهال خونی و استفراغ خونی می‌شوند.

با گذشت یک هفته از آلودگی، درد قفسه سینه، شوک و مرگ اتفاق می‌افتد. بعضی از بیماران در این مرحله کور شده و خونریزی می‌کنند.

تشخیص و درمان

تشخیص زودرس تب خونریزی دهنده ابولا دشوار است چرا که علایم اولیه آن مثل خارش و قرمزی چشم و بثورات پوستی، در بیماری‌های دیگری که شایع‌تر هستند نیز دیده می‌شود.

ما اگر پزشک به این بیماری مشکوک شود، باید فورا از بیمار آزمایش خون به عمل آورد. اگر بیمار اسهال خونی نیز داشته باشد، مدفوع او هم مورد آزمایش قرار می‌گیرد.

برای درمان این بیماری هیچ درمان مشخصی وجود ندارد. در حال حاضر اکثر درمان‌هایی که به بیماران داده می‌شود، درمان‌های تقویتی هستند.

این درمان‌ها شامل کمک به حفظ فشار خون بیمار، حفظ مایعات بدن و نیز کمک به تنفس بیمار هستند.

چند سال پیش در شیوع ابولا در کیکویت، پزشکان راه جدیدی را برای درمان بیماران امتحان کردند.

آن‌ها به ۸ نفر از بیماران، خون افرادی را که به ابولا مبتلا شده و از آن جان سالم به‌در برده بودند، تزریق کردند. نتیجه رضایت بخش بود.

۷ نفر از بیماران زنده ماندند.

هر چند این نتیجه امیدوار کننده است اما چون پژوهش مذکور فقط روی ۸ نفر انجام شد، نمی‌توان آن را برای درمان همه بیماران تعمیم داد!

چگونه می‌توان پیشگیری کرد؟

پیشگیری از بیماری تب خونریزی دهنده ابولا در آفریقا با دشواری‌های چندانی روبه‌روست.

ه‌دلیل آنکه هویت و محل زندگی حیواناتی که مخزن ابولا هستند ناشناخته است، تنها چند راه ابتدایی برای پیشگیری از بیماری پیشنهاد شده. اصل مهم در پیشگیری از آلوده شدن پرهیز از تماس مستقیم با بیمار است.

اگر مواردی از بیماری مشاهده شود، اولین کسانی که باید بسیار مراقب خطر باشند، کارکنان مراکز بهداشتی-  درمانی هستند.

این افراد باید از پوشش کامل، ماسک، دستکش و عینک استفاده کنند. هدف از این کار ممانعت از آلوده شدن با خون و ترشحات بدن فرد مبتلاست. همچنین اگر بیمار بمیرد، باید از تماس با بدن مرده نیز خودداری کرد.

سرماخوردگی تان را یک روزه درمان کنید

درد وخارش گلو، سرفه خشک و کوتاه وگرفتگی بینی از علائم رایجی هستند که معمولا” همه ما در هنگام سرماخوردگی از آنها رنج می بریم ، بنابراین طبیعی است که همه ما از این بیماری متنفریم. معمولا” درمان کامل سرما خوردگی حدود ۵ روز طول می کشد اما اگر ما رژیم غذایی و روش زندگیمان را تغییر دهیم می توانیم سریعتر از دست این بیماری ویروسی خلاص شویم.

آب بنوشید :

وقتی بدن ما با سرماخوردگی مبارزه می کند نوشیدن مایعات خیلی اهمیت دارد و به بدن ما خیلی کمک می کند. بنابراین حداقل ۶ لیوان در روز آب بخورید . علاوه بر آب ، از آب میوه ها و آب سبزیجات طبیعی و شیرین نشده نیز می توانید استفاده کنید اما از مصرف نوشیدنیهایی مثل قهوه ، چای سیاه غلیظ و سودا خودداری کنید. زیرا این نوشیدنیها به جای آنکه به بدن شما آبرسانی کنند ، آب بدن شما را کم می کنند. نوشیدن آب زیاد به بدن شما کمک می کند که سموم و مواد زائد را سریعتر دفع کند و باعث می شود که خون و سلولهای شما به خوبی کار کنند.

بخوابید:

وقتی می خوابید و یا استراحت می کنید ، در واقع به بدنتان اجازه می دهید که همه انرژی خود را برای مبارزه با سرماخوردگی بکار گیرد . خوابیدن و استراحت کردن باعث می شود عملکرد سیستم ایمنی بدن شما افزایش یابد و همه توانایی خود را برای مبارزه با ویروس سرما خوردگی استفاده کند. بنابراین حداقل ۸ ساعت در شب بخوابید و علاوه بر آن در طول روز هم حتما” چند خواب کوتاه داشته باشید.

مواد مقوی مصرف کنید:

وقتی بدن شما با سرماخوردگی مبارزه می کند برای اینکه قوی باقی بماند و بتواند درمقابل این بیماری از خود دفاع کند ، به انرژی و غذای مقوی احتیاج دارد.از خوردن غذاهای سرخ شده ، شور ، چرب و شیرین خودداری کنید در عوض از غذاهایی استفاده کنید که سبک و مغذی باشند و هضم آن ها برای بدن آسانتر باشد. برای مثال میوه ها ، سبزیجات ، غلات و پروتئینهای بدون چربی که سرشار از مواد مغذی ، ویتامین ها ، مواد معدنی و فیبر هستند برای بدن بیمار بسیار مفید ند. غذاهای آبدار به درمان سرماخوردگی خیلی کمک می کنند. برای مثال سوپ مرغ با رشته فرنگی برای درمان سریع سرماخوردگی بسیار مفید است. سوپ مرغ دارای خواص غیر التهابی است و حرکت موکوس ها را بطور موقتی تسریع می کند و در نتیجه منجر به تسکین احتقاق(گرفتگی بینی ) و کاهش زمان تماس ویروس با پوشش داخلی بینی می شود.

دارو :

داروهای زیادی برای درمان سرماخوردگی وجود دارد اما پیشنهاد می کنیم که وقتی نشانه های سرماخوردگی آغاز شد شما هر روز ۴ وعده و در هر وعده ۴۰۰ میلی گرم ویتامین سی به همراه آب فراوان مصرف کنید و علاوه بر آن هر ۶ ساعت یکبار یک قرص زینک مصرف کنید.

فرشته مشاور
آفتاب

سالک چیست ؟

مرداد ۱۴, ۱۳۹۱ توسط :   موضوع: : مشروح اخبار, بيماري واگير

بیماری عفونی پوست است که ضایعه آن حدود یک سال طول می کشد و سپس بهبود می یابد، و جای زخم بر جای می گذارد. عامل ایجاد سالک لیشمانیا نامیده می شود که یک موجود تک سلولی است. (جزء باکتریها نیست.) لیشمانیا در بدن موش زندگی می کند.

یک نوع پشه بسیار کوچک به نام پشه خاکی موش را می گزند و این انگل وارد بدن پشه می شود. این پشه کوچک که قدرت پرواز زیادی هم ندارد چنانچه شخصی را نیش بزند، این موجود تک سلولی یعنی لیشمانیا وارد پوست شخص شده و بیماری سالک را به وجود می آورد.

سالک بدو صورت خشک و مرطوب دیده می شود.سالک خشک در بهار و اوایل تابستان شیوع دارد. ابتدا محل گزش پشه خاکی، بصورت یک برجستگی کوچک روی پوست است ولی بعدا“بصورت زخم در آمده که قطر آن به چند سانتیمتر هم ممکن است برسد. پس از حدود یک سال این ضایعه خوب شده و جای زخم (جای سالک) از خود به یادگار می گذارد.

چون پشه خاکی بیشتر صورت و دستها را که در معرض اوست نیش می زند. محل سالک بیشتر در این مناطق است.در نوع سالک مرطوب محل ضایعه بیشتر در اندامها است و ضایعه پوستی ترشح زیادی دارد و سطح آن خشک نیست. البته سالک انواع مختلف دیگری هم دارد. اگر کسی سالک مرطوب گرفت پس از بهبودی فقط مصونیت به سالک مرطوب و سالک خشک پیدا می کند ولی چنانچه سالک خشک گرفت. پس از بهبودی فقط مصونیت به سالک خشک دارد.
▪ درمان سالک: داروهای محتوی آنتیموان ۵ ظرفیتی بصورت آمپول و یا قرصهای کتوکونازول یا داروهای دیگر طبق دستور پزشک.
▪ پیشگیری از سالک: سالک واکسن موثر تائید شده برای معرف عمومی هنوز ندارد. استفاده از پشه بند پارچه ای که پشه خاکی نتواند از آن عبور کند مفید است. طول یک پشه خاکی حدود دو تا سه میلیمتر است.

تب خونریزی دهنده کریمه کنگو CCHF

تیر ۱۴, ۱۳۹۱ توسط :   موضوع: : مشروح اخبار, بيماري واگير, جهان پزشكي

مقدمه اولین مورد مکتوب بیماری توسط جرجانی پزشک و دانشمند معروف ایرانی درکتاب گنجینه خوارزمشاهی توصیف شده است و اولین مورد در منطقه کریمه در سال ۱۹۴۲ گزارش گردیده است که درسال ۱۹۴۶ از ۷ مورد آن ۵ مورد در بیمارستان گزارش شده است.

پس از آن بطور مفصل در جنگ crimea درسال ۱۹۴۴ در سربازان شرح داده شده و به همین دلیل به آن تب کنگو کریمه می گویند

اهمیت تبهای خونریزی دهنده ویروسی

به خاطر تمایل آنها به بومی شده بیماری، شدت وخامت آنها، بالا میزان مرگ  و عواض و ضرر و زیان اقتصادی قابل توجه آنها می باشد. برخی ازاین بیماریها بدلیل توانائی سریع سرایت در بیمارستان ها و مراکز بهداشتی درمانی، عدم  وجود درمان ضد ویروسی مؤثر، در دسترس نبودن واکسن مناسب برای اکثریت آنها  و بالاخره ایجاد رعب و وحشت در جامعه است . از برخی ازاین  ویروس در جنگ بیولوژیک استفاده می شود.

تعریف بیماری

تب کریمه کنگو یک بیماری خونریزی دهنده تب دار حاد است که عمدتاً به وسلیه کنه منتقل می شود  بطوریکه ویروس با حمله به عروق های کوچک بدن موجب کاهش استحکام و تخریب مویرگها و با شوک شدید و حاد به سرعت موجب مرگ می شود.

عوامل ایجاد کننده این بیماری شامل ویروس منتقله ازطریق بندپایان و ویروس مرتبط با جوندگان می باشد انتقال ویروس می تواند بطورمستقیم از هوا و یا تماس با مواد دفعی یا  ترشحات بدن جوندگان آلوده صورت پذیرد.

حداقل ۱۸ نوع  ویروس درانسان ایجاد تب خونریزی دهنده می کنند که همه آنها از حیوان به انسان منتقل می شود.

تابستان و خطر ابتلا به وبا

تیر ۴, ۱۳۹۱ توسط :   موضوع: : مشروح اخبار, بيماري واگير

اندک اندک فصل تابستان از راه می رسد و شیوع برخی از بیماری ها مانند وبا در جامعه به اوج خود می رسد. وبا یک بیماری میکروبی واگیر دار با منشاء مدفوعی و قابلیت ایجاد همه گیری برای انسان است که با علامت اسهال کم و بتدریج زیاد در افراد بروز می کند.

۷۵ درصد از افراد آلوده به عفونت، هیچ علامتی از این بیماری ندارند و فقط تعداد کمی از افراد (دو تا پنج درصد) دچار اسهال آبکی شدید می شوند که بدون اقدامات درمانی ، بسیار خطرناک است و می تواند کشنده باشد.

اسهال گاهی همراه با استفراغ بدون حالت تهوع قبلی است که در بیماران وبایی شبیه برنج است که بی بو یا بویی شبیه ماهی دارد و معمولا دل درد، دل پیچه و تب به همراه ندارد.

کارشناس بیماری های منتقله از طریق آب و غذا مرکز بهداشت استان کرمانشاه در خصوص مهم ترین راه های انتقال بیماری وبا گفت: استفاده از آب، میوه، سبزی و غذای آلوده مهم ترین راه انتقال این بیماری است.

سید ‘ ایرج حسینی ‘ روز یکشنبه در گفتگو با خبرنگار ایرنا افزود: همچنین این بیماری از طریق غذاهای پخته شده که در دمای اتاق و خارج از یخچال برای چند ساعت نگهداری می شوند و یا از طریق دست آلوده در بین افراد قابلیت انتقال دارد.

وی با بیان این که عامل ایجاد بیماری میکروبی به نام ‘ ویبریوکلرا ‘ است گفت: این میکروب همراه اسهال و استفراغ افراد مبتلا به وبا دفع شده و در اثر دفع غیربهداشتی فضولات انسانی در محیط ، پراکنده و موجب آلودگی آب های سطحی می شود و بر این اساس آلودگی انواع سبزی و میوه ها در هنگام آبیاری با آب فاضلاب بسیار شایع است.

حسینی ادامه داد: عامل بیماری وبا در محیط مرطوب و آبی برای سال ها زنده می ماند، اما در محیط خشک زود از بین می رود.

وی با اشاره به این که اسید معده سد دفاعی خوبی برای مقابله با بیماری است، اظهار داشت: اما در صورت مصرف داروهای ضد اسید یا مایعات فراوان، اسید معده رقیق می شود و میکروب از سد معده می گذرد و در داخل روده کوچک تجمع و تکثیر می کند و در نهایت سمی تولید می شود که باعث ترشح و دفع آب و املاح زیاد از رود کوچک می گردد که خطر بیماری وبا را افزایش می دهد.

حسینی گفت: در یک جامعه غیر آماده، وبا قادر است ۵۰ درصد مرگ و میر ایجاد نماید اما با اقدامات درمانی مناسب، مرگ و میر به کمتر از یک درصد کاهش می یابد.

وی کاهش شدید آب و املاح بدن، نارسایی کلیه، کاهش پتاسیم، سقط در مادران باردار ، شیوع بیشتر بیماری ها در زمان های بعدی و ایجاد تنش روحی و روانی را از جمله عوارض ابتلا به وبا در افراد عنوان کرد.

حسینی اظهار داشت: خطر وبا بیشتر به دلیل از دست دادن آب و املاح بدن است که با مراجعه بموقع و اقدامات درمانی مناسب، قابل درمان است.

وی درخصوص راه های پیشگیری از ابتلا به این بیماری نیز گفت: اطمینان از سالم بودن آب در تمامی شرایط ، شستشوی دست ها با آب و صابون قبل از تهیه و مصرف مواد غذایی ، خودداری از مصرف مواد غذایی غیرمطمئن و آب ناسالم در هنگام سفر، نگهداری مواد غذایی در یخچال، دفع بهداشتی زباله و مدفوع انسانی و ممانعت از ورود آنها به رودخانه و معابر، جلوگیری از ورود حشرات به محیط مسکونی و کاری و جوشاندن آب آلوده حداقل به مدت یک دقیقه از ابتلا به بیماری وبا در افراد پیشگیری می کند.

کارشناس بیماری های منتقله از آب و غذا مرکز بهداشت استان کرمانشاه تاکید کرد: انواع میوه و سبزی ها باید حتما شستشو، انگل زدایی و ضد عفونی شوند و سپس در یخچال نگهداری شوند.

وی در ادامه افزود: هدف اصلی درمان وبا، جایگزینی مایعات و الکترولیت های از دست رفته می باشد.

حسینی گفت: آب و الکترولیت ۸۰ تا ۹۰ درصد بیماران وبایی را تنها با محلول خوراکی او.آر.اس می توان جبران کرد و استفاده از آب میوه طبیعی بخصوص آب سیب رقیق شده با آب سالم نیز بسیار مفید است.

وی اظهار داشت: در موارد اسهال شدید، آب و الکترولیت را می بایست با سرعت از طریق محلول های تزریقی جبران کرد و به محض این که بیمار بتواند بنوشد، باید از محلول او.آر.اس استفاده کند.

وی با تاکید بر این که هیچ گونه داروی ضد اسهال، ضد استفراغ و ضد اسپاسم را نباید بدون نظر پزشک استفاده کرد، گفت: تجویز آنتی بیوتیک مناسب توسط پزشک بر کاهش حجم و طول مدت اسهال اثر مطلوب دارد و دوره عفونت زایی را کوتاه می کند.

وی در پایان به همگان توصیه کرد خطر ابتلا به بیماری وبا را در فصل تابستان جدی بگیرند.ک

سوزاک

فروردین ۳۰, ۱۳۹۰ توسط :   موضوع: : مشروح اخبار, بيماري واگير

سوزاک یک بیماری عفونی قابل درمان و منتقله از طریق تماس جنسی می باشد که علت آن باکتری نیسر یا گونوره است. این باکتری می تواند مجاری تناسلی، دهان و رکتوم را در هر دو جنس درگیر نماید. در زنان مدخل رحم، سرویکس ، اولین محل عفونت می باشد. انتشار بیماری به رحم و لوله های فالوپ منجر به التهابی لگن یاPID  می شود.

سوزاک یک بیماری مقاربتی است یعنی از طریق مقاربتهای جنسی به فرد سرایت می کند عامل بیماری هم یک باکتری است و نه ویروس، سوزاک فقط از طریق انسان به انسان سرایت می کند، فضای گرم و مرطوب پوسته های مخاطی بهترین و مناسبترین محل برای رشد باکتری عامل سوزاک است در غیر اینصورت ادامه حیات باکتری بسیار مشکل می شود، حتی روی یک پوست مرطوب بدن هم امکان رشد بسیار نا محتمل است چون در عرض چند دقیقه از بین می روند . به همین دلیل امکان سرایت باکتری سوزاک از طریق مثلا حوله، دست دادن و روبوسی کردن ممکن نیست و یا امکانش خیلی خیلی کم است.

اگر زنی دارای سوزاک باشد این امکان وجود دارد که در هنگام زایمان نوزاد او نیز به سوزاک مبتلا شود . (التهاب و آماس چشم نوزاد در روزهای اول یکی از این علائم می باشد که البته اگر تشخیص داده شود با قطره مخصوص چشم قابل معالجه است)

اگر فردی دارای سوزاک باشد و با فرد غیر آلوده مقاربت جنسی انجام دهد باکتری عامل سوزاک را به طرف خود منتقل می کند . باکتری سوزاک به قسمت های پایینی مجاری ادرار سرایت میکند اما خیلی بالاتر نمی رود . باکتریهای سوزاک موادی را تولید می کنند که باعث التهاب و تورم پوسته مخاطی مجاری ادرار شده و ترشحات زیادی تولید می کنند . در مردان و پسران باکتریها حتی تا پروستات می روند و باعث التهاب آن و همینطور بیضه ها می شوند .

در دختران و زنان باکتری سوزاک ممکن است تا رحم از طریق ان به لوله های رحم نیز سرایت کنند، اگر مسئله تا این مرحله برسد خطر نازائی زن آلوده را تهدید می کند .

توجه داشته باشیم که حتی پوسته های مخاطی حلق و دهان و همینطور داخل مقعد هم ممکن است در معرض سرایت باکتریهای سوزاک واقع شوند . انتقال سوزاک از فردی به فرد دیگر خیلی راحت و ساده می باشد به این دلیل که برای آلوده شدن یک فرد سالم تعداد بسیار کمی باکتری لازم است .

اگر سوزاک درمان شود به معنای این نیست که بدن شما دیگر مقاومت در برابر آن را یاد گرفته بلکه ممکن است که فردی در اثر بی احتیاطی چندین و چند بار سوزاک بگیرد .

  بیماری التهابی لگن سالانه بیش از یک میلیون زن را در این کشور مبتلا می سازد و در ۱۰ درصد زنان باعث حاملگی نابجا و نازایی می گردد. در سال ۲۰۰۲ میلادی ۳۵۱۸۵۲ مورد سوزاک به مرکز کنترل بیماری پیشگیری ۷۴۰; ۷۴۰; ۷۴۰; ۷۴۰; ۷۴۰; ۷۴۰; ۷۴۰; ۷۴۰; ۷۴۰; ۷۴۰; ۷۴۰; ۷۴۰; ۷۴۰; ۷۴۰; ۷۴۰; ۷۴۰; ۷۴۰; ۷۴۰; ۷۴۰; ۷۴۰; (CDC) گزارش شده است. در ایالات متحده آمریکا تقریباً ۷۵ درصد از کل موارد گزارش شده سوزاک در افراد بین ۲۹- ۱۵ سال بوده است. بیشترین میزان عفونت اغلب در زنان بین سنین ۱۹-۱۵ سال و در مردان بین سنین ۲۴-۲۰ سال می باشد.

 علائم

         باکتری در مایع منی و واژن بوده و منجر به ایجاد ترشح می گردد. علائم اغلب بین ۱۰-۲ روز بعد از تماس جنسی با یک فرد آلوده نمایان می شوند. در زنان علائم اولیه سوزاک اغلب خفیف است. در گروه کوچکی از افراد ممکن است عفونت برای چندین ماه بدون علامت باقی بماند.

 علائم در زنان عبارتند از :

-   خونریزی به دنبال تماس جنسی از طریق مهبل

-   احساس درد و سوزش هنگام ادرار

-    ترشحات زرد رنگ یا خونی مهبل

برخی علائم پیشرفته که نشانگر بیماری التهابی لگنی می باشند. عبارتند از انقباض عضلانی و درد، خونریزی در بین خونریزی های ماهیانه ، استفراغ یا تب

 مردان علائم بیشتری دارند که عبارتند  از :

-   خروج دردناک چرک سفید ، زرد یا سبز از آلت تناسلی

-     احساس سوزش حین ادرار

-    تورم بیضه ها

   علائم عفونت رکتوم عبارتند از :  ترشحات ، خارش ، خارش مقعد، حرکات روده دردناک همراه با وجود خون تازه در مدفوع

علائم معمولاً ۵-۲ روز بعد از عفونت ظاهر می شوند اما می تواند بعد از ۳۰ روز ظاهر گردد.

علائم

         مراقبین بهداشتی معمولاً سه تکنیک آزمایشگاهی را در تشخیص سوزاک به کار می برند.

-  رنگ آمیزی مستقیم نمونه ها برای باکتری

-   تشخیص DNA  یا ژن های باکتری در ادرار

-   رشد باکتری در کشت های آزمایشگاهی

 بسیاری از کارکنان بهداشتی ترجیحاً بیش از یک روش تشخیصی به کار می برند و احتمال تشخیص صحیح را افزایش می دهند. تست رنگ آمیزی شامل یک لام از ترشحات آلت تناسلی مردانه یا مدخل رحم و سپس رنگ آمیزی آن می باشد. سپس از دید میکروسکوپی جهت جستجوی باکتری باکتری بر روی لام استفاده می شود. شما اغلب می توانید هنگامی که در مطب یا کلنیک هستید نتایج تست را به دست آورید. این تست در مردان کاملاً دقیق است ولی در زنان مناسب نیست. فقط در نیمی از زنان مبتلا به سوزاک نتایج رنگ آمیزی مثبت می شود.

  اغلب موارد کارکنان بهداشتی از سواب های رحمی یا مدخل رحمی جهت تست تشخیصی ژن باکتری استفده می نمایند. این تست دقیق تر از کشت باکتری می باشد.

  در کشت آزمایشگاهی، یک نمونه از ترشحات درون ظرف کشت قرار گرفته برای مدت ۲ روز انکیوبه می شود تا به باکتری اجازه رشد داده شود. حساسیت این تست وابسته به مکانی است که نمونه گرفته  شده است.

         کشت نمونه مدخل رحمی تقریباً در ۹۰ درصد موارد عفونت را تشخیص می دهد. کشت همچنین اجازه تست برای باکتری های مقاوم به دارو را نیز می دهد.

درمان

         مراقبین و کارکنان بهداشتی اغلب یک تک دوز از آنتی بیوتیک های زیر را جهت درمان سوزاک تجویز می نمایند.

 Cefexime

 Ceftriaxone

Ciprofloxacin

 Ofloxacin

 Levofloxacin

 در صورت بارداری یا سن کمتر از ۱۸ سال نباید سیپروفلوکساسین یا افلوکساسین مصرف نماید.

 پزشک معالج شما می تواند بهترین و بی خطر ترین آنتی بیوتیک را برای شما تجویز نماید. سوزاک و کلامیدیا، دیگر بیماری شایع منتقله از طریق تماس جنسی، اغلب همزمان فرد را آلوده می نمایند. بنابراین پزشکان اغلب یک ترکیب آنتی بیوتیکی نظیر سفتریاکسون و داکسی سیکلین یا آزیترومایسین را تجویز می نماید و هر دو بیماری را درمان می کنند.

 اگر شما مبتلا به سوزاک هستید، همه شرکای جنسی شما چه علامتدار و چه بدون علامت باید تست شده و در صورت آلودگی درمان شوند.

  پیشگیری

  مطمئن ترین راه جلوگیری برای بیماری های منتقله از طریق جنسی، پرهیز از تماس جنسی مشکوک می باشد. با استفاده از کاندوم های لاتکسی به طور مستقیم و دائمی در طی فعالیت جنسی مقعدی یا مهبلی احتمال ابتلا به سوزاک و عوارض آن کاهش می یابد.

 عوارض

 در عفونت های سوزاک درمان نشده : باکتری در مجاری تناسلی انتشار می یابد و به ندرت از طریق جریان خون، مفاصل، دریچه های قلبی و مغز را دچار عفونت می نماید.

  شایعترین نتیجه سوزاک درمان نشده، بیماری التهاب لگن، عفونت شدید مجاری تناسلی، می باشد. این بیماری اغلب بلافاصله بعد از خونریزی ماهیانه رخ می دهد. بیماری التهاب لگن باعث ایجاد بافت اسکاری در لوله های تخمدانی می گردد و اگر لوله ها به طور نسبی تنگ شوند ممکن است تخمک بارور نتواند از این طریق به رحم باز گشته و در این صورت احتمال تلقیح جنین در لوله و بارداری نابجا افزایش می یابد. این عارضه جدی باعث سقط جنین و یا مرگ مادر می گردد. در مردان سوزاک منجر به اپیدیدیمیت، شرایط دردناک در بیضه ها می شود که در صورت عدم درمان منجر به ناباروری و درگیری غدد پروستات می گردد.

 به ندرت سوزاک درمان نشده از طریق خون به مفاصل انتشار و منجر به التهاب مفاصل می شود که یک عارضه بسیار جدی است. ابتلا به عفونت سوزاک احتمال ابتلا به ایدز را افزایش می دهد. لذا این نکته بسیار مهم است که فرد خود را در برابر این بیماری محافظت نماید و یا در صورت آلودگی به بیماری سریعاً تحت درمان قرار گیرد.

انتقال عفونت به نوزادان یا اطفال

 اگر شما در بارداری مبتلا به سوزاک هستید، ممکن است عفونت را به فرزندتان انتقال دهید. این انتقال هنگام عبور نوزاد از کانال زایمان یا در طی حاملگی صورت می گیرد. مراقبین بهداشتی از طریق کاربرد قطره نیترات نقره یا دیگر داروهای چشمی می توانند از عفونت چشم فرزند شما جلوگیری نمایند.

  به علت ریسک عفونت سوزاک برای شما و فرزنداتان متخصصین پیشنهاد می کنند که زنان حامله طی مراقبت های قبل از تولد حداقل یکبار جهت بررسی آلودگی به سوزاک تست شوند.

سوزاک در مردان
۱ – اصولا ً در مقایسه با سایر بیماری ها ، سوزاک بیماری خیلی مسری ای نمی باشد . در ۴/۱ مردان در موقع آمیزش با زن مبتلا ، امکان آلودگی وجود دارد که استفاده از کاندوم این نسبت را کمتر هم می کند .

۲- راه ورود میکروب در مردان ؛ قسمت قدامی مخاط مجرای ادرار می باشد که منجر به اورتریت (Urthritis) می گردد .

۳- سوزاک در مردان ابتدا از ناحیه ی قدامی مجرای ادرار شروع می شود . دوره ی نهفتگی بیماری از یک روز تا چند هفته و بطور متوسط ۳ تا ۵ روز می باشد . ۱۰% مردان مبتلا ممکن است بدون علامت باشند .

۴ – اولین علامت ؛ احساس سوزش در مجرا و تکرر ادرار می باشد . پس از آن ، ترشح موکوئیدی به وجود می آید که به سرعت چرکی می شود (discharge) . ترشح غلیظ ، چسبنده و به رنگ زرد یا سبز مایل به زرد است ، بوی نامطبوعی دارد و روی لباس زیر هم اثر می گذارد

۵ – در صورتی که بیماری درمان نشود ، عفونت به سایر قسمت های دستگاه تناسلی منتشر می شود . عفونت قدامی مجرای ادرار به طرف خلفی و نسوج مجاور توسعه می یابد و می تواند ایجاد واکنش التهابی و آبسه های پری اورترال و تنگی دائمی مجرای ادرار را نماید .

۶ – متعاقب ورم اپیدیدیم ( محل تحرک و تکامل نهایی اسپرماتوزوئیدها ) ، ممکن است هیدروسل ثانویه ی بیضه ایجاد گردد . ورم اپیدیدم معمولا ٌ یکطرفه است که اگر دو طرف را درگیر کند ، بیمار عقیم خواهد شد .

۷ – اگر کانال دفران ( مجرای منی بر ) آلوده شود ، ممکن است درد شکم با آپاندیسیت حاد و پری تونیت ( عفونت پرده ی صفاق شکم ) اشتباه شود .

۸- گاهی اوقات تورم غدد لنفاوی کشاله ی ران و ادم آلت ( تورم آلت ) مشاهده می شود .

۹ -علاوه بر انتشار موضعی از کانون اولیه ی عفونت به دستگاه ادراری – تناسلی ، انتشار جایگزینی گنوکوک در نقاط مختلف بدن ایجاد عفونت منتشر (Disseminated Gonococcal Infection – DGI) نموده و موجب بروز تظاهرات عمومی نظیر تب خفیف ، درماتیت ( عفونت پوست ) ، آرتریت ، میوکاردیت ( مشکلات عمومی قلب ) ، مننژیت ، هپاتیت ، التهاب عنبیه و جسم مژگانی (Anterior Oveitis) و … می گردد .

۱۰ – انواعی از میکروب که ضایعات منتشر ایجاد می کنند ؛ به پنی سیلین حساس و به اثر باکتریسیدال ( باکتری کشی ) سرم انسان مقاوم هستند .
سوزاک در زنان
۱ – سوزاک در زنان ، ابتدا گردن رحم و سپس مجرای ادرار را آلوده می نماید و به ندرت مخاط واژن آلوده می شود زیرا اولا ً جدار واژن در برابر عفونت مقاومت زیادی دارد و ثانیا ً در سلول های مخاط آن مقدار زیادی گلیکوژن موجود است که سبب رشد و نمو لاکتوباسیل دودرلین ( نوعی باکتری ) و اسیدی شدن واکنش مهبل می گردد و این محیط اسیدی به میکروب های بیماریزا اجازه ی رشد می دهد .

۲- دوره ی نهفتگی در زنان طولانی تر از مردان بوده و بطور متوسط دو هفته است .

۳ – در ۳/۱ زنان مبتلا به سوزاک اگر کشت هم مثبت شود ( یعنب باکتری عامل وجود داشته باشد ) ، علامتی وجود نداشته است .

۴ – مهم ترین علامت اورتریت در زنان ؛ احساس سوزش در هنگام ادرار کردن و بعضی اوقات تکرر ادرار می باشد . برخی از موارد ممکن است دارای ترشح مجرا باشند . معمولا ً مجرای ادرار متورم و قرمز می باشد .

۵ -  در کسانی که به سرویسیت ( عفونت گردن رحم ) مبتلا می گردند ، ممکن است علامتی وجود نداشته و یا گردن رحم قرمز بوده و دارای ترشحات چرکی باشد .

۶ – در بعضی موارد هم علایمی از قبیل دیزوری ( Dysuria) ، تکرر ادرار ، حساسیت فرج ، دیسپازونی ( مقاربت دردناک ) ، درد پشت و نامرتبی قاعدگی وجود دارد .

۷ – در صورتی که بیمار درمان نگردد ، بیماری به صورت مزمن درمی آید و عفونت به قسمت های دیگر دستگاه تناسلی و حتی به داخل صفاق ( پرده ی شکمی ) راه می یاد و باعث آبسه و پری تونیت لگن می شود .

۸ – مهم ترین شکل ؛ بیماری آماسی لگن (Pelivic Inflammatory Disease – PID ) می باشد که در ۲۰% زنان مبتلا به وجود می آید و باعث عفونت لوله های فالوپ ( محل لقاح اسپرم با تخمک ) گردیده و سالپنژیت ایجاد می نماید .

۹ – تشکیل آبسهیا عفونت لوله ها منجر به چسبندگی و انسداد و درنتیجه عقیمی و حاملگی خارج رحم می گردد . از طرف دیگر در هنگام انسداد لوله ها بعلت خارج نشدن ترشحات آن ها ، باکتری های دیگر باعث تشدید عفونت می شوند که در این صورت ضایعات همراه با درد بوده و درمان آن مشکل است .

۱۰ – بیماری آماسی لگن در کسانی که برای جلوگیری از بارداری از IUD استفاده می کنند بیشتر است و در افرادی که قرص ضد حاملگی مصرف می کنند کمتر دیده می شود .

۱۱ ) علاوه بر انتشار موضعی به دستگاه ادراری – تناسلی ، عفونت منتشره ی گنوکوکی (DGI) در ۱ تا ۳ درصد موارد پیش می آید که بیشتر در زنان و اغلب در زمان حاملگی یا دوران قاعدگی بخ وجود می آید .

۱۲- در مرحله ی باکتریمی ( ورود باکتری به خون ) معمولا ً تب و لرز وجود دارد .

معرفی انواع بیماری های واگیردار شایع

آبان ۴, ۱۳۸۹ توسط :   موضوع: : بيماري واگير

بیماریهای مقاربتی
بیماریهای مقاربتی از بیماریهای خیلی شایع در جهان هستند. این بیماریها به طور عمده در نتیجه تماس جنسی با فرد آلوده و یا از طریق مادر آلوده به کودک منتقل می شوند. ولی ممکن است استفاده از سرنگ و سوزن مشترک در معتادان تزریقی نیز سبب ابتلا به این بیماریها گردد.
بر اساس برآورد سازمان جهانی بهداشت بیشتر از ۳۳۰ میلیون مورد جدید بیماریهای مقاربتی قابل درمان از جمله سیفیلیس و سوزاک سالانه در دنیا بروز می نماید و در واقع روزانه شاهد بروز حدود یک میلیون مورد جدید از بیماریهای مقاربتی در دنیا هستیم.
طبق گزارش منابع معتبر جهانی، بیماریهای آمیزشی در دنیا رو به افزایش است و نظر به مسری بودن این بیماریها و عوارض ناشی از عدم درمان و پیشگیری آن، کنترل بیماریهای آمیزشی ضروری می باشد.
چون بیماریهای منتقله از راه تماس جنسی موضوع حساسی است و صحبت کردن آشکار در مورد آنها، در کشورهای مختلف از جمله ایران آسان نیست و سبب بدنامی می شود ، بیماران یا به موقع برای درمان مراجعه نمی کنند و یا برای درمان به درمانگران سنتی مراجعه می کنند. لذا به خوبی معالجه نمی شوند و سبب انتقال و گسترش بیماری می شوند.
در صورت بی توجهی و عدم درمان به موقع این بیماریها، ممکن است عوارض جدی مانند نازایی ، حاملگی خارج از رحم ، سرطان گردن رحم، خونریزی شدید و پارگی لوله های رحمی پیش آید که منجر به مرگ هم می شود. در دو سوم یا بیشتر زنان باردار مبتلا به سیفیلیس اولیه عفونت از طریق جفت به جنین سرایت می کند.

عواقب بیماریهای مقاربتی فقط به خود بیماران محدود نمی شود . اگر زنان باردار ،مبتلا به بیماریهای آمیزشی شوند، ممکن است پی آمدهایی نظیر سقط خود به خود ، تولد زودرس ، مرده زایی ، مرگ داخل رحم، تولد با وزن پایین و عفونت چشمها و ریه ها در جنین و نوزاد ایجاد شود.
ابتلا به بیماریهای آمیزشی ، خطر آلودگی به ویروس ایدز را افزایش می دهد و موجب بروز بیماری ایدز و مرگ بیماران می شود.
بیماریهای مقاربتی قابل پیشگیری و درمان هستند.
تعریف
بیماریهای مقاربتی از انواع بیماریهای واگیردار هستند که به طور عمده از طریق آمیزش جنسی با فرد آلوده انتقال می یابند.انتقال از مادر آلوده به نوزاد و از راه خون هم امکان دارد. این بیماریها توسط تعدادی از عوامل بیماریزا ایجاد می شوند که باعث بروز علائمی مانند ترشحات مجرای ادرار در مردان ، ترشح مهبل در زنان ، زخم در ناحیه تناسلی ، درد در قسمت تحتانی شکم در زنان ، تورم و قرمزی بیضه و تورم غدد لنفاوی در کشاله ران می گردد. در بعضی ها ، بخصوص در زنان ممکن است عفونت ، علامتی ایجاد نکند.
کنترل بیماریهای مقاربتی به سه دلیل زیر دارای اهمیت است:
- به علت دامنه و گسترش این بیماریها
- به علت ایجاد عوارض جدی
- به علت ارتباط بین بیماریهای منتقله از راه مقاربت و آلودگی به ویروس ایدز
دو نوع از بیماریهای مهم مقاربتی سوزاک و سیفیلیس هستند. بیماری ایدز هم در این طبقه بندی جای دارد، هر چند که ایدز از طریق غیر آمیزشی هم منتقل می شود.
عوامل بیماری زا
بیش از ۲۰ موجود زنده میکروسکوپی مختلف از جمله باکتری، قارچ ، انگل ، ویروس و … سبب بیماریهای مقاربتی می شوند، ولی معمولاً علائم و نشانه های یکسانی ایجاد می کنند مثلاً ترشح از مجرای آلت در مردان و ترشح مهبل در زنان و زخم تناسلی از علائم شایع بیماریهای آمیزشی است.
راههای سرایت
چنانچه از نام بیماریها پیداست، راه اصلی انتقال بیماریهای آمیزشی ، نزدیکی جنسی (مهبلی یا مقعدی) با فرد آلوده است. سایر راههای انتقال عبارتند از:
- از مادر آلوده به نوزاد در حین حاملگی ، در زمان زایمان و یا بعد از تولد
- از راه انتقال خون و فرآورده های خونی آلوده و اشتراک در سرنگ و سوزن تزریقی آلوده
مهم است بدانیم که شریک جنسی آلوده ممکن است دارای علامت نباشد و نداند که بیمار است و سبب انتقال و گسترش بیماری گردد.
بیماریهای مقاربتی ، خطر آلودگی به ویروس ایدز را افزایش می دهند.
رفتارهای زیر احتمال انتقال بیماری را افزایش می دهد:
- داشتن بیش از یک شریک جنسی
- داشتن شریک جنسی که دارای شرکای جنسی متعدد است.
- داشتن انحراف جنسی و نزدیکی با افراد فاسد و بدکاره
- عدم استفاده از کاندوم در هر یک از شرایط یادشده در بالا
راه های ورود عوامل بیماریزا معمولاً از طریق اندامهای تناسلی، مجاری ادراری ، مخاط دهان و مقعد ، پوست خراش یافته و خون است.
در زنان و نیز در مردان، بیماریهای قابل انتقال از راه مقاربت در گروه سنی ۱۵- ۳۰ سال در بالاترین حد است و در سنین بعدی کاهش پیدا میکند.
عوامل اجتماعی که بر انتقال این نوع بیماریها تأثیر می گذارند عبارتند از:
تأخیر در درمان بیماریهای منتقله از راه مقاربت به دلایل زیر:
۱. زنان مبتلا اغلب علامت ندارند. حدود ۸۰% زنان آلوده به سوزاک ممکن است بدون علامت باشند.
۲. ترس از بدنامی ممکن است مردم را به سرپوش نهادن وادارد و این خود سبب افزایش و گسترش آلودگی می شود.
۳. ممکن است امکانات بهداشتی – درمانی در دسترس نباشد و یا بیماران استطاعت پرداخت هزینه خدمات را نداشته باشند.
۴. ممکن است مردم ترجیح دهند برای اجتناب از بی آبروئی ، به درمانگران سنتی مراجعه کنند.
۵. بالاخره ممکن است داروهای لازم را به طور کامل مصرف نکنند . درمان موثر وقتی امکان پذیر است که بیماران دوره درمان را کامل کنند.

همراه نیاوردن شرکای جنسی برای درمان
کوتاهی در استفاده از کاندوم برای فعالیت امن جنسی
علاوه بر عوامل اجتماعی و رفتاری یاد شده در بالا، عوامل زیر هم در انتقال بیماریهای مقاربتی موثرند:
سن:
ماهیت مخاط مهبل و دهانه رحم در زنان جوان، آنها را برای آلوده شدن بسیار مستعد می سازد. زنان جوان وقتی بسیار زود ازدواج می کنند و یا از نظر جنسی فعال می شوند، مخصوصاً در معرض خطر بیشتری قرار دارند.
جنس:
بیماریهای مقاربتی ابتدا از طریق تماس جنسی درون مهبلی به زنان منتقل می شود. زنان راحت تر و سریعتر از مردان به بیماریهای مقاربتی مبتلا می شوند.
ختنه:
مردان ختنه شده کمتر از مردان ختنه نشده به بیماریهای مقاربتی مبتلا می شوند.
ازدواج دیرهنگام
در اکثر جوامع افراد معینی ممکن است وجود داشته باشند که اختصاصاً در مقابل بیماریهای آمیزشی آسیب پذیر باشند و عبارتند از:
دختران نوجوانی که از نظر جنسی فعال هستند.
زنانی که دارای چند شریک جنسی هستند.
زنان بدکاره و فاسد و مشتریان آنها
مردان و زنانی که شغل آنها ایجاب می کند که از خانواده خود دور باشند و شرکای جنسی دائمی در درازمدت ندارند.
علائم
مهمترین علائم و شکایات بیماران مبتلا به بیماریهای مقاربتی عبارتند از:
- ترشح غیرعادی از مجرای تناسلی زن ( افزایش مقدار، تغییر بو و رنگ)
- سوزش ، خارش و درد در هنگام مقاربت زنان
- هرگونه زخم و یا ضایعه تناسلی
- درد در قسمت تحتانی شکم و درد واضح لگنی در زنان
- تورم (برآمدگی) دو طرفه یا یک طرفه غدد لنفاوی در کشاله ران
- درد، قرمزی و تورم در بیضه ها
- قرمزی، ترشح و تورم چشم در نوزادان
بیماریهای قابل انتقال از طریق مقاربت در زنها، معمولاً علامتی ایجاد نمی کنند و یا علائم خفیف دارند. بنابر این زنها کمتر برای درمان مراجعه می کنند. ۸۰% زنان آلوده به سوزاک ممکن است بدون علامت باشند . البته ۱۰% مردان آلوده به سوزاک هم ،علامتی ندارند.
تشخیص
بیش از ۲۰ عامل بیماریزای مختلف بیماریهای مقاربتی ایجاد می کنند که معمولاً علائم و نشانه های مشابهی دارند و اگر دقت شود به آسانی تشخیص داده می شوند. دسترسی به تسهیلات و امکانات آزمایشگاهی به تشخیص کمک میکند، زیرا بعضی از علائم ، خصوصاً در زنان ممکن است نتیجه علل دیگری غیر از بیماریهای مقاربتی باشد.
درمان
علاوه بر درمان بیمار باید همسر و شریک جنسی او نیز درمان شود. اگر یک طرف درمان شود ، چون بیماری مسری است، چرخه انتقال ادامه می یابد. افراد مبتلا تا بهبودی کامل باید از تماس جنسی خودداری کنند و این خودداری تا از بین رفتن علائم و دوره کامل درمان باید ادامه داشته باشد. اگر مبتلایان به بیماریهای مقاربتی نتوانند از فعالیت جنسی تا بهبودی کامل خودداری کنند باید در تمام مراحل نزدیکی از کاندوم استفاده نمایند.
از آنجایی که خطر آلودگی به ویروس ایدز در افراد مبتلا به بیماریهای مقاربتی چند برابر می شود، باید سعی شود طبق توصیه و تجویز پزشک، درمانهای مراقبتی و دارویی لازم انجام و دوره درمان کامل شود.
وجود قرمزی و ترشح چشم در نوزادان ، ممکن است با عفونت مادر مرتبط باشد، لذا علاوه بر نوزاد ، والدین او نیز باید تحت مراقبتهای لازم پزشکی قرار گیرند.
امروزه بیماریهای مقاربتی قابل درمان هستند ، ولی ممکن است در آینده عوارض آنها قابل درمان نباشند. همانطور که ایدز درمانی ندارد و بنابر این مهم است که از رفتارهایی که سبب آلودگی می شوند پرهیز شود.
عواض بیماریهای مقاربتی
شواهد اخیر نشان داده است که بیماریهای شایع منتقله از راه مقاربت به انتشار آلودگی به ویروس ایدز کمک می کنند. افراد مبتلا به بیماریهای آمیزشی از جمله سوزاک، سیفیلیس و … اگر در معرض ویروس بیماری ایدز قرار گیرند، احتمال آلودگی آنها بیشتر است.
عوارض بیماریهای مقاربتی که آسیب های جدی به وجود می آورند و گاهی در زنان سبب مرگ هم می شوند عبارتند از:
- درد کهنه و مزمن در ناحیه شکم که زن را دچار عذاب جسمی و روحی می کند.
- نازایی در زنان و ناباروری و تنگی پیشابراه در مردان
- سقط خود به خودی
- حاملگی خارج از رحمی
- سرطان دستگاه تناسلی بخصوص گردن رحم
- مرده زایی ، ناهنجاریهای مادرزادی و مرگ نوزاد
- مرگ زن به علت عفونت و سایر عوارض یاد شده
- عفونتهای چشمی بالقوه کور کننده و سینه پهلو در کودکان
بسیاری از زنان ممکن است بدون آنکه بدانند که مبتلا به بیماری التهابی لگن هستند نابارور شوند. ۵۵- ۸۵ درصد زنان مبتلا به بیماریهای عفونی لگن ممکن است نابارور شوند.
در اثر بیماریهای التهابی و عفونی و تنگی لوله های رحمی، خطر بروز حاملگی های خارج از رحم – که می تواند سبب مرگ مادر و جنین شود- افزایش می یابد. حاملگی خارج از رحم اگر باعث پارگی لوله های رحمی شود، خونریزی های شدید ایجاد می کند. در کشورهای در حال توسعه ، حاملگی های خارج از رحم باعث مرگ ۱- ۵% مادران می شود.
سوزاک در مردان ممکن است عوارض شدیدی به وجود آورد. آلودگی می تواند از پیشابراه به قسمتهای دیگر تناسلی انتشار یابد و سبب تنگی مجرا و ناباروری شود، ولی امروز این عوارض بسیار نادر است.
سیفیلیس در زمان بارداری ، ممکن است از طریق کیسه آب، جنین را آلوده سازد. حدود ۴۰% حاملگی های زنان مبتلا به سیفیلیس به سقط جنین، مرده زایی و مرگ در زمانی نزدیک به زایمان ختم می شوند.
باید دانست که اگر بیماری زود تشخیص داده شود و به موقع درمان شود، کلیه این عوارض قابل اجتناب هستند. اگر آلودگی به ویروس ایدز که برای آن هیچ درمانی وجود ندارد، به این مجموعه اضافه شود ، بیماریهای مقاربتی ، آلودگی و ابتلای به ایدز را تسهیل می کنند، این موضوع اهمیت پیشگیری از بیماریهای آمیزشی را نشان می دهد.
راههای کنترل و پیشگیری
اگرچه بیماریهای مقاربتی به طور کلی باعث عوارض جانبی و عواقب زیادی می شوند ولی تلاشهای محدودی برای کنترل آنها انجام شده است. بنابر این موفقیت های بسیار کمی برای کاستن شیوع و جلوگیری از موارد جدید بیماریها حاصل گشته است. در نتیجه بیماریهای آمیزشی سریعاً در تمام جهان و به خصوص در کشورهای در حال توسعه، گسترش و انتشار یافته است.
اهداف اصلی کنترل بیماریهای مقاربتی عبارتند از:
- قطع نمودن انتقال عفونت و در نتیجه کاهش موارد جدید بیماریهای مقاربتی
- کاستن از طول مدت زمان عفونت جهت کاهش میزان شیوع و در نتیجه پیشگیری نمودن از گسترش بیماریها، عوارض جانبی و عواقب آن
- کاهش خطر آلودگی به ویروس ایدز
به منظور کاهش انتشار آلودگی بیماریهای مقاربتی، داشتن راهکارهای علمی ، موثر و قابل دسترس مهم است. پاره ای از آنها به شرح زیر است:

- تشخیص سریع و درمان به موقع افراد مبتلا به بیماریهای مقاربتی، هم به منظور کاهش انتقال به دیگران و هم به حد اقل رساندن عوارض و عواقب آن
- آموزش بیماران و جامعه در مورد خطرات روابط جنسی ناامن و ترغیب آنها به استفاده از کاندوم و محدود کردن شرکای جنسی
- درمان و آموزش شرکای جنسی بیماران
- هدف قرار دادن گروههای آسیب پذیر
- مراعات اصول اخلاقی و بهداشتی در روابط جنسی و نداشتن رفتارهای جنسی پرخطر
- وفاداری به همسر و داشتن رفتار جنسی مسوولانه
- خویشتن داری در تجرد و اجتناب از روابط جنسی نامشروع قبل از ازدواج و استفاده از کاندوم در هنگام ضرورت
- تمرین رفتارهای بهداشتی از جمله عدم استفاده مشترک از لباسهای زیر در زنان و استحمام و …
- ادرار کردن بعد از نزدیکی و شستشوی نواحی تناسلی بعد از مقاربت
- توجه به بروز هر گونه علامت بیماریهای جنسی در خود و همسر
- شناسایی و آموزش گروه هایی خاص از مردم نظیر کارگران مهاجر و سیار و آنهایی که به هر علتی برای انجام کار از خانواده خود به مدتهای طولانی دورند.
موانعی که در سر راه کنترل بیماریهای مقاربتی قرار دارند و باید متوجه آنها بود عبارتند از:

- تغییر در رفتارهای جنسی مشکل است. رفتارهای جنسی با فرهنگ هر منطقه شکل می گیرد و با مذهب تاثیر می پذیرد. تغییر در رفتارهای جنسی، به دلیل آنکه موضوع بسیار شخصی و عمیقاً ریشه دار است مشکل است. استفاده از داروها، از جمله الکل ، توانایی افراد را برای تصمیم گیری خوب و عاقلانه بر ضد آلودگی به بیماریهای مقاربتی و آلودگی به ویروس ایدز مختل می سازد. خوشبختانه وجود فرهنگ اسلامی و ترویج اخلاق حسنه موجب پیشگیری از بیماریهای مقاربتی می شود و لذا ترویج فرهنگ بیگانه از جمله موانع و مشکلات محسوب می شود.
- بحث در مورد روابط جنسی خیلی هم ساده و آسان نیست. افراد ممکن است از سوال کردن در مورد اطلاعاتی که نیاز دارند، خجالت بکشند و برای درمان دیر مراجعه کنند و بخصوص از دادن مشخصات شرکای جنسی خود ابا داشته باشند.
- بسیاری از بیماران بدون علامت هستند . افراد مبتلا به بیماریهای آمیزشی ممکن است علامتی نداشته باشند و بیماری را منتشر کنند و این امر مشکلات فراوانی در راه کنترل و جلوگیری از بیماریهای آمیزشی فراهم می آورد.
- درمان همیشه آسان و یا موثر نیست. بعضی از باکتریها نظیر عامل سوزاک به داروهای مصرفی مقاوم می شوند. مقاومت به داروها مستلزم تغییر داروهای انتخابی است. تولید واکسن برای بیماریهای مقاربتی نظیر آلودگی به ویروس ایدز ، به علت تغییرات مستمر ویروس در حال حاضر امکان ندارد.
می توان با بکار بردن شیوه های زیر بر دامنه مراقبت و کنترل افزود:

· رازداری و تضمین پنهانی و محرمانه عمل کردن در درمان موارد
· بدنام نکردن افراد
· برقراری ارتباط درست جلب اعتماد و احترام به بیماران
· ارائه خدمات در زمان مناسب و کاهش زمان انتظار
· کمک به پرداخت قسمتی از هزینه درمان
· ترویج فرهنگ اسلامی و قداست خانواده و تشویق به ازدواج

واکسیناسیون آنفلوآنزای فصلی باید جهانی شود

 کارشناسان بهداشتی به تمام مردم تاکید کردند که برای واکسیناسیون زودهنگام و به موقع در برابر آنفلوآنزای فصلی در سال جدید، سریعتر اقدام کنند.

 

به گزارش سرویس بهداشت و درمان ایسنا، این کارشناسان تاکید کردند: اکنون زمان آن فرا رسیده که دوباره برای تزریق واکسن آنفلوآنزای فصلی با نزدیک شدن به فصل سرما اقدام کنید.

هرچند نگرانی‌ از ویروس آنفلوآنزای خوکی به طور چشمگیری از بین رفته است، اما کارشناسان بهداشت عمومی ایالتی و محلی در آمریکا تاکید دارند که واکسیناسیون زود هنگام و به موقع اقدامی بسیار مهم و ضروری است که باید از سوی تمامی شهروندان صورت گیرد.

به گزارش پایگاه اینترنتی پوستستار، این کارشناسان می‌گویند: پیش از این اعلام شده بود که واکسیناسیون آنفلوآنزا برای افراد ۶۵ سال به بالا ضرورت دارد، اما امسال تاکید شده است که واکسیناسیون باید جهانی باشد و برای تمام مردم ضروری است.

این کارشناسان تاکید دارند که کلینیک‌های بهداشتی باید شرایط دسترسی به این واکسن را تسهیل کرده و در اختیار همگان قرار دهند.

مرکز ملی کنترل و پیشگیری امراض در آمریکا نیز اعلام کرده است: تاکنون ۱۶۰ میلیون دوز واکسن تولید شده تا در سال جاری در اختیار همه مردم قرار بگیرد. سال گذشته این بیماری از فصل بهار آغاز شد و بیش از همه جوانان را مبتلا ساخت.

آفت‌های دهانی (canker sores) زخم‌های دردناک غیر سرطانی است

آفت‌های دهانی (canker sores) زخم‌های دردناکی هستند که درون دهان و اغلب در پایه لثه‌ها، درون گونه‌ها یا لب‌ها، روی کام نرم یا روی زبان به‌وجود می‌آیند. این آفت‌ها معمولا نیازی به درمان ندارند و خودبه‌خود برطرف می‌شوند. رعایت بهداشت دهان و دندان می‌تواند به پیشگیری از بروز این آفت‌ها کمک کند.

استرس و خستگی، از عوامل بروز آفت است. مواد غذایی حاوی آهن و ویتامینB12 در بهبود علائم آفت مؤثرند. این بیماری گاهی با سرطان دهان اشتباه گرفته شده و موجب ترس و واهمه بیمار می‌شود در حالی‌که مهم‌ترین علل بروز آن عوامل محیطی است.

دکتر آرش عزیزی، متخصص بیماری‌های دهان و دندان به همشهری گفت: استرس، خستگی و کمبود آهن از مهم‌ترین دلایل بروز آفت دهان است و با توجه به اینکه درمان قطعی ندارد می‌توان با مصرف داروهای موضعی، سوزش و درد آفت را کاهش داد.
همچنین کمبود آهن، کمبود ویتامینB12 و اسید‌فولیک، وراثت و ژنتیک و عادت ماهانه از مهم‌ترین دلایل بروز آفت دهان است.

وی تأکید می‌کند: با توجه به اینکه آفت دهان درمان قطعی ندارد، توصیه می‌شود  درصورت ابتلا به این عارضه سعی شود ابتدا عوامل محیطی را برطرف کرد. همچنین با مصرف داروهایی مانند مسکن‌ها، شربت آنتی‌هیستامین  یا کورتون نیز می‌توان سوزش و درد آفت را کاهش داد. گنجاندن مواد غذایی سرشار از آهن، ویتامینB12 و اسید فولیک در رژیم غذایی نیز در بهبود علائم آفت مؤثر است. حساسیت به بادمجان و فلفل، آفت را تشدید می‌کند.
 این متخصص بیماری‌های دهان و دندان اظهار کرد: تأثیر مصرف برخی مواد مانند رب‌انار در بهبود علائم آفت اثبات نشده است و تنها توصیه، رفع عوامل محیطی مانند استرس است.

این عوامل ممکن است خطر ابتلا شما به آفت دهانی را افزایش دهند:
- سابقه خانوادگی آفت دهانی
- تضعیف دستگاه ایمنی
- گاز گرفتن درون گونه یا زبان
- انجام اعمال دندانپزشکی
- استرس یا تغییرات سطوح هورمون‌ها
- نقصان ویتامین‌ها یا مواد معدنی مانند آهن، اسید‌فولیک، یا ویتامینB12
- آلرژی غذایی
- ابتلا به عفونت ویروسی
 برای کمک به کاهش درد ناشی از آفت‌های دهانی به این توصیه‌ها عمل کنید:
- از داروهای مسکنی که در داروخانه‌های برای تخفیف درد آفت عرضه می‌شوند، استفاده کنید.
- دهان خود را با محلول آب نمک یا دهان‌شویه شست‌وشو دهید.
- محلول رقیق پراکسید هیدروژن (یک قسمت پراکسید هیدروژن در یک قسمت آب) تهیه کنید  و آن را بـا سـوآب پنبــه‌ای روی آفت‌ها بـمالیـد.
- از غذاهای داغ و تند که ممکن است باعث بدترشدن آفت‌ها شوند، اجتناب کنید.

۲۰درصد مردم به این عارضه مبتلا می‌شوند

عضو هیأت علمی دانشگاه علوم پزشکی تهران گفت: آفت‌های دهانی یکی از شایع‌ترین بیماری‌های دهانی است که ۲۰درصد مردم به این عارضه مبتلا می‌شوند.
فرزانه آقاحسینی با بیان اینکه آفت‌های دهانی به ۳ شکل دیده می‌شوند اظهار داشت: نوع اول آفت‌های دهانی که شایع‌ترین نوع آنها هم هستند به‌صورت زخم‌های کوچک، منفعل و چندتاچندتا بروز می‌کنند. نوع دوم، زخم‌های خیلی بزرگ است و نوع سوم که کمتر شایع است به‌صورت تبخالی است که ۵۰ تا ۶۰ زخم در کنار هم ایجاد می‌شوند.

وی با بیان علت‌های ابتلا به این عارضه تصریح کرد: علت‌های ارثی از نظر ابتلای پدر یا مادر یا هر دو به این عارضه نخستین موضوعی است که باید بررسی شود زیرا احتمال ابتلای فرزندی که پدر و مادر مبتلا دارد بیشتر می‌شود.

این متخصص بیماری‌های دهان ادامه داد: سوء تغذیه که بیشتر از همه آنها کمبود آهن، B12 و اسیدفولیک مهم است از دیگر عوامل ابتلا به آفت دهان است و بیشتر در افرادی که بدون نظر پزشک شروع به گرفتن رژیم لاغری می‌کنند دیده می‌شود. چرا که رژیم‌های لاغری به نخستین چیزی که ضربه می‌زنند ذخایر ویتامینی بدن است.

وی گفت: کنارگذاشتن گوشت قرمز از رژیم غذایی، استرس و هیجانات و تغییرات هورمونی از دیگر مواردی است که می‌تواند فرد را به این عارضه دچار کند. آقاحسینی خاطرنشان کرد: برای درمان ابتدا باید مشخص شود عامل ایجاد آفت عواملی مانند استرس و تغییرات هورمونی است یا نه که اگر این دو باعث ایجاد آفت باشند باید با تزریق کورتون به داخل ضایعه آن را درمان کرد.

همچنین تزریق کورتون که باعث ابتلای افراد به پوکی استخوان و ضایعات مفصلی نخواهد شد می‌تواند تا ۴ماه اطراف ضایعه را از زدن آفت مصون نگهدارد اما اگر علت ایجاد آفت موارد زمینه‌ای است باید علل زمینه‌ای درمان شود. زخم‌های آفتی می‌تواند بسیار دردناک باشد و با فعالیت‌های روزمره بیمار تداخل ایجاد کند. از طرف دیگر این زخم‌ها می‌توانند آزار اندکی را برای بیمار ایجاد کنند.

علت ایجاد آفت چیست؟

مکانیسم دقیق ایجاد آفت هنوز به درستی روشن نیست. ولی به‌نظر می‌رسد واکنش‌های ایمنی بدن بیمار در ایجاد آن دخیل باشد. زخم‌های آفتی وقتی ایجاد می‌شوند که به دلایل نامشخص سیستم ایمنی بیمار وجود یک مولکول ناشناخته را اعلام می‌دارد. حضور این مولکول‌ها باعث حمله لنفوسیت‌ها خواهد شد. (همانند حمله همین سلول‌ها به بافت پیوند شده به بیمار). نتیجه این فرایند پیدایش زخم‌های آفتی خواهد بود.

هرچند درمان قطعی‌ای برای آفت وجود ندارد ولی روش‌هایی وجود دارد که در کاهش مدت زمان حضور زخم و نیز کاهش درد و ناراحتی بیمار مؤثر است.

۱- استفاده از خمیردندان‌هایی که حاوی سدیم لوریل‌سولفات نباشند.
۲- استفاده از محصولاتی که با ایجاد یک لایه محافظ روی زخم‌ها مانع تحریک آنها توسط عوامل محیطی می‌شوند.
۳- داروهایی که سطح زخم‌های آفتی را شست‌وشو می‌دهند.
۴- داروهای گیاهی: برخی عصاره‌های گیاهی باعث تخفیف علائم بیماران آفتی می‌شوند.
۵- مصرف مرتب وروزانه ماست که محتوی لاکتوباسیلوس اسیدوفیلوس باشد.
۶- کاهش عوامل آسیب‌زننده (تروماتیک) دهان مثل دندان‌های شکسته، جرم زیاد، پرکردگی‌های تیز و… .
۷- رعایت بهداشت دهان به‌صورت دقیق و منظم
۸- عدم‌مصرف غذاهایی که ایجاد آفت را تشدید می‌کنند (مثل غذاهای آلرژیک).
۹- درصورت کمبود تغذیه‌ای بایستی مکمل مولتی‌ویتامین مصرف شود.
۱۰- عدم‌مصرف غذاها و مایعات محرک مثل آب‌لیمو یا رب‌گوجه .
۱۱- کاهش استرس.

hamshahrionline

آشنایی با گلو درد و راه های درمان آن

خرداد ۲۰, ۱۳۸۹ توسط :   موضوع: : مشروح اخبار, بيماري واگير, جهان پزشكي

گلودرد معمولاً نشان دهنده ی عفونت دستگاه تنفسی است. از آنجایی که یک بچه کوچک نمی تواند احساس گلودرد را به خوبی بیان کند. باید متوجه دشواری وی در بلعیدن غذا باشید.

 گلودرد می تواند به علت التهاب لوزه ها (تونزیلیت) که توسط نوعی میکروب به نام استافیلوکوک ایجاد می شود، یا در بیشتر موارد به علت یک ویروس مثل ویروس سرماخوردگی یا آنفلوانزا ایجاد شود. در مواردی که عفونت در جای دیگری غیر از گلو باشد مثل لارنژیت (التهاب و عفونت حنجره) ممکن است کودک در گلو هم احساس درد و ناراحتی داشته باشد. همچنین در مواردی که غدد لنفاوی یا بزاقی موجود در گردن ملتهب می شوند (مثل اوریون) باز هم ممکن است احساس درد و ناراحتی در گلو وجود داشته باشد.

گلودرد در اغلب موارد جدی نیست اما در صورتی که یک عفونت استرپتوکوکی در حلق وجود داشته باشد باید حتماً با پنی سیلین درمان شود زیرا در صورت عدم درمان ، بعدها ممکن است عوارضی مثل درگیری کلیه ها و یا تب روماتیسمی داشته باشد.

نخستین اقداماتی که شما می توانید انجام دهید:
۱- اگر کودک از گلودرد شاکی است یا در بلعیدن غذا مشکل دارد و اشتهای خود را از دست داده است، گلوی وی را در نور مناسب معاینه کنید. به این ترتیب که از کودک بخواهید دهان خود را باز کرده و بگوید آآآ… در همین زمان زبان را با دسته یک قاشق تمیز به پایین ببرید و ته حلق را نگاه کنید تا متوجه هر نوع عفونت چرکی یا تورم و قرمزی لوزه ها بشوید!

۲- با کمک نوک انگشتان غدد لنفاوی زیر گردن را معاینه کنید تا متوجه بزرگی احتمالی آنها بشوید؛

۳- درجه حرارت بدن کودک را اندازه بگیرید تا از وجود تب مطلع شوید؛

۴- در صورت وجود گلودرد و بدحالی عمومی، تا زمان مراجعه به پزشک از فرستادن کودک به مدرسه خودداری کنید؛

۵- در صورت وجود گلودرد و سایر علائم عفونت مثل تب و بی حالی به پزشک مراجعه کنید. گلودرد استرپتوکوکی باید برای پیشگیری از بروز عوارض حتماً درمان شود.

اقداماتی که پزشک انجام می دهد:
دکتر برای تشخیص علت گلودرد، کودک را به دقت معاینه کرده و در صورت تشخیص عفونت استرپتوکوکی از آنتی بیوتیک (اغلب پنی سیلین) استفاده می کند. عفونت های ویروسی گلو احتیاج به درمان آنتی بیوتیکی ندارند.
اقداماتی که شما می توانید برای کمک به کودک خود انجام دهید:
- برای کاهش درد کودک از شربت استامینوفن استفاده کنید؛

- استفاده از مایعات خنک ، شدت گلودرد را کاهش می دهد؛

- مقادیر زیادی مایعات به کودک بدهید. در صورتی که کودک به علت گلودرد از خوردن غذا امتناع کند از غذاهای مایع مثل سوپ و آش استفاده کنید؛

- در صورت شکایت کودک از درد گوش (با کشیدن گوش در بچه های کوچکتر) گوش را بررسی کنید تا از وجود ترشح و چرک در گوش مطلع شوید؛

- مقدار زیادی مایعات خنک به کودک بدهید تا درد گلو کمتر شود؛

اقداماتی که پزشک انجام می دهد:
- در صورت احتمال وجود یک عفونت باکتریایی در گلو، ممکن است پزشک آنتی بیوتیک تجویز کند اما برای عفونت های ویروسی ( که شایعتر هستند) درمان مشخصی وجود ندارد؛

- پزشک گوش کودک را معاینه می کند تا از وجود احتمالی عفونت و چرک در گوش مطلع شده و در صورت وجود عفونت ، آنتی بیوتیک تجویز کند؛

- اگر کودک از حملات مکرر تونزیلیت ( لوزه ها ) شاکی است و یا بزرگی ادنوئید (لوزه سوم) سبب عفونت های مکرر گوش میانی می شود، ممکن است لازم باشد به یک متخصص گوش و حلق و بینی مراجعه کنید تا در صورت لزوم لوزه ها و ادنوئید را عمل کند.

شرایطی که در عمل برداشتن لوزه ها بایددر نظر گرفته شوند عبارت اند از:

الف – عمل جراحی معمولاً قبل از ۴ سالگی انجام می شود؛

ب – زمان شروع تونزیلیت و طول مدتی که کودک از حملات مکرر تونزیلیت شاکی بوده مهم است. اغلب پزشکان پیش از تصمیم گیری برای عمل دو سال صبر می کنند؛

ج – در صورتی که حملات تونزیلیت آن قدر در طول سال تکرار می شوند که در تحصیل کودک ایجاد اشکال می کنند و یا باعث ایجاد اشکال در تغذیه کودک می شوند، عمل لوزه توصیه می شود.
اقداماتی که شما می توانید برای کمک به کودک انجام دهید:
- در صورت تب از شربت استامینوفن و پاشویه استفاده کنید و کودک را در یک اتاق گرم نگه دارید؛

- مایعات فراوان به کودک بدهید؛

- از غذاهای مایع مثل سوپ و آش که فرو دادن آن راحت است استفاده کنید؛

- طبق آخرین تحقیقات غِرغِره آب نمک، احتمال انتقال عفونت از حلق به گوش میانی را بیشتر می کند. بنابراین امروزه توصیه می شود که کودک را وادار به غرغره نکنید.

التهاب لوزه ها (تونزیلیت)
تونزیلیت ، به التهاب حاد لوزه ها است که اغلب بر اثر یک عفونت ویروسی ایجاد می شود. لوزه ها در انتهای حلق و در خلف زبان قرار گرفته اند و نخستین سد دفاعی بدن در مقابل میکروب ها هستند که میکروب ها را به دام انداخته و نابود می کنند و مانع ورود آنها به دستگاه تنفس می شوند. در طی این روند خود لوزه ها نیز ممکن است عفونی و ملتهب شوند و علائمی مثل گلودرد، تب و تورم غدد لنفاوی گردن را ایجاد کنند. ادنوئید (لوزه سوم) که در عقب بینی قرار گرفته است نیز تقریباً اغلب در سنین مدرسه و هنگامی که لوزه های بزرگ برای نخستین بار با عفونت مواجه می شوند، دیده می شود. به تدریج که کودک بزرگتر می شود مقاومت وی در مقابل عفونت بیشتر شده و لوزه ها کوچکتر می شوند، بنابراین میزان بروز تونزیلیت کاهش می یابد.

تونزیلیت در اغلب موارد بیماری مهمی محسوب نمی شود مگر این که همراه با اوتیت مدیا ( عفونت گوش میانی ) باشد و یا عامل ایجاد کننده آن استرپتوکوک باشد زیرا همان طور که قبلاً گفته شد عفونت استرپتوکوکی می تواند همراه با عوارضی مثل نفریت (درگیری کلیه ها) یا تب روماتیسمی باشد.

علائم احتمالی:
- گلودرد گاه می تواند سبب مشکل در بلع شود؛

- لوزه های قرمز و متورم که ممکن است با لکه های زرد چرک پوشیده شده باشد.

- درجه حرارت بالای ۳۸ درجه سانتیگراد

- غدد لنفاوی متورم در گردن، تنفس دهانی،

- خرخر کردن هنگام خواب و صدای تودماغی در صورت بزرگی ادنوئیدها،

- بوی بد دهان.

نخستین اقداماتی که شما می توانید انجام دهید:
۱- همان طور که قبلاً توضیح داده شد، در صورت شکایت کودک از گلودرد و یا مشاهده مشکل در بلغ غذا، انتهای گلو را به کمک دسته یک قاشق تمیز و در نور مناسب بررسی کنید، ممکن است لوزه ها قرمز، متورم یا پوشیده از نقاط چرکی زرد رنگ باشند؛

۲- برای اطمینان از وجود یا عدم وجود تب ، درجه حرارت بدن کودک را اندازه بگیرید؛

۳- با کمک انگشتان ، غدد لنفاوی گردن و زیر چانه را معاینه کنید تا در صورت وجود تورم و درد متوجه شوید.

کرم روده نشانه چیست؟

اردیبهشت ۱۷, ۱۳۸۹ توسط :   موضوع: : مشروح اخبار, بيماري واگير, جهان پزشكي

کرم روده 
 
معمولاً وجود کرم در درون بدن خود را با علائمی مثل درد مداوم شکم، خارش مقعد، یا اسهال را نشان می‌دهد. ولی وجود برخی انواع کرم‌ها فقط بعد از خارج شدن از بدن معلوم می‌گردد.
وجود کرم در بدن در جوامعی با سطح بهداشت بالا و تغذیه خوب نادر است. ولی اگر کرمی در مدفوع یا در رختخواب یا لباس زیر خود دیدید، در ابتلا به آن شک نکنید.
- درمان کرم روده
اگر کرم دیده شود، امتیاز بزرگی است. چون حالا به‌وجود آمدن در بدن اطمینان دارید و در دفع آن می‌کوشید.
کرم را شکار کنید. گرچه کار ناخوشایندی است، ولی در صورت امکان کرم یا مدفوع حاوی آن را در کیسه‌ای پلاستیکی گذاشته و به‌ پزشک یا آزمایشگاه پزشکی نشان دهید. با این کار نوع کرم معلوم و درمان آن آسان می‌شود.
درمان همیشه تجویز داروهای ضد کرم است. مثلاً مبندازول داروی بسیار مؤثری بر روی انواعی از کرم‌هاست. برای اطمینان، پزشک خوردن دارو را برای تمام خانواده تجویز می‌کند.
تلهٔ کرم بگذارید. در کودکانتان که نمی‌توان وجود کرم را معلوم کرد، می‌توان از نوارهای چسب مخصوص مخصوص شکار کرم استفاده کرد. این نوار را شب در داخل زیر شلواری و در نزدیک مقعد کودک بچسبانید. شب‌‌هنگام که کرم برای تخم‌ریزی از مقعد خارج می‌شود، روی این چسب گیر می‌کند و صبح می‌توانید آن را با چسب در داخل کیسه بگذارید تا پزشک درمان لازم را تجویز کند.
ملافه‌ها را بشوئید. اگر خود یا کودکتان دچار داشتن کرم شده‌اید، فوراً و کاملاً تمام ملافه‌ها را با آب داغ بشوئید تا تخم کرم‌هائی که به آنها چسبیده‌اند کشته شوند. کرمک بسیار مسری است و به‌آسانی از طریق ملافه به همهٔ افراد خانواده سرایت می‌کند.
دست‌ها را بشوئید. اگر با دست‌های نشسته غذا می‌خورید، خودتان کرم را وارد بدن می‌کنید. تخم‌ کرم هنگام کار با اشیاء مختلف زیر ناخن‌ها جمع می‌شود و با غذا خورده می‌شود.
ناخن نجوید. جویدن ناخن و گذاشتن دست‌آلوده در دهان از راه‌پله‌های انتقال کرم به درون بدن است.
کفش بپوشید. چون برخی از کرم‌ها، مثل آسکاریس، می‌توانند پوست را سوراخ کنند، بهتر است هنگام پیاده‌روی روی خاک یا سبزه کفش به پا داشته باشید.
غذای پخته بخورید. برخی کرم‌ها در گوشت گاو و ماهی زندگی می‌کنند و اگر ضمن پختن آنها کشته نشوند در بدن فعال می‌گردند. گوشت اینها را خوب بپزید تا کرم‌ها کشته شوند. 
- چه وقت به پزشک مراجعه کنیم؟
- دیدن کرم یا تخم آن در مدفوع یا لباس خواب باید به پزشک اطلاع داد.

اوریون

اردیبهشت ۷, ۱۳۸۹ توسط :   موضوع: : مشروح اخبار, بيماري واگير, جهان پزشكي

اوریون یک‌ بیماری‌ ویروسی‌ مسری‌ و خفیف‌ که‌ باعث‌ تورم‌ دردناک‌ غدد پاروتید (غدد بزاقی‌ واقع‌ بین‌ گوش‌ و فک‌) می‌شود. سایر اعضا از قبیل‌ بیضه‌، تخمدان‌، پانکراس‌، پستان‌، مغز و پرده‌ پوشاننده‌ مغز نیز گاهی‌ درگیر می‌شوند. این‌ بیماری‌ در هر سنی‌ می‌تواند بروز کند ولی‌ شایع‌ترین‌ سن‌ بروز آن‌ در کودکان‌ ۱۲-۲ ساله‌ است‌. حدود ۱۰% بزرگسالان‌ مستعد ابتلا به‌ اوریون‌ می‌باشند.

● علایم‌ شایع‌

▪ اوریون‌ بدون‌ عارضه‌:
التهاب‌، تورم‌ و درد غدد پاروتید. غدد مزبور در لمس‌ سفت‌ بوده‌ و دردشان‌ با جویدن‌ یا بلع‌ تشدید می‌یابد.
ـ تب‌
ـ سردرد
ـ گلودرد
▪ سایر علایم‌ همراه‌ موارد عارضه‌دار اوریون‌:
ـ تورم‌ دردناک‌ بیضه‌ها
ـ درد شکم‌ در صورت‌ درگیری‌ تخمدان‌ها یا پانکراس‌
ـ سردرد شدید در صورت‌ درگیری‌ مغز یا پرده‌ پوشاننده‌ آن‌
▪ علل‌
انتقال‌ فرد به‌ فرد ویروس‌ اوریون‌، عامل‌ این‌ بیماری‌ است‌. این‌ ویروس‌ در هر زمانی‌ از ۴۸ ساعت‌ قبل‌ تا ۶ روز پس‌ از بروز علایم‌ قابل‌ سرایت‌ است‌. دوره‌ نهفتگی‌ ویروس‌ پس‌ از تماس‌ با آن‌ ۲۴-۴ روز و میانگین‌ آن‌ ۱۸ روز است‌.
▪ عوامل‌ افزایش‌دهنده‌ خطر
ـ زندگی‌ در شرایط‌ جمعیتی‌ و پرازدحام‌
ـ همه‌گیری‌ اوریون‌ در جمعیت‌های‌ غیرواکسینه‌
ـ عدم‌ انجام‌ واکسیناسیون‌
▪ پیشگیری‌
واکسیناسیون‌ اوریون‌ را در کودکان‌ در سن‌ مقتضی‌ انجام‌ دهید.
اگر شما سابقه‌ ابتلا به‌ اوریون‌ را نداشته‌ یا برضد آن‌ واکسینه‌ نشده‌اید و یکی‌ از اعضای‌ نزدیک‌ خانواده‌ شما مبتلا به‌ اوریون‌ است‌، گلوبولین‌ ضداوریون‌ برای‌ شما ممکن‌ است‌ توصیه‌ گردد. تزریق‌ این‌ پادتن‌ ممکن‌ است‌ از بیماری‌ پیشگیری‌ کند (بدون‌ وجود تضمین‌ در این‌ باره‌) ولی‌ هزینه‌ آن‌ بالاست‌.
▪ عواقب‌ مورد انتظار
در صورت‌ عدم‌ بروز عوارض‌، بیماری‌ در عرض‌ حدود ده‌ روز به‌ طور خود به‌ خود بهبود می‌یابد. بیمار پس‌ از ابتلا به‌ اوریون‌، مصونیت‌ مادام‌العمر نسبت‌ به‌ آن‌ پیدا می‌کند.
▪ عوارض‌ احتمالی‌
عفونت‌ مغز یا پرده‌ پوشاننده‌ آن‌، پانکراس‌، تخمدان‌، پستان‌ یا بیضیه‌. در صورت‌ درگیری‌های‌ هر دو بیضه‌ بیمار ممکن‌ است‌ دچار عقیمی‌ گردد (به‌ ندرت‌).
کاهش‌ شنوایی‌ موقت‌ در برخی‌ بزرگسالان‌ مبتلا
▪ درمان‌
تشخیص‌ بیمار معمولاً براساس‌ علایم‌ خاص‌ آن‌ صورت‌ می‌گیرد. با آزمایش‌های‌ خون‌ می‌توان‌ این‌ تشخیص‌ را تأیید کرد.
نیازی‌ به‌ جداسازی‌ فرد مبتلا از افراد دیگر خانواده‌ نیست‌، زیرا تا قبل‌ از ظاهرشدن‌ علایم‌ معمولاً سرایت‌ بیماری‌ به‌ افراد مستعد رخ‌ داده‌ است‌. از کمپرس‌ گرم‌ یا سرد ـ بسته‌ به‌ این‌ که‌ کدامیک‌ علایم‌ شما را تخفیف‌ می‌دهد ـ به‌ طور متناوب‌ برروی‌ غدد متورم‌ دردناک‌ (پاروتید یا بیضه‌) استفاده‌ کنید. به‌ این‌ منظور از یک‌ کیسه‌ آب‌ گرم‌، حوله‌ گرم‌ یا کیف‌ یخ‌ استفاده‌ کنید.
کودکان‌ تا اتمام‌ دوره‌ سرایت‌ بیماری‌ (حدود ۹ روز پس‌ از شروع‌ درد) نباید به‌ مدرسه‌ بازگردند.
▪ داروها
بیماری‌ پس‌ از بروز، سیر طبیعی‌ خود را طی‌ خواهد کرد. در حال‌ حاضر داروی‌ مؤثر و بی‌خطری‌ برای‌ از بین‌ بردن‌ یا جلوگیری‌ از تکثیر ویروس‌ وجود ندارد.
برای‌ درد خفیف‌، استفاده‌ از داروهای‌ بدون‌ نسخه‌ نظیر استامینوفن‌ احتمالاً کافی‌ است‌. از مصرف‌ آسپیرین‌ خودداری‌ کنید.
در موارد درگیری‌ بیضه‌ها، مسکن‌های‌ قوی‌تر و داروهای‌ کورتونی‌ ممکن‌ است‌ تجویز شود.
▪ فعالیت‌
استراحت‌ در بستر ضروری‌ نبوده‌ و احتمال‌ عوارض‌ را کاهش‌ نمی‌دهد. در حد توان‌ و تا آنجا که‌ حال‌ عمومی‌ شما اجازه‌ می‌دهد به‌ فعالیت‌های‌ طبیعی‌ خود ادامه‌ دهید. با برطرف‌ شدن‌ تورم‌ غدد درگیر دوره‌ سرایت‌ بیماری‌ به‌ اتمام‌ می‌رسد.
▪ رژیم‌ غذایی‌
رژیم‌ خاصی‌ نیاز نیست‌، ولی‌ مصرف‌ مایعات‌ از قبیل‌ آبجو، نوشابه‌، چای‌ یا آب‌ را به‌ میزان‌ حداقل‌ ۸-۶ لیوان‌ در روز افزایش‌ دهید. آب‌ میوه‌ یا نوشیدنی‌های‌ ترش‌ مزه‌ ممکن‌ است‌ درد را تشدید کنند.
▪ در این‌ شرایط‌ به‌ پزشک‌ خود مراجعه‌ نمایید
- تب‌ (اندازه‌گیری‌ شده‌ با درجه‌ زیرزبانی‌) بالای‌ ۳/۳۸ درجه‌ سانتی‌گراد
بروز موارد زیر در طی‌ بیماری:
ـ استفراغ‌ و درد شکم‌
ـ سردرد شدید که‌ با استامینوفن‌ تسکین‌ نمی‌یابد
ـ خواب‌آلودگی‌ یا عدم‌ توانایی‌ در بیدار ماندن‌
ـ تورم‌ یا درد بیضه‌ها
ـ انقباض‌ عضلات‌ صورت‌
ـ تشنج‌
ـ ناراحتی‌ یا قرمزی‌ چشم‌ها

آبله‌مرغان ؛ بیماری‌ فصل بهار

فروردین ۲۲, ۱۳۸۹ توسط :   موضوع: : مشروح اخبار, بيماري واگير, جهان پزشكي, خبر پزشکی

آبله‌مرغان ؛ بیماری‌ فصل بهار
 
 موسس مرکز تحقیقات بیماری‌های عفونی و گرمسیری دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی با بیان این‌که در سال‌های اخیر در طرح برنامه گسترش ایمن‌سازی علیه بیماری‌های عفونی ، کودکان ایرانی علیه سرخک، سرخجه و اوریون واکسینه می‌شوند، این سه بیماری ویروسی و نیز آبله‌مرغان را از بیماری‌های عفونی فصل بهار برشمرد و افزود: در ایران برای آبله‌مرغان واکسنی وجود ندارد.

دکتر مسعود مردانی با بیان این‌که با ارتقای سطح بهداشت ایرانیان طی سالیان اخیر کمتر شاهد بروز آبله‌مرغان در کودکان هستیم، اظهار کرد: از این رو امروزه دیگر آبله‌مرغان از بیماری‌های دوران کودکی نیست و به بیماری‌های دوران بزرگسالی تبدیل شده است.

وی با بیان این‌که هم ‌اکنون آبله‌مرغان در دانش‌آموزان و دانشجویان دختر و پسر تظاهر پیدا می‌کند ، افزود: یک ‌بار ابتلا به این بیماری، ایمنی تا پایان عمر را به همراه دارد.

این متخصص بیماری‌های عفونی با اشاره به تولید واکسن آبله‌مرغان در کشورهای غربی، زمان تجویز آن را یک سالگی عنوان کرد و افزود: به نظر می‌رسد تزریق یک‌باره واکسن سرخک و سرخجه هم ایمنی تا پایان عمر را به همراه داشته باشد؛ اما امروزه در کشورهای اروپای غربی با ۲۰ سال سابقه تزریق واکسن سرخجه و سرخک، موارد جدیدی از این بیماری‌ها گزارش شده است؛ بنابراین در کشورهای پیشرفته تزریق دوز یادآور آن توصیه می‌شود.

دکتر مردانی با بیان این‌که در سال ۸۴ در یک برنامه ملی شمار فراوانی از زنان و کودکان علیه بیماری سرخک و سرخجه واکسینه و هم‌اکنون واکسیناسیون علیه این دو بیماری‌ ویروسی و اوریون جزو برنامه واکسیناسیون کشوری است، افزود: اوریون بیماری حاد تنفسی ویروسی است که عمدتا غدد بزاقی بناگوشی را گرفتار می‌کند.

وی ادامه داد: این افراد حین صرف غذاهای تند، ‌ترش و شور به درد شدید بخش داخلی گونه‌ها دچار و گونه‌ها متورم می‌شود.

موسس مرکز تحقیقات بیماری‌های عفونی و گرمسیری دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی با بیان این‌که گرفتاری دوطرفه بیضه در پسران و تخریب بیش از نیمی از نسج بیضه در بیماری اوریون می‌تواند به ناباروری مردان (آزواسپرمی) منجر شود، گفت: گرفتاری تخمدان زنان هم نازایی را در پی دارد.

مردانی با بیان این‌که ۹۰ درصد بیماران بدون هرگونه عارضه بهبود می‌یابند،‌ افزود: درمان این بیماری نیازی به آنتی بیوتیک ندارد و علائم بیماری با داروهای تب‌بر و ضدالتهابی تخفیف می‌یابد.

وی، پانکراتیت، گرفتاری سیستم اعصاب مرکزی (CNS)، مننژیت، آنسفالیت، مننگوآنسفالیت با علائم سردرد، تب و استفراغ را از عوارض بیماری ویروسی اوریون برشمرد و یادآور شد: در ایران واکسن سه‌گانه MMR (سرخک، اوریون و سرخجه) بعد از یک‌سالگی تجویز می‌شود.

سفیدی گلو نشانهٔ چیست؟

فروردین ۱۲, ۱۳۸۹ توسط :   موضوع: : بيماري واگير, جهان پزشكي

سفیدی گلو

 - سفیدی گلو نشانهٔ چیست؟
در حال نخ کشیدن دندان‌ها هستید که ناگهان چند لکه سفید بر گلوی خود می‌بینید. آیا اینها خطرناکند؟ احتمالاً خیر. وجود لکه‌های سفید گلو در علل زیادی دارد. بیشتر آنها موقتی و بی‌خطرند و خودبه‌خود برطرف می‌شوند. (اما اگر از بین نروند به پزشک مراجعه کنید.)
لکه‌های سفید گلو در بسیاری عفونت‌های گلو، از گلو درد چروکی گرفته تا برفک، دیده می‌شود. گاهی نیز بدن زوائد نرم و سفیدی تولید می‌کند که به‌صورت لکه‌هائی بر روی لوزه‌ها ظاهر می‌گردد. اینها بدمزه هستند و ممکن است تنفس را بدبو کنند، ولی بی‌خطرند و معمولاً خودبه‌خود از بین می‌روند.
گاهی دستگاه ایمنی بدن به اشتباه خود بدن را بیگانه شمرده و واکنش ”خود ایمنی“ نشان می‌دهد. این واکنش حالتی در دهان و گلو به‌وجود می‌آورد که ”لیکن پلان“ خوانده می‌شود. لیکن پلان شکل مشبکی به خود می‌گیرد که نیاز به درمان ندارد، مگر این که دردناک شود.
نوع شایع دیگری از لکه‌های سفید گلو، مخصوصاً در افراد سیگاری، لوکوپلاکی یا سفید لکگی نام دارد که در ۸۰ درصد موارد خوش‌خیم هستند، ولی گاهی سرطانی می‌شود.
به دهان گذاشتن چیزهای آلوده می‌تواند باعث نوعی عفونت قارچی شود که خود را با لکه‌های سفیدی در پشت زبان و سقف دهان نشان می‌دهد. جویدن آسپیرین هم سوختگی‌های سفیدرنگی در دهان و گلو به‌وجود می‌آورد. (در واقع، هر آسیب شیمیائی این حالت را ایجاد می‌کند.)
در بعضی افراد، تورم پوشش دهان به‌صورت نواحی سفید کوچک در دهان و گلو است که علت آن نامعلوم است، ولی جای نگرانی ندارد.
بیماری سیفلیس هم ضایعات سفیدی در گلو به‌جای می‌گذارد که بعد از سه هفته قرمز می‌شوند.

- درمان سفیدی گلو
کاری به آن نداشته باشید. اگر پزشک لکه‌های سفید را تورم عادی مخاط دهان تشخیص دهد، نگران نشوید. این یک تغییر طبیعی بدن است که نیاز به درمان ندارد.
نگران نشوید. اگر شبکهٔ سفیدی در گلو دیدید، نگران نشوید. این لیکن پلان است که خطری ندارد. اما اگر زخم یا تحریک شد، پزشک برای آن کرم یا قرص مکیدنی هیدروکورتیزون تجویز می‌کند.
لوزه‌ها را بررسی کنید. اگر لکه‌های سفید روی لوزه‌ها باشد، پزشک آن را درمان می‌کند، ولی به‌ندرت به‌جائی می‌رسد که به برداشتن لوزه نیاز باشد.
آشغال به دهان نگذارید. اگر عادت دارید هر چیزی را به دهان ببرید، سعی کنید این عادت را کنار بگذارید و از ابتلا به عفونت قارچی در امان باشید.
آسپیرین را نجوید. اگر باید هر روز آسپیرین بخورید، آن را نجوید، بلکه همراه با آب آن را قورت دهید تا باعث سوختگی گلو نشود.
سفید لکگی (لوکوپلاکی). گرچه سفید لکگی یک تغییر جزئی در پوشش دهان و گلوست، باید توسط پزشک معاینه گردد تا تغییرات احتمالاً سرطانی آن معلوم شود.
نزد پزشک بروید. هر کسی که سفید لکگی گلو دارد، باید به‌طور مرتب برای معاینهٔ آن به پزشک مراجعه کند. اگر لکه‌‌ها ضخیم‌تر شوند، پزشک با بی‌حس‌کردن مقدار کوچکی از بافت آن را برداشته و برای آزمایشگاه می‌فرستد تا بررسی شود.
سیگار نکشید. کشیدن سیگار و جویدن تنباکو علت بسیاری از سفید لکگی‌ها است. پزشک اینها را می‌تواند با تجویز طولانی مدت ویتامین A از بین ببرد. ولی سعی نکنید خودتان آن را درمان کنید، چون خوردن زیادی ویتامین A عوارض خطرناکی در پی دارد. 
- چه وقت به پزشک مراجعه کنیم؟
- لکه‌های سفید روی گلو بیش از هفت تا ده روز طول می‌کشد، مخصوصاً اگر سیگار می‌کشید.
- لکه‌های سفید گلو سفت، برجسته، یا دردناکند.

ترشحات تناسلی نشانهٔ چیست؟

فروردین ۳, ۱۳۸۹ توسط :   موضوع: : مامایی, بيماري واگير, جهان پزشكي

ترشحات تناسلی
خارج شدن ترشحات از آلت تناسلی علل مختلفی دارد. عمده‌ترین آن ابتلا به بیماری‌های مقاریتی است. در این حالت، ترشح غلیظ یا رقیق و به رنگ‌های مختلف، از سفید تا زرد و از سبز تا قرمز است.
شایع‌ترین عوامل این بیماری‌ها باکتری‌های سوزاک و کلامیدیا هستند. هر دو اینها علائم مشابهی ایجاد می‌کنند. کلامید یا ترشحاتی در سر آلت تناسلی و کمی درد در هنگام ادرار کردن دارد. سوزاک هم سوزش به هنگام دفع ادرار ایجاد می‌کند.
ترشح بین ۲ تا ۵ روز بعد از نزدیکی با فرد مبتلا شروع می‌شود و ممکن است تا ۱۴ روز طول بکشد. عفونت کلامیدیائی خود را با ترشح ظرف یک تا چهار هفته بعد از نزدیکی نشان می‌دهد.
از علل شایع دیگر عفونت یا تحریک میزراه است که التهاب غیراختصاصی میزراه نام دارد. عفونت یا التهاب پروستات هم ممکن است ایجاد ترشح آلت تناسلی کند. هر دو نوع عفونت بالا می‌‌تواند به همسر فرد مبتلا هم سرایت کنند.

- درمان ترشحات تناسلی
اگر ترشحی از آلت تناسلی شما خارج شد، حتماً برای تشخیص علت و درمان نزد پزشک بروید. خود نیز کارهائی برای درمان کامل می‌‌توانید انجام دهید.
داروهایتان را بخورید. تنها آنتی‌بیوتیک‌ می‌‌تواند ترشح تناسلی را قطع کند. بنابراین، داروها را تا به آخر و بر اساس دستور پزشک مصرف کنید.
نزدیکی نکنید. برای جلوگیری از انتقال بیماری تا پیش از درمان کامل از نزدیکی خودداری کنید.
خوددرمانی نکنید. به هیچ‌وجه سعی نکنید با آنتی‌بیوتیک‌های مختلف خود را درمان کنید. استفادهٔ آنها پیش از مراجعه به پزشک هم ممکن است علائم بیماری را تغییر داده و پزشک را گمراه کند.
خود را بشوئید. آلت تناسلی را همیشه آب گرم و صابون بشوئید و ترسحات را از روی آن پاک کنید. اما بهتر است پیش از رفتن نزد پزشک ترشحات را پاک نکنید؛ شاید دیدن نوع و رنگ آن برای تشخیص مهم باشد.

ترشح چسبناک از چشم

فروردین ۳, ۱۳۸۹ توسط :   موضوع: : بيماري واگير, جهان پزشكي

ترشح چشم

 - ترشح چشم نشانهٔ چیست؟
صبح شده است، ولی شما نمی‌‌توانید چشمانتان را باز کنید. چشم‌ها متورمند و پر از ترشحی کبره‌ای و چسبناکند، انگار پلک‌ها را با چسب به‌هم چسبانده‌اند.
ترشح چشم به‌ندرت خطرناک است و بخشی از کار دستگاه دفاعی بدن به‌شمار می‌رود. در اغلب موارد، نشانهٔ این است که چشم مورد حملهٔ باکتری‌ها، مثلاً از طریق لوازم آرایش آلوده، قرار گرفته است. تهاجم باکتری‌ها می‌تواند به التهاب لبهٔ پلک‌ها منجر شود که چرک زرد رنگ پر از باکتری و گویچهٔ سفید خون تولید می‌کند.
ترشح چسبناک زرد رنگ که پلک‌ها را به‌هم می‌دوزد نیز پاسخ طبیعی بدن به التهاب باکتریائی یا ویروسی ملتحمه چشم است.
نوع دیگر ترشح چسبناک که رقیق‌تر، شفاف‌، و روان است نشاندهندهٔ سرماخوردگی، حساسیت به گرده گل، یا شکستن مژه در چشم است. این ترشح با از بین رفتن عامل تحریک‌کننده برطرف می‌شود.

 

- درمان ترشح چشم
چسبیدگی پلک‌ها همراه با تورم نشانهٔ وجود عفونت است و درمان با آنتی‌بیوتیک چشمی و احتمالاً خوراکی لازم دارد.
چشم را پاک کنید. اگر پلک‌ها چسبیده‌اند، کبره‌ها را با یک پارچهٔ خیسانده در آب گرم نرم کنید.
چشم را بشوئید. گلوله‌ای پنبه‌ای را در محلولی از نصف قاشق مرباخوری نمک حل شده در یک فنجان آب گرم بخیسانید و آن را در طول خط مژه‌ها بمالید. از محلول‌های شستشوی چشمی آماده نیز می‌توانید استفاده کنید.
چربی را خارج کنید. اگر علت ترشح التهاب لبهٔ پلک باشد، باید چربی جمع شده در آنجا را خارج کرد. برای این کار مژه‌ها و لبهٔ پلک‌ها را با شامپوی بچه یا پاک‌کنندهٔ ملایم دیگری بشوئید و با حرکت موجی پلک‌ها را مالش دهید، مثل خالی کردن خمیر دندان از لولهٔ آن. این کار را هر شب به‌مدت یک یا دو هفته تکرار کنید. اگر دچار التهاب مزمن لبهٔ پلک هستید، پاک کردن و مالش پلک‌ها را مانند مسواک زدن دندان‌ها عادت هر روز خود کنید.
حولهٔ خود را جدا کنید. ترشح ویروسی یا باکتریائی چشم پر از میکروب است و می‌‌تواند از طریق حوله به دیگران منتقل شود. تمام چیزهائی که با این ترشح تماس پیدا می‌کنند، از جمله دست‌هایتان، باید در آب داغ شسته شوند.
لوازم آرایش آلوده را دور بیندازید. لوازم آرایش آلوده از علل شایع انتقال عفونت چشم هستند. لوازم آرایشی را که در هنگام عفونت چشم از آنها استفاده کرده‌اید، همچنین لوازمی را که بیش از شش ماه است به‌کار می‌برید، دور بیندازید. 

 
- چه وقت به پزشک مراجعه کنیم؟
- ترشح چشم زرد رنگ، کبره‌ای یا مداوم باشد.
- پلک‌ها متورم، قرمز یا دردناک باشند.

چرا چشم قرمز و تحریک می‌شود

فروردین ۳, ۱۳۸۹ توسط :   موضوع: : بيماري واگير, جهان پزشكي

تحریک چشم

 

 افتادن چیزی در چشم از ناراحت‌کننده‌ترین تحریکات چشم است. ورود ذرات گرد و غبار یا لوازم آرایش به چشم از شایع‌ترین تحریکات چشمی است که معمولاً با پلک‌زدن‌های مکرر خارج می‌شود. اما چشم در اثر خشکی زیاد، گردهٔ گل، آلودگی هوا، یا عفونت نیز قرمز و تحریک می‌شود.
- درمان تحریک چشم
اگر پلک‌زدن‌های پی‌درپی مؤثر واقع نشود، نکات زیر را به کار ببندید.
چشم را بشوئید. شاید تا حالا از محلول‌های خانگی حاوی اسید بوریک برای شستشوی چشم استفاده کرده باشید، اما احتمال آلودگی آنها وجود دارد. بهتر است از چند قطره اشک مصنوعی به‌کار ببرید. یا اگر اشک مصنوعی در دسترس نیست، کمی آب به چشم بزنید. و اگر ذره هنوز در چشم باقی باشد یا ناراحتی آن بیشتر شود، نزد پزشک بروید.
زیر پلک را پاک کنید. اگر احساس وجود جسم خارجی در چشم می‌کنید ولی آن را نمی‌بینید، احتمال دارد زیر پلک بالا رفته باشد. پلک بالا را بلند کنید و روی پلک پائین بکشید. این کار پلک پائین را قادر می‌کند زیر پلک بالا را تمیز کند. سپس چند بار دیگر پلک بزنید. اگر ذره خارجی به گوشهٔ چشم بیاید، با یک دستمال پارچه‌ای تمیز آن را درآورید.
پلک را برگردانید. پلک بالا را با دست گرفته و آن را بر روی یک گوش پاک‌کن برگردانید. حالا ذره را با دستمال تمیز پارچه‌‌ای یا جریان آب خارج کنید.
فین کنید. فین کردن ممکن است جسم خارجی درون چشم را جابه‌جا کرده و در وضعیت مناسب‌تری برای در آوردن قرار دهد.
زیاد پلک بزنید. اگر چشم خیلی خشک می‌شود، استفاده از اشک مصنوعی در طول روز مفید است. همچنین اگر چند ساعت به تلویزیون یا نمایشگر کامپیوتر نگاه می‌کنید، به یاد داشته باشید که پلک زدن متناوب جریان اشک طبیعی را در چشم برقرار نگاه می‌دارد.
از گردهٔ گل بپرهیزید. اگر به گرده‌های پراکنده در هوا حساسیت دارید، گردش در پارک یا جنگل مانند پاشیدن خاک در چشم می‌شود. چشم‌ها قرمز و تحریک می‌شوند. خوردن قرص‌های ضدحساسیت ممکن است این ناراحتی را تخفیف دهد.
آنتی‌بیوتیک بخورید. اگر ترشح چشم دارید، ممکن است دچار عفونت چشمی شده باشید. برای دریافت آنتی‌بیوتیک مناسب نزد پزشک بروید.
- پیشگیری از تحریک لوازم آرایش
برای جلوگیری از تحریک چشم لوازم آرایش را به‌طور صحیح مصرف کنید.
سایهٔ چشم استفاده نکنید. مواد براقی که در سایه‌های چشم به‌کار رفته‌اند می‌توانند برای چشم خطرناک شوند، مخصوصاً اگر ذرات آن به زیر لنزهای چشمی راه پیدا کنند.
از مداد استفاده کنید. مداد چشم کمتر از مایع آن ورقه‌ورقه می‌شود. خط چشم را بر لبهٔ پلک پائین نکشید، چون مجاری غدد چربی آن را مسدود کرده و باعث تحریک یا عفونت می‌گردد.
ریمل به مژه نزنید. ریمل حاوی تارهای نایلنی است که ممکن است در چشم بیفتند.
در هنگام تحریک لوازم آرایش مصرف نکنید. تا زمان برطرف شدن تحریک چشم و بازگشت آن به حالت عادی از مصرف هرگونه لوازم آرایش چشمی خودداری کنید.

 
- چه وقت به پزشک مراجعه کنیم؟
- چیزی در چشم فرو رفته است.
- تحریک همراه با قرمزی و آبریزش است.
- تحریک چشم نشانهٔ چیست؟

تبخال ، یک عفونت ویروسی است

فروردین ۳, ۱۳۸۹ توسط :   موضوع: : پوست و مو, بيماري واگير, جهان پزشكي

تبخال

 - تبخال نشانهٔ چیست؟
تبخال زخم خوش‌خیمی به‌نظر می‌رسد که مشکلی ایجاد نمی‌کند و احتمالاً فکر می‌کنید زخم بی‌ضرری است که زود از بین می‌رود.
البته این زخم زود خوب می‌شود، اما چندان هم بی‌ضرر نیست. آنچه را که تبخال می‌نامیم یک عفونت شدید ویروسی است که حدود یک سوم افراد را گرفتار کرده است.

تبخال معمولاً در اثر ویروس هرپس سیملکس نوع I به‌وجود می‌آید. نوع II این ویروس بیشتر دستگاه تناسلی را گرفتار می‌کند. یک بار که ویروس را گرفتید، برای تمام عمر دچار ضایعات تبخالی می‌شوید که در همان نقطه بروز می‌کند.
تعداد عوامل محیطی و فیزیولوژیائی می‌توانند باعث عود تبخال شوند، مثل غذاهای ادویه‌دار، نور خورشید، چرخهٔ قاعدگی، روزهای بارانی، تنش روانی و تب.
عفونت‌های تبخالی بسیار شایع است و ابتلا به آن از طریق تماس با فردی که دارای ضایعات فعال تبخالی است صورت می‌گیرد. حدود ۴۰ درصد افرادی که دچار تبخال لب می‌شوند ویروس‌های گرفتار کنندهٔ دستگاه تناسلی را نیز در خود دارند. و حدود ۶۰ درصد ویروس‌های تبخال دستگاه تناسلی از نوع I هستند، که در دهان شایع است.
برخلاف زخم‌های دهان، که قسمت‌‌های نرم درون دهان را گرفتار می‌کنند، تبخال تقریباً همیشه در اطراف لب ظاهر می‌شود. و گرچه کمتر در دهان دیده می‌شود، اما می‌‌تواند قسمت‌های غیر متحرک بدن، مثل لثه‌ها، سقف دهان و گاهی سوراخ بینی، انگشتان و حتی پلک را گرفتار کند.
تبخالی که برای بار اول ظاهر می‌شود دردناک است و احتمالاً دچار تب و احساس آنفلونزا می‌کنید. در ضایعات بعدی ۳۶ تا ۴۸ ساعت قبل از ظهور زخم فقط کمی سوزش و درد احساس خواهید کرد. معمولاً در طی یک هفته چند دانهٔ گرد قرمز پر از چرک به‌شکل یک خوشه تشکیل شده و به یک زخم بزرگ سوزش‌دار تبدیل می‌شوند که پاره شده و رویه‌ای زرد رنگ می‌سازد و سپس بدون به‌جای گذاردن اثری از بین می‌رود.
بعد از اولین تبخال، ضایعات بعدی هر چند ماه یک بار خودبه‌خود یا به عللی مثل تنش روانی، خستگی، بیماری یا سرما روی می‌دهد. هیچ راهی برای پیش‌بینی زمان یا تعداد دفعات ظهور ضایعات وجود ندارد و در هر فرد فرق می‌کند.

 

- درمان تبخال
آن را دست نزنید. زخم تبخال بسیار مسری است. پس، به هیچ‌وجه آن را دستکاری نکنید. حوله، مسواک، لیوان، و سایر وسائل شخصی خود را جدا کنید.
چون تبخال خیلی زود به غشاهای مخاطی دیگر سرایت می‌کند، از دست زدن به زخم و مالیدن چشم، بینی و دستگاه تناسلی خودداری کنید. اگر به چشمانتان سرایت کند، بسیار خطرناک می‌شود (و به‌ندرت ایجاد کوری می‌کند). ویروس از طریق دست به زخم‌های باز بدن مثل بریدگی‌های پوست نیز سرایت می‌کند.
رویهٔ زخم را نکنید. حتی بعد از اینکه رویه بر روی ضایعات تشکیل شد، ویروس‌ها هنوز قابل انتقال به فرد دیگر یا ناحیه‌ای دیگر از بدن هستند. پس تا یک یا دو هفته از هر گونه تماس با زخم‌ جلوگیری کنید.
پماد اسیل‌ویروس استفاده کنید. فقط از داروی اسیل‌ویروس برای تمام گونه‌های ویروس هرپس، چه در دهان و چه در دستگاه تناسلی، استفاده می‌شود. با شروع تبخال پماد را روی آن بمالید.
اسیل‌ویروس از زیاد شدن ویروس‌ها و اگر زود از آن استفاده کنید از تشکیل زخم جلوگیری می‌کند. اگر یک یا دو دانهٔ کوچک هم ظاهر شود، ظرف چند روز از بین می‌رود. بدون دارو، زخم ممکن است تا دو هفته طول بکشد. این دارو لااقل درد را تا ۲۴ ساعت آرام می‌کند.
آن را بی‌حس کنید. پمادهای بی‌حس کنندهٔ بدون نسخه حاوی بنزوکائین را می‌‌توان مستقیماً روی تبخال مالید تا درد آن را کمتر کند، ولی التیام آن را تسریع نمی‌کند.
برنامهٔ غذائی خود را کنترل کنید. غذاهای پرادویه یا اسیدی زخم تبخال را بسیار دردناک می‌کنند. پس در خوردن گوجه‌فرنگی، فلفل، یا مرکبات افراط نکنید.
 
- چه وقت به پزشک مراجعه کنیم؟
- زخم تبخال همراه با تب، تورم غدد لنفاوی، یا علائم آنفلونزا باشد.
- سالی چهار بار یا بیشتر گرفتار تبخال می‌شوید.
- درد زخم تبخال خوردن را مشکل یا کار عادی روزانه را مختل کرده است.

علت عفونت مثانه و درمان آن

اسفند ۲۵, ۱۳۸۸ توسط :   موضوع: : بيماري واگير, جهان پزشكي

عفونت مثانه ، علت عفونت
علت ایجاد بیشتر بیمارى هاى عفونى و شاید همه آنها در وهله اول عدم بهداشت فردى است. تعدد این بیمارى ها بسیار است و عفونت مثانه یکى از آنهاست که اتفاقاً در و مردان با اندک تفاوت مشترک است.

 
به طور کلى در مورد عفونت مثانه یعنى التهاب آن؛ اگر زمانى با نشانه هاى زیر برخورد کردید به پزشک مراجعه و نسبت به درمان خود اقدام کنید: احساس سوزش یا تکرار ادرار (هرچند میزان ادرار کم باشد)- فوریت ادرار- درد بخش پایین کمر- وجود خون در ادرار- تب خفیف- ادرار بدبو- درد به هنگام نزدیکى ()- شب ادرارى در کودک- ترشح از نوک آلت (مردان)-

• علت عفونت

از علل عفونت مثانه باکترى هایى است که یا از بخش دیگرى از بدن توسط خون به مثانه رسیده اند یا از راه پوست اطراف ناحیه تناسلى و مقعدى به مجارى ادرارى راه مى یابند. عفونت مثانه دلایل دیگرى هم دارد؛ از جمله استفاده از سوند ادرارى براى تخلیه مثانه (پس از زایمان یا جراحى) آسیب رسیدن به پیشابراه، پروستات بسیار بزرگ و نقص ساختمانى در مجارى ادرار در مردان. در عین حال عواملى که ممکن است خطر را افزایش دهند در و مردان متفاوت است.

این عوامل در شامل افزایش فعالیت جنسى، استرس، پوشیدن لباس زیرتنگ و بدون تبادل هوا، نگاه داشتن ادرار، نشستن در وان و افتادگى دستگاه تناسلى- ادرارى است و در مردان مصرف الکل، وجود یک بیمارى که باعث کاهش مقاومت بدن شده (این عوامل در نیز دیده شده است) انسداد در مسیر ادرار، وارد آمدن ضربه به پیشابراه و استفاده از سوند در عمل جراحى.

• پیشگیرى

حداقل ۸ لیوان در روز مایعات نوشیده و از کافئین بپرهیزید – مراقبت از پیشابراه- – استفاده از دوش به جاى وان حمام- عدم مصرف اسپرى ها و دئودورانت- استفاده از لباس زیر نخى- رعایت بهداشت فردى

رژیم غذایى

روزانه ۶ تا ۸ لیوان آب نوشیده و از مصرف کافئین در طول درمان خوددارى کنید.

 

درمان

 

معمولاً به وسیله آزمایش هاى تشخیصى مانند آزمایش ادرار، سیستوسکپى و سونوگرافى انجام مى گیرد. در عین حال درمان دارویى هم صورت گرفته و از آنتى بیوتیک ها و داروهاى ضداسپاسم استفاده مى شود. انتظار مى رود که با درمان به موقع، عفونت در کمتر از دو هفته خوب شود اما عود آن هم شایع است. ناکافى بودن درمان مى تواند سبب عفونت مزمن مجارى ادرار و نهایتاً نارسایى کلیه شود

تبخال چیست ؟

اسفند ۲۵, ۱۳۸۸ توسط :   موضوع: : بيماري واگير, جهان پزشكي

تبخال

 - تبخال نشانهٔ چیست؟
تبخال زخم خوش‌خیمی به‌نظر می‌رسد که مشکلی ایجاد نمی‌کند و احتمالاً فکر می‌کنید زخم بی‌ضرری است که زود از بین می‌رود.
البته این زخم زود خوب می‌شود، اما چندان هم بی‌ضرر نیست. آنچه را که تبخال می‌نامیم یک عفونت شدید ویروسی است که حدود یک سوم افراد را گرفتار کرده است.
تبخال معمولاً در اثر ویروس هرپس سیملکس نوع I به‌وجود می‌آید. نوع II این ویروس بیشتر دستگاه تناسلی را گرفتار می‌کند. یک بار که ویروس را گرفتید، برای تمام عمر دچار ضایعات تبخالی می‌شوید که در همان نقطه بروز می‌کند.
تعداد عوامل محیطی و فیزیولوژیائی می‌توانند باعث عود تبخال شوند، مثل غذاهای ادویه‌دار، نور خورشید، چرخهٔ قاعدگی، روزهای بارانی، تنش روانی و تب.
عفونت‌های تبخالی بسیار شایع است و ابتلا به آن از طریق تماس با فردی که دارای ضایعات فعال تبخالی است صورت می‌گیرد. حدود ۴۰ درصد افرادی که دچار تبخال لب می‌شوند ویروس‌های گرفتار کنندهٔ دستگاه تناسلی را نیز در خود دارند. و حدود ۶۰ درصد ویروس‌های تبخال دستگاه تناسلی از نوع I هستند، که در دهان شایع است.
برخلاف زخم‌های دهان، که قسمت‌‌های نرم درون دهان را گرفتار می‌کنند، تبخال تقریباً همیشه در اطراف لب ظاهر می‌شود. و گرچه کمتر در دهان دیده می‌شود، اما می‌‌تواند قسمت‌های غیر متحرک بدن، مثل لثه‌ها، سقف دهان و گاهی سوراخ بینی، انگشتان و حتی پلک را گرفتار کند.
تبخالی که برای بار اول ظاهر می‌شود دردناک است و احتمالاً دچار تب و احساس آنفلونزا می‌کنید. در ضایعات بعدی ۳۶ تا ۴۸ ساعت قبل از ظهور زخم فقط کمی سوزش و درد احساس خواهید کرد. معمولاً در طی یک هفته چند دانهٔ گرد قرمز پر از چرک به‌شکل یک خوشه تشکیل شده و به یک زخم بزرگ سوزش‌دار تبدیل می‌شوند که پاره شده و رویه‌ای زرد رنگ می‌سازد و سپس بدون به‌جای گذاردن اثری از بین می‌رود.
بعد از اولین تبخال، ضایعات بعدی هر چند ماه یک بار خودبه‌خود یا به عللی مثل تنش روانی، خستگی، بیماری یا سرما روی می‌دهد. هیچ راهی برای پیش‌بینی زمان یا تعداد دفعات ظهور ضایعات وجود ندارد و در هر فرد فرق می‌کند.

- درمان تبخال
آن را دست نزنید. زخم تبخال بسیار مسری است. پس، به هیچ‌وجه آن را دستکاری نکنید. حوله، مسواک، لیوان، و سایر وسائل شخصی خود را جدا کنید.
چون تبخال خیلی زود به غشاهای مخاطی دیگر سرایت می‌کند، از دست زدن به زخم و مالیدن چشم، بینی و دستگاه تناسلی خودداری کنید. اگر به چشمانتان سرایت کند، بسیار خطرناک می‌شود (و به‌ندرت ایجاد کوری می‌کند). ویروس از طریق دست به زخم‌های باز بدن مثل بریدگی‌های پوست نیز سرایت می‌کند.
رویهٔ زخم را نکنید. حتی بعد از اینکه رویه بر روی ضایعات تشکیل شد، ویروس‌ها هنوز قابل انتقال به فرد دیگر یا ناحیه‌ای دیگر از بدن هستند. پس تا یک یا دو هفته از هر گونه تماس با زخم‌ جلوگیری کنید.
پماد اسیل‌ویروس استفاده کنید. فقط از داروی اسیل‌ویروس برای تمام گونه‌های ویروس هرپس، چه در دهان و چه در دستگاه تناسلی، استفاده می‌شود. با شروع تبخال پماد را روی آن بمالید.
اسیل‌ویروس از زیاد شدن ویروس‌ها و اگر زود از آن استفاده کنید از تشکیل زخم جلوگیری می‌کند. اگر یک یا دو دانهٔ کوچک هم ظاهر شود، ظرف چند روز از بین می‌رود. بدون دارو، زخم ممکن است تا دو هفته طول بکشد. این دارو لااقل درد را تا ۲۴ ساعت آرام می‌کند.
آن را بی‌حس کنید. پمادهای بی‌حس کنندهٔ بدون نسخه حاوی بنزوکائین را می‌‌توان مستقیماً روی تبخال مالید تا درد آن را کمتر کند، ولی التیام آن را تسریع نمی‌کند.
برنامهٔ غذائی خود را کنترل کنید. غذاهای پرادویه یا اسیدی زخم تبخال را بسیار دردناک می‌کنند. پس در خوردن گوجه‌فرنگی، فلفل، یا مرکبات افراط نکنید.

آنچه باید در مورد هپاتیت B بدانیم

اسفند ۱۵, ۱۳۸۸ توسط :   موضوع: : بيماري واگير, جهان پزشكي

یک بیماری ویروسی است که از طریق تماس با خون و ترشحات بدن افراد مبتلا منتقل می شود. این بیماری معمولا خود به خود بهبود یافته و عوارض دراز مدت کبدی ندارد. اکثر افراد مبتلا به هپاتیت B حاد می‌شوند که در این موارد اکثر بیماران خودبخود بهبود می‌یابند. این بیماری در عده کمی حالت مزمن پیدا کرده و فرد ناقل بیماری می شود و ی می تواند بیماری را به دیگران منتقل کند.

تعداد کمی از این افراد در آینده دچار عوارض بیماری مانند سیروز یا هپاتوسلولار کارسینوما می شوند.ویروس‌های هپاتیت ب نوعی از ویروس هپاتیت است که در کبد انسان جایگزین شده و تکثیر می‌نمایند مواد تولید شده توسط این ویروس‌ها به گردش خون می‌ریزد. انجام آزمایشات خونی حساس، تکثیر ویروس در بدن را مشخص می‌نماید. کسانی که ویروس هپاتیت ب را به مدت بیش از شش ماه در خون شان داشته باشند ناقل این بیماری هستند. این افراد حال عمومی خوبی دارند و گاهی با انجام آزمایشات نیز اختلالی در کار کبد دیده نمی‌شود. در چنین شرایطی ویروس به صورت مسالمت آمیز در داخل بدن وجود دارد ولی به کبد آسیبی نمی‌رساند در صورت انتقال ویروس هپاتیت ب از مادران آلوده به نوزادان، احتمال باقی ماندن عفونت و ناقل شدن نوزادان زیاد است و عمده ناقلین هپاتیت به در کشور ما شامل این موارد است.

بیماری حاد هپاتیت ب در ۹۰ درصد به طور خود به خود بهبودی یافته و ویروس هپاتیت ب نیز به صورت کامل از بدن دفع شده و خارج می‌شود. ولی در ۱۰ درصد موارد ویروس در بدن باقی مانده و حالت ناقل هپاتیت ایجاد می‌شود.عامل بیماری هپاتیت در خون و همه ترشحات بدن (مانند بزاق، عرق و…) افراد ناقل وجود دارد البته این ویروس تا به حال در مدفوع یافت نشده‌است. بهترین راه پیشگیری از ابتلا به این بیماری، شناخت راه‌های انتقال آن است. تنها مخرن این ویروس انسان است و انتقال آن از فرد آلوده به فرد سالم می‌باشد. در قدیم مهم‌ترین علت ابتلا به هپاتیت ب استفاده از خون و فراورده‌های ان بوده‌است ولی امروزه با ازمایش خون می‌توان این الودگی را مشخص نمود و به همین خاطر خون‌ها مورد بررسی قرار گرفته و انتقال این بیماری از طریق خون دیگر به آسانی صورت نمی‌گیرد.

کارکنان بیمارستان‌ها، پزشکان، پرستاران و مراقبین بهداشتی که در تماس با بیماران و یا خون انها هستند، در معرض عفونت هپاتیت و انتقال آن قرار دارند و به همین دلیل واکسیناسیون هپاتیت ب و رعایت دستورات بهداشتی و مرابتی در این دسته از افراد توسیه می‌شود.

نشانه‌های بیماری
تمام افراد آلوده شده با این ویروس علایم بیماری حاد را نشان نمی‌دهند. ۴۰ – ۳۰ درصد افراد آلوده شده علامت خاصی را نشان نمی‌دهند. معمولا علایم حدود ۶ – ۴ هفته بعد از ورود ویروس بروز می‌کند. مانند هپاتیت A افراد آلوده شده با ویروس هپاتت B حاد احساس بیماری می‌کنند و قادر به انجام کاری نیستند. کمتر از یک درصد افراد آلوده این بیماری را به شکل خیلی شدید و سریع نشان می‌دهند که منجر به از کار افتادن کبد و مرگ می‌شود.

اگر دستگاه ایمنی نتواند بیماری را تا ۶ ماه مراقبت کند، شخص علایم هپاتیت مزمن را نشان می‌دهد. نشانه‌های هپاتیت مزمن مشابه هپاتیت حاد باشد. معمولا در افرادی که چندین سال است مبتلا به بیماری هستند گروهی از علایم اضافی را نشان می‌دهند. این علایم شامل کهیر ، جوشهای پوستی ، آرتریت ، سوزش یا مورمور کردن در بازوها و پاها (Polyneuropathy) می‌باشد.

 

 

چگونگی تشخیص هپاتیت B
اولین راه تشخیص استفاده از آزمایش خون است که آنتی ژنها و آنتی بادیها که بوسیله دستگاه ایمنی در مقابل ویروس ساخته می‌شود را مشخص می‌کند. آزمایشهای ضروری برای تشخیص آلودگی ، تشخیص آنتی ژن HBSAg (آنتی ژن سطحی B) و دو آنتی بادی HBS ( آنتی بادی مربوط به آنتی ژن سطحی) و آنتی بادی HBC ( آنتی بادی مربوط به آنتی ژن مرکزیB) می‌باشد.
آزمایش با ویروس HBV
بوسیله آزمایش بار ویروسی می‌توان تعداد ویروس را در خون مشخص کرد. اگر بار ویروسی بیشتر از صد هزار نمونه در میلی‌لیتر باشد نشان دهنده فعالیت ویروس در کبد می‌باشد. وقتی بار ویروس از این مقدار بالاتر رود و آنزیمهای کبدی نیز افزایش یابد درمان باید شروع شود. اگر تعداد کمتر از این مقدار باشد و HBe Anti مثبت و HBeAg منفی باشد باید دستگاه ایمنی را کنترل کرد. در این حال نیز ویروس می‌تواند منتقل شود.
آزمایش آنزیمی کبدی
آزمایش آنزیم کبدی میزان آنزیمهای کبد مانند آلانین آمینو ترانسفراز (ALT) و آسپارتات آمینو ترانسفراز (AST) را مشخص می‌کند. افزایش این آنزیمها نشانه آسیب کبد است. در هپاتیت حاد این آنزیمها افزایش پیدا می‌کند ولی موقتی است و ندرتا مشکلات دراز مدت کبدی بوجود می‌آورد. در هپاتیت مزمن مقدار ALT کبد به شکل دوره‌ای یا دائمی افزایش می‌یابد و خطر آسیبهای کبدی دراز مدت را افزایش می‌دهد.
بیوپسی کبد
این روشها میزان آسیب کبدی را مشخص نمی‌کنند به همین دلیل از بیوپسی کبد استفاده می‌شود. بیوپسی برای افرادی که بار ویروسی خیلی بالاتر از صد هزار دارند و آنزیمهای کبد در آنها افزایش پیدا کرده است استفاده می‌شود.
ارتباط هپاتیت B و ایدز
بزرگسالانی که به ویروس هپاتت B آلوده شده‌اند کمتر از ۱۰ درصد احتمال دارد آلودگی را به شکل مزمن نشان دهند ولی اگر شخص به ایدز مبتلا باشد این احتمال به ۲۵ درصد می‌رسد. زیرا این افراد دستگاه ایمنی ضعیفی دارند. در افراد مبتلا به ویروس ، پاسخ به هپاتیت ضعیف شده یا از بین می‌رود. این موضوع باعث فعال شدن ویروس می‌شود و در نتیجه خطر آسیب کبد را افزایش می‌دهد. ارتباط بین ایدز شدت هپاتیت کاملا معلوم نیست ولی گزارشها نشان داده است که در افراد آلوده با هر دو ویروس خطر ابتلا به سیروز کبدی بیشتر می‌شود و بار ویروسی بالاتر می‌رود. همچنین در این افراد خطر از کار افتادگی کبد دو برابر می‌شود.
درمان هپاتیت B
فرد مبتلا به نوع حاد بیماری احتیاج به درمان ندارد و می‌تواند با استراحت و قرصهای ایبوپروفن و نوشیدن مایعات بیماری را تحت نظر قرار دهد. درمان فقط برای افراد مبتلا به هپاتیت مزمن تجویز می‌شود. هدف از درمان ، کاهش بار ویروسی و سطح آنزیمهای کبد می‌باشد. اگر آنتی ژنهای HBSAg و HBeAg از خون پاک شوند درمان متوقف می‌شود.

 

 

 

واکسن هپاتیت B
دو نوع واکسن هپاتیت B که محتوی HBSAg می‌باشد در دسترس است. واکسنهای بدست آمده از پلاسمای خون و واکسنهای نوترکیبی. هر دو نوع واکسن حتی اگر پس از تولد تلقیح شوند مطمئن ، ایمنی‌زا و اثر بخش هستند. (آنتی بادی مادری تاثیری بر پاسخ به واکسن نمی‌گذارد) بیش از ۹۰ درصد کودکان حساس پس از سه دوز واکسن ، آنتی بادی محافظت کننده را تولید می‌کنند و در اکثر مطالعاتی که بر کودکان هم گروه برای بیش از ۱۰ سال انجام شده است اثر بخشی واکسن جهت جلوگیری از حامل مزمن شدن از ۹۰ درصد تجاوز می‌کند.

به طور خلاصه سه راه عمده زیر راه‌های اصلی انتقال هپاتیت ب می‌باشد:

راه‌های انتقال:

از مادر الوده به نوزاد (در ایران شایع‌ترین راه است.)
از راه تزریق (تزریق خون، اعتیاد تزریقی، حجامت، خالکوبی و…)
از راه جنسی (اگر همسر فرد ناقل واکسینه نشده باشد حدود ۵ درصد احتمال انتقال وجود دارد که با تزریق واکسن این احتمال به حدود صفر می‌رسد.)
درمان

درمان عفونت ویروسی هپاتیت B  بستگی به میزان فعال بودن ویروس و میزان در خطر بودن شما برای آسیب‌ کبدی مانند «سیروز» دارد. هپاتیت B حاد معمولاً خودبه‌خود بهبود می‌یابد. درمان‌های خانگی برای فروکش کردن علائم آن استفاده می‌شود و سبب جلوگیری از گسترش ویروس می‌گردد. در عفونت مزمن هپاتیت B، درمان شامل بررسی شرایط و بیمار استفاده از داروهای ضد ویروسی جهت جلوگیری از آسیب رساندن به کبد می‌باشد. اگر بیماری به کبد آسیب جدی رسانده باشد، ممکن است جهت درمان پیوند کبد در نظر گرفته شود.
مراقبت در منزل:

کاهش فعالیت: کاستن از میزان فعالیت و هماهنگ کردن آن با توان خود، نکته‌ای مهّم است. شما نباید دائماً در بستر استراحت نمائید اما باید به نیاز بدن خود، هنگامی که خسته می‌شوید توجه نمائید. از رفتن به سرکار و مدرسه مگر در صورتیکه حجم کارهایتان در توان شما باشد اجتناب کنید. از ورزش شدید بپرهیزید. بتدریج که بهتر می‌شوید می‌توانید رفته رفته به فعالیت معمولی خود باز گردید، در صورتیکه سریعاً و بدون توجه به توان خود، فعالیتهای عادی خود را شروع کنید ممکن است مجدداً بیمار شوید.
تغذیه مناسب: اگر چه ممکن است اشتها نداشته باشید امّا تغذیه مناسب لازم است، اکثر مبتلایان با گذشت روز دچار بدتر شدن حالت تهوع و بی‌اشتهایی می‌شوند. خوردن یک وعدة غنی و کامل در صبح و وعده‌های سبک‌تر در ساعات بعدی مفید می‌باشد. پزشکان رژیم غذایی پرکالری – پرپروتئین را برای بیماران هپاتیتی توصیه می‌کنند.
جلوگیری از کم آب شدن بدن: بسیار مهّم است هنگامی که مبتلا به هپاتیت B هستید مخصوصاً اگر استفراغ می‌‌کنید آب به میزان زیاد بنوشید. اگر تحمل می‌کنید نوشیدن آب گوشت و میوه با توجه به تامین کالری بیشتر برای شما، مفید می‌باشد. بسیاری از نوشیدنیهایی که ورزشکاران استفاده می‌کنندو در فروشگاهها موجود می‌باشد در صورت استفراغ می توانندمواد معدنی و الکترولیت‌های ازدست رفته را جبران نمایند.
اجتناب از الکل و داروها: هپاتیت متابولیسم الکل و برخی داروها را مختل می‌کند. این مواد روند تخریب کبد را تسریع می‌کنند. اگر داروی تجویز شده توسط پزشک را استفاده می‌کنید ممکن است پزشک مصرف دارو را تا بهبود کامل کبد به تعویق اندازد. به هر حال بدون توصیه پزشک، خودسرانه دارو مصرف نکنید. در مورد تمام داروهای مصرفی خود اعم از تجویز شده، داروهای گیاهی و استامینوفن از پزشک خود سؤال کنید. استامینوفن میتواند باعث تخریب کبد شود.
کنترل خارش بدن: برخی از افراد مبتلا به هپاتیت، گاهی دچار خارش پوست بدن می‌شوند، کنترل این وضعیت با خنک نگهداشتن پوست، اجتناب از در معرض آفتاب قرار گرفتن، پوشیدن لباسهای نخی و استفاده از برخی داروها مقدور می‌باشد. در صورت تمایل به استفاده از دارو حتماً با پزشک خود مشورت نمائید و دستورات درج شده روی بسته دارو مطالعه کنید و در صورت بروز هر گونه عارضه، مصرف دارو را قطع نمائید.
 

درمانهای دیگر:

برخی از افراد مبتلا به هپاتیت B حاد دچار استفراغ و از دست دادن شدید آب می‌شوند در این موارد شاید نیاز به بستری در بیمارستان برای دریافت مایعات وریدی باشد.
 

درمان دارویی:

برای افراد مبتلا به هپاتیت B حاد استفاده از دارو های ضدویروسی توصیه نمی‌شود. در هپاتیت B مزمن که ویروس دارای فعالیت تکثیر شونده بوده و یا روند تخریبی کبد شروع شده باشد این دارو ها توصیه می شوند. در واقع دریافت داروهای ضدویروسی در موارد مزمن هپاتیت B بستگی به حضور آنتی ژن سطحی ویروس هپاتیت B (HBSAg)، مقدار DNA این ویروس و نیز میزان آنزیمهای کبدی در خون دارد.

داروهای ضدویروسی که مورد استفاده قرار می‌گیرند:

اینترفرون‌ها مانند interferon alfa-2b و pegylated interferon alfa -2a.
مهارکنندة آنزیم نوکلئوزید ترانس کریپتاز معکوس (NRTIS) مانند adefovir, lamivudine, and entecavir.
سنجیدن فوائد درمان در مقابل خطرات آن الزامی است. درمان در ۴۰% موارد هپاتیت B مزمن مفید خواهد بود.

 

درمان جراحی:

هپاتیت B کبد را آلوده می‌کند و معمولا نیاز به درمان جراحی ندارد. بیماران مبتلا به هپاتیت مزمن که مبتلا به آسیب کبدی جدی شه اند است ممکن است نیاز به پیوند کبد داشته باشند. در موارد کمی هپاتیت B حاد سریعاً به سمت نارسائی کبد پیش می‌رود که هپاتیت برق آسا نامیده می‌شود. در این موارد نیز شاید نیاز به پیوند کبد باشد.

هپاتیت چیست؟

اسفند ۱۵, ۱۳۸۸ توسط :   موضوع: : بيماري واگير, جهان پزشكي

هپاتیت چیست؟
 
 هپاتیت به معنای التهاب کبد که در کارکرد ان اختلال ایجاد می‌کند . هپاتیت مزمن ممکن است به تخریب نسج کبد و ایجاد بافت جوشگاهی (سیروز کبدی) و یا سرطان کبد منتهی شود.

شایع‌ترین علت هپاتیت ویروس‌ها هستند. نوع هپاتیت را برحسب نوع ویروسی است که باعث آن می‌‌شود، برای مثال هپاتیت A، هپاتیت B یا هپاتیت C. داروها یا الکل نیز می‌توانند باعث هپاتیت شوند. همچنین در مواردی دستگاه ایمنی به اشتباه به بافت‌های کبدی حمله می‌کند و باعث هپاتیت خودایمنی می‌شود. هپاتیت‌ها ممکن است خود به خود بهبود پیدا کنند، با درمان دارویی معالجه شوند، یا به صورت مزمن و مادام‌العمر درآیند.

برخی از افراد مبتلا به هپاتیت بی‌علامت هستند. برخی دیگر ممکن است این علائم را نشان دهند:

بی‌اشتهایی.
تهوع و استفراغ.
اسهال.
تیره‌ شدن ادرار و رنگ‌ پریده شدن مدفوع.
درد شکم.
یرقان، زردشدن پوست و چشم.
هپاتیت‌های ویروسی

چند نوع ویروس می‌تواند کبد را آلوده کنند و باعث هپاتیت شوند. هر یک از اینها با یک حرف الفبا مشخص می‌شوند.

سه نوع اصلی از این ویروس‌های هپاتیت وجود دارند: هپاتیت A، هپاتیت B و هپاتیت C.

هپاتیت A

ویروس هپاتیت A به طور عمده از طریق غذا و آب آلوده به مدفوع فرد دچار عفونت منتقل می‌شود. هپاتیت A می‌تواند باعث تورم کبد شود، اما ندرتا باعث آسیب کبدی می‌شود.

فرد مبتلا ممکن است احساس ناخوشی مانند ابتلا به آنفلوآنزا کند، یا ممکن است هیچ علامتی نداشته باشد.

این بیماری معمولا پس از چند هفته خود به خود بهبود پیدا می‌کند. واکسنی برای پیشگیری از هپاتیت A  در دسترس است.

عادات بهداشتی می‌تواند به پیشگیری از بیماری کمک کند. ‌دست‌ها‌ی‌‌تان به طور کامل پیش از فراهم‌آوردن غذا، پس از رفتن به توالت یا پس از عوض کردن پوشک بچه بشویید.
در مسافرت‌ها به پاک بودن آب آشامیدنی توجه داشته باشید.

هپاتیت B

هپاتیت B ناشی از ویروس هپاتیت B  است. این ویروس از طریق تماس مستقیم با خون، منی و یا سایر مایعات بدنی فرد آلوده منتقل می‌شود. هر زنی که به این ویروس آلوده باشد، آن را به نوزاد خود نیز منتقل می‌کند.

فردی که به این ویروس مبتلا می‌شود، ممکن است بی‌علامت باشد، یا علائمی شبیه به آنفلوآنزا پیدا کند. آزمایش خون می‌‌تواند وجود این ویروس را نشان دهد.

هپاتیت B معمولا پس از چند ماه به خودبه‌خودی بهبود پیدا می‌کند. اگر فرد بهبود پیدا نکند، به شکل مزمن هپاتیت B مبتلا می‌شود. شکل مزمن هپاتیت B ممکن است به آسیب‌دیدن کبد و ایجاد بافت جوشگاهی، نارسایی کبد و سرطان کبد منجر شود.

برای هپاتیت B هم واکسن وجود دارد که برای ایجاد ایمنی نیاز به سه تزریق آن وجود دارد.
همه نوزادان باید این واکسن را دریافت کنند، اما کودکان بزرگتر و بزرگسالان نیز می‌تواند این واکسن را دریافت کنند.

هپاتیت  C

هپاتیت C ناشی از ویروس هپاتیت C است. این بیماری معمولا از طریق خون آلوده منتقل می‌شود. این بیماری همچنین از طریق رابطه جنسی یا از مادر به نوزاد منتقل می‌شود.
اغلب افرادی که به ویروس هپاتیت C مبتلا می‌شوند، برای سال‌ها علامتی ندارند. آزمایش خون می‌تواند ابتلا به این ویروس را نشان دهد.

برخلاف سایر اشکال هپاتیت ویروسی، هپاتیت C خودبه خود بهبود پیدا نمی‌کند. این عفونت برای تمام عمر در کبد باقی می‌ماند و ممکن است به سرطان کبد ختم شود. داروهایی برای کمک به بیماران مبتلا به این ویروس وجود دارد، اما دارای عوارض جانبی آنها مشکل‌آفرین است.

در موارد وخیم باید پیوند کبد انجام شود. برای هپاتیت C واکسنی وجود ندارد.

سارس SARS را بشناسیم

اسفند ۱۴, ۱۳۸۸ توسط :   موضوع: : بيماري واگير, جهان پزشكي

آنچه راجع به سارس باید بدانیم

 
●علائم SARS چیست ؟
علائم اصلی بیماری تب بالای ۳۸ درجه ، سرفه خشک ، گلودرد ، تنفس مشکل یا اختلالات تنفسی و شواهد رادیوگرافیک پنومونی می‌باشد ، سایر علائم نیز عبارتند از : سردرد ، درد مفاصل و ماهیچه‌ها ، بی اشتهائی ، اختلال هوشیاری ، راش و اسهال .
●روش درمان بیماران مبتلا به SARS چگونه است ؟
علیرغم تلاش پزشکان ، فعلا دارویی جهت درمان پیدا نشده است و تا حال آنتی بیوتیکی در این زمینه مؤثر نبوده است ولی داروی ریباورین با یا بدون تجویز استروئید با نتایج نامعلوم مصرف شده است. لذا برای کنترل بیماری در جامعه پیشگیری از اهمیت بسزایی برخوردار است.
●سرعت گسترش بیماری چگونه است ؟
SARS نسبت به آنفلونزا کمتر عفونی است دوره کمون آن ۷-۲ روز ( بطور متوسط ۵-۳ روز ) می‌باشد مسافرت‌های بین‌المللی ریسک گسترش سریع بیماری را افزایش می‌دهد.
●تا به حال تعداد مبتلایان به بیماری و پراکندگی جغرافیایی آن چگونه بوده است؟
تا ۲۸ آوریل ۲۰۰۳ ، ۵۰۵۰ نفر مبتلا شده و از این تعداد ۳۲۱ نفر فوت کرده‌اند و تا حال این بیماری از کشورهای چین ، هنگ گنگ ، مالزی ، کانادا ، تایوان ، فرانسه ، آلمان ، اندونزی ، ایتالیا ، تایلند ، سنگاپور ، استرالیا ، برزیل ، بلغارستان ، هندوستان ، ژاپن ، کویت ، مغولستان ، جمهوری ایرلند ، رومانی ، فیلیپین ، آفریقای‌جنوبی ، اسپانیا ، انگلستان ، ایالات‌متحده ، سوئد ، سوئیس و ویتنام گزارش شده است.
●آیا SARS می تواند نتیجه بیوتروریسم باشد؟
هیچگونه دلیلی برای تأیید یا رد این ادعا وجود ندارد.
●تا چه حد باید نگران بود ؟
بیماری علاوه براینکه می‌تواند شدید باشد می‌تواند در مسافرت به کشورهای آلوده از سرعت انتشار بالایی بر خوردار باشد ولی درصد کشندگی آن پایین است ( حدود ۴ % ) این میزان با افزایش سن و وجود بیماریهای مزمن در فرد بالا می رود .
●سفر تا چه حد می‌تواند مخاطره‌آمیز باشد؟
WHO سفرهای غیرضروری به مناطق آلوده ( مناطقی که زنجیره انتقال ویروس در آنجا مشاهده شده است ) بخصوص مناطق آلوده چین و تورنتو کانادا را منع می‌نماید ضمناً تمامی مسافرین باید از علائم اصلی بیماری آگاه گردند و از تماس نزدیک با افرادی که آلوده شده‌اند یا سابقه سفر اخیر به نواحی آلوده را داشته‌اند اجتناب نمایند و مسافرانی که دچار این علائم شده‌اند تا وقتی که بطور کامل بررسی نگردیده‌اند نباید آن کشور را ترک کنند . اما باتوجه به کنترل بیماری و عدم مشاهده موارد جدید طی فصل سرد جاری نگرانی زیادی از انتشار آن وجود ندارد.
●WHo چه اهدافی را دنبال می کند ؟
۱ – پیشگیری و کنترل شیوع بیماری
۲- مشخص نمودن عامل بیماری
۳ – مشخص نمودن رژیم درمانی مؤثر
۴ – حمایت کشورهای درگیر در صورت نیاز از طریق اعزام کارکنان بهداشتی
●عامل بیماری چیست؟
عامل بیماری ویروسی از خانواده کروناویروسها می‌باشد .
●روش انتقال بیماری‌ چگونه است ؟
انتقال از شخص به شخص از طریق قطرات تنفسی و ترشحات بدن فرد بیمار بوده و بیشتر در افرادی که در بیمارستان یا در خانه با بیمار تماس نزدیک داشته‌اند صورت می‌گیرد بنابراین در صورت مراقبت از بیمار ، زندگی با وی و یا تماس نزدیک با ترشحات تنفسی ، مایعات بدن یا مدفوع بیماران ، احتمال انتقال بیماری وجود دارد.
● نحوه برخورد با بیماران مبتلا به SARS چگونه است ؟
بیمار باید از نظر تنفسی و سایر ترشحات ایزوله شود. معاینه بیماران توسط کارکنان و پزشکان باید با ماسک و عینک و پوشش سر و دستکش صورت گیردInfection control guidance) (Hospital . دست ها قبل و بعد از تماس با فرد بیمار می‌بایستی شسته شود. بیمار باید در اتاق در بسته با فشار منفی نگهداری شده ولی پنجره‌ها را می توان برای تهویه خوب باز گذاشت ( ولی این پنجره‌ها نباید به محل‌های عمومی باز شود ).

●روش بر خورد در موارد تماس احتمالی چگونه است ؟
۱ – دادن اطلاعات در خصوص تابلو بالینی به بیمار
۲ – ایزولاسیون در منزل بمدت ۱۰ روز
۳ – ویزیت حضوری یا با تلفن بطور روزانه توسط یکی از اعضای تیم مراقبت (Public health Care team)
۴ – کنترل روزانه تب ( شایعترین علامتی که در ابتدا ظاهر می شود تب است )
●چه اقداماتی در درمان بیماران مبتلا به SARS صورت می‌گیرد ؟
۱ – ایزولاسیون
۲ – گرفتن نمونه خلط ، خون و ادرار برای سایر علل معمول پنومونی بخصوص انواع آتیپیکال و یا مواردی که همراه با عاملSARS ممکن است وجود داشته باشند .
۳ – شمارش گلبول های سفید با افتراق ، شمارش پلاکت ، تست های کبدی و کلیوی ، الکترولیت‌ها و سی آر پی .
۴ – تجویز آنتی بیوتیک برای درمان پنومونی اکتسابی آتیپیکال
۵ – استفاده از نبولایزر با یک برونکودیلاتور ، فیزیوتراپی سینه ، برونکوسکوپی
●●تعاریف تشخیصی بیماری چیست؟
●مورد مظنون :
هر فردی که بعداز اول نوامبر ۲۰۰۲ (۱۰ آبان ۱۳۸۱) باسابقه تب بالای ۳۸درجه و سرفه‌ و مشکلات تنفسی و حداقل یکی از موارد زیر در فاصله ۱۰ روز قبل از شروع علائم را داشته باشد :
- تماس نزدیک یا زندگی کردن با هم، پرستاری کردن و یا تماس مستقیم با ترشحات تنفسی یا مایعات بدن بیمار مظنون .
- سابقه مسافرت به منطقه آلوده
- اقامت در یک منطقه آلوده
●مورد محتمل:
۱ – یک مورد مظنون که در رادیوگرافی ریه نمای پنومونی یا سندرم دیسترس تنفسی (RDS ) داشته باشد.
۲ – یک مورد مظنون که در اتوپسی ریه یافته های سندرم دیسترس تنفسی ( RDS ) بدون عامل قابل شناسایی داشته باشد.
طبق آخرین دستورالعمل مرکز مدیریت بیماریهای وزارت بهداشت ، درمان و آموزش پزشکی تا زمان تهیه ماسک مخصوص برای استفاده در مواجهه احتمالی با موارد بیماری ، پرسنل بهداشتی درمانی می‌توانند از ماسک‌های معمولی که در داخل آن ده تا بیست لایه گاز معمولی قرار داده شده است استفاده نمایند.

آفْت دهان چیست ؟

اسفند ۱۴, ۱۳۸۸ توسط :   موضوع: : بيماري واگير, جهان پزشكي

آفْت دهان

 - آفْت دهان نشانه چیست؟
گرچه آفْت دهان نشانه‌ای از عدم سلامت دارد و کمی هم نگران‌کننده به‌نظر می‌رسد، ولی این زخم‌های کوچک دردناک کاملاً بی‌خطرند. همتای این زخم‌ها، یعنی تبخال، بسیار مسری است و باید بیشتر به آن اهمیت داد.
هر دو این نوع زخم شبیه هم هستند. هر دو گرد، قرمز و احتمالاً پر از چرک هستند. برخلاف تاول‌های تبخال، آفْت‌های دهان معمولاً با هم به‌وجود نمی‌آیند و عمدتاً بر روی قسمت‌های نرم و متحرک دهان، مثل زبان و بافت‌ زیر آن، پشت‌گونه‌ها و کام نرم دیده می‌شوند. شروع آفْت دهان احساس سوزش شروع تبخال را ندارد.

پزشکان به‌درستی نمی‌دانند چرا بعضی افراد زیاد دچار آفْت‌های دهان می‌شوند. به‌نظر می‌رسد که وراثت در آن نقش داشته باشد. برخی نیز به باکتری استرپتوکوک سانگیوس حساسیت دارند که باعث ایجاد این ضایعات می‌گردد. اگر یک بار گرفتار آفْت شدید، احتمال ابتلای مجدد به آن بیشتر می‌شود.
زنان بیشتر از مردان مستعد ابتلا به آفْت هستند، مخصوصاً در دوران آبستنی و قاعدگی. تنش روانی و آلرژی غذائی هم می‌توانند ایجاد آفْت دهان کنند. فشار و مالش دندان‌های مصنوعی بر روی لثه نیز ایجاد آفْت می‌کند. گاز گرفتن و خراشیدن نیز در افراد مستعد ایجاد آفْت دهان می‌کند.

- درمان آفْت دهان
آفْت دهان دردناک و در افراد حساس بسیار آزاردهنده‌اند. این زخم‌ها ظرف ۱۰ تا ۱۵ روز خودبه‌خود خوب می‌شوند. ولی لزومی ندارد این مدت درد را تحمل کنید.

هیدروکورتیزون روی آن بمالید. ژل یا خمیر هیدروکورتیزون‌دار تجویز شده توسط پزشک روی آفْت را پوشانده و التیام آن را تسریع می‌کند.
پماد تسکین‌دهنده استفاده کنید. پمادهای مخصوص که بدون نسخه فروخته می‌شوند روی آفْت را می‌پوشانند و آن را تمیز می‌کنند. این پمادها لااقل درد آن را کم کرده و خوردن را راحت‌تر می‌کنند.
کائولین پکتین + دیفن هیدرامین. برای آفْت دهان و هر درد خفیف دهان، مقدار مساوی کائولین پکتین و دیفن هیدرامین را که در داروخانه‌ها موجودند مخلوط کرده و به‌مدت یک دقیقه پیش از غذا در دهان بگردانید. دیفن هیدرامین درد را آرام کرده و کائولین پکتین کمی دهان را بی‌حس می‌کند.
از آب نمک استفاده کنید. شستن دهان چند بار در روز با آب نمک درد آفْت دهان را کمی تسکین می‌‌دهد. یک قاشق مرباخوری نمک را در یک لیوان آب گرم حل کرده و در دهان بگردانید.
مواد اسیدی نخورید. غذاهای ادویه‌دار یا اسیدی مثل گوجه‌فرنگی و مرکبات آفْت دهان را تحریک کرده یا می‌سوزانند. تا زمان خوب شدن آفْت از اینها دوری کنید.
لیزین مصرف کنید. چندین سال قبل، محققان نشان دادند که مواد داری اسید آمینهٔ لیزین آفْت دهان را التیام می‌بخشند. این ماده بر روی بعضی افراد مؤثر است و بر برخی دیگر تأثیر ندارد. پیش از مصرف هر داروی کمکی از پرشک خود اجازه بگیرید.
از آفْت مراقبت کنید. وقتی با شدت یا عجله دندان‌ها را می‌شوئید، ممکن است مسواک را روی آفْت بکشید. با آرامش بیشتر دندان‌ها را بشوئید . بهداشت دهان را رعایت کنید.

آشنایی با آبله ‌مرغان

اسفند ۱۱, ۱۳۸۸ توسط :   موضوع: : بيماري واگير, جهان پزشكي

آبله‌مرغان مسری است، مراقب باشید

 
یکی از بیماری‌های شایعی که تقریبا بیشتر مردم در طول زندگی خود و به‌ویژه در دوران کودکی آن را تجربه می‌کنند، آبله‌مرغان است.
نام این بیماری برای همه ما آشناست و تداعی کننده تاول‌های پوستی و خارش دار است. دانه‌های قرمزی که با خارش شدید همراه هستند و آرام و قرار را از انسان می‌گیرند. ملاقات این بیماران به‌ویژه برای کودکان و کسانی که تابه‌حال سابقه ابتلا به آن را نداشته‌اند تقریبا ممنوع است.
عامل آبله‌مرغان ویروس واریسلازوستر است. واریسلازوستر از خانواده هرپس ویروس است. این ویروس بعد از ایجاد آبله‌مرغان در همه افراد به صورت نهفته، در مسیر رشته‌های عصبی که از نخاع خارج می‌شوند، جایگزین می‌شود و فعالیت مجدد آن منجر به بیماری زونا و یا هرپس زوستر می‌شود.
● علائم
ضایعات پوستی (بثوارت وزیکولی) اولین مشخصه بیماری آبله‌مرغان است. این جوش‌های پوستی درمدت سه، چهار روز اول بدتر شده و بر تعدادشان افزوده می‌شود اما بعد از این مدت کم‌کم رو به بهبود می‌روند و التیام پیدا می‌کنند. این جوش‌ها در ابتدا شبیه گزش یک حشره است که بعد از گذشت مدتی، یک تاول صاف کوچک در وسط آن ایجاد می‌شود.
بیشتر این تاول‌ها می‌ترکند و لکه‌های قهوه‌ای جای آنها را می‌گیرد. بثورات معمولا از روی تنه شروع می‌شود و به‌سمت اندام‌ها و صورت پخش می‌شوند. در نهایت بثورات در همه جای بدن از سر و غشاهای مخاطی دهان و پلک‌ها گرفته تا دست و پا ظاهر می‌شوند.
این جوش‌ها با خارش زیادی همراه هستند.
گاهی آبله‌مرغان با علائم سرماخوردگی خفیف ظاهر می‌شود و همراه تب است. تب در این بیماری ممکن است گاهی پایین باشد و گاهی تا حد ۵/۴۰ درجه هم برسد. درد شکمی، احساس ناخوشی عمومی، بی‌اشتهایی، بی‌حالی و سردرد از دیگر علائم آبله‌مرغان هستند.
این بیماری بیشتر در اواخر زمستان و اوایل بهار در نواحی معتدل بروز می‌کند. گروه سنی ۵ تا ۹ سال مستعدترین افراد در ابتلا به آن هستند و سپس افراد زیر ۱۵ سال بیشتر در معرض ابتلا قرار دارند. این در حالی است که ابتلا به آبله‌مرغان در افراد بالای ۱۵ سال فقط در حدود ۱۰ درصد است. در نواحی معتدل معمولا ۹۰ تا ۹۵ درصد افراد در دوران کودکی به این بیماری مبتلا می‌شوند.
آبله‌مرغان یک بیماری بسیار مسری است که از طریق ترشحات تنفسی و یا تماس با مایع موجود در ضایعات پوستی از فرد مبتلا به دیگران منتقل می‌شود. میزان ابتلای آبله‌مرغان در افراد حساس حداقل ۹۰ درصد است. افراد مبتلا به آبله‌مرغان از یکی دو روز قبل از ظهور ضایعات پوستی تا حدود ۷ روز بعد از بروز بثورات می‌توانند باعث انتقال بیماری به فرد دیگری شوند.
دوره نهفتگی این بیماری که از زمان ورود عامل بیماری‌زا تا زمان بروز علائم آن طول می‌کشد، حدود ۱۴ تا ۲۱ روز است و علائم خفیف و سبکی دارد.
اگرچه آبله‌مرغان عمدتا بیماری خطرناک و خیلی جدی نیست اما گاهی می‌تواند باعث ایجاد عوارضی مانند عفونت پوست، عفونت ریه و بیماری زونا شود. شایع‌ترین عارضه عفونی آبله‌مرغان اضافه‌شدن عفونت ثانویه باکتریال روی ضایعات پوستی است. علت این عفونت خراشیدگی آنها به‌دنبال خاراندن است. همچنین برخی اوقات جای تاول‌ها در صورت عفونی شدن باقی می‌ماند.
وخیم‌ترین عارضه آبله‌مرغان هم عفونت ریه است که اغلب بزرگسالان مبتلا را درگیر می‌کند. عفونت ریه حدود ۵-۲ روز بعد از شروع بیماری با علائم تنگی نفس، سرفه، تند شدن تنفس و تب ظاهر می‌شود و حتی ممکن است باعث نارسایی تنفسی شود.
بیماری زونا هم یکی دیگر از عوارض احتمالی آبله‌مرغان است. گاهی بعد از طی‌شدن سیر بیماری آبله‌مرغان، ویروس به حالت نهفته در بدن باقی می‌ماند( احتمالا در ریشه اعصاب نزدیک نخاع). این ویروس خفته ممکن است سال‌ها بعد دوباره بیدار شود و بیماری زونا را ایجاد کند
این بیماری ناشی از فعال شدن دوباره ویروس واریسلا زوستر در رشته عصبی نخاعی است که با درد شدید و ضایعات پوستی مشخص می‌شود. عفونت مغز یا پرده‌های مغزی به‌وسیله ویروس واریسلا زوستر، التهاب قلب، قرنیه، مفاصل و کبد و پانکراس از دیگر عوارض احتمالی آبله‌مرغان هستند.
● هشدار به مادران باردار
بهبود آبله‌مرغان در کودکان معمولا در مدت حدود یک هفته تا ۱۰ روز خود به خود انجام می‌شود. در حالیکه این مدت در بزرگسالان بیشتر است و احتمال بروز عوارض هم در آنها بیشتر می‌شود. نکته دیگری که در مورد این بیماری باید جدی گرفته شود، ابتلای مادران باردار به این بیماری است. در موارد نادر آبله‌مرغان مادر منجر به سندرم مادرزادی آبله‌مرغان می‌شود که علائم، کوچکی سر(میکروسفالی)، ناهنجاری در یک اندام، نقایص چشمی و ضایعات پوستی به هنگام تولد را به دنبال خواهد داشت.

 زمانی که مادر در فاصله زمانی ۵ روز قبل از زایمان تا ۲ روز بعد از آن مبتلا به آبله‌مرغان ‌شود، نوزاد مبتلا به آبله‌مرغان پیش‌رونده می‌شود و میزان مرگ و میر بالاست.

اگرچه برای رفع این بیماری باید صبر کرد تا مدت آن طی شود اما لازم است با مشاهده علائم آن حتما به پزشک مراجعه شود. در این مدت انجام برخی از اقدامات هم می‌تواند تحمل این دوران را راحت‌تر کند. به‌طور مثال استفاده از پارچه، حوله یا کمپرس آب سرد می‌تواند در تسکین خارش مفید باشد. در این مدت باید بیمار را تا حد امکان آرام و خنک نگهدارید.
می‌توانید او را با آب ولرم حمام کنید و حتی او را در آب ولرم وانی که کمی هم بلغور جو در آن ریخته‌اید قرار دهید. اضافه‌کردن بلغور جو به آب به تسکین خارش پوست بیمار کمک می‌کند. بعد از استحمام هرگز حوله را روی پوست نمالید و فقط خودتان را به حوله بپیچید تا خشک شوید.
در این شرایط مالیدن لوسیون کالامین هم می‌تواند مفید باشد اما مراقب باشید آن را روی صورت نمالید. گرما و تعریق باعث بروز خارش می‌شود. حتما به خصوص اگر بیمارتان کودک است ناخن‌هایش را کوتاه کنید تا نتواند پوست خود را بخاراند، چون خاراندن تاول‌ها باعث عفونت ثانویه می شود. از داروها و کرم‌های ضدخارش و مسکن استفاده کنید.
البته در مورد استفاده از داروها و بی‌حس کننده‌های موضعی حتما باید با پزشک مشورت کنید چون حتی استفاده از برخی داروهای ساده در این دوران هم می‌تواند خطرساز باشد.
در این بیماری ضرورتی برای پرهیز غذایی و استراحت در رختخواب وجود ندارد و بیمار می‌تواند در محیطی خنک فعالیت‌های آرامی داشته باشد. نکته مهم در این بیماری خودداری از تماس با دیگران است، در این دوران کودک نباید به مدرسه برود چون به سرعت بیماری را منتقل می‌کند.

مروری بر آبله‌ مرغان

اسفند ۱۱, ۱۳۸۸ توسط :   موضوع: : بيماري واگير

آبله‌ مرغان و علائم آن‌ Chickenpox

 
آبله‌ مرغان عبارت‌ است‌ از یک‌ بیماری‌ خفیف‌ و بسیار مسری‌ که‌ توسط‌ ویروس‌ هرپس‌ زوستر ایجاد می‌شود. این‌ بیماری‌ می‌تواند در هر سنی‌ رخ‌ دهد، اما در کودکان‌ شایع‌تر است‌.
● علایم‌ شایع‌
علایم‌ زیر معمولاً در کودکان‌ خفیف‌، اما در بزرگسالان‌ شدید هستند:
● تب‌
درد شکمی‌ یا احساس‌ ناخوشی‌ عمومی‌ که‌ ۱ تا ۲ روز طول‌ می‌کشد.
بثورات‌ پوستی‌ که‌ تقریباً در هر جای‌ بدن‌ می‌تواند پدید آید، از جمله‌ روی‌ پوست‌ سر، آلت‌ تناسلی‌، و داخل‌ دهان‌، بینی‌، گلو یا مهبل‌. تاول‌ها ممکن‌ است‌ در نواحی‌ بسیار وسیعی‌ از پوست‌ گسترده‌ شده‌ باشند، اما در دست‌ و پا کمتر ظاهر می‌شوند. تاول‌ها در عرض‌ ۲۴ ساعت‌ می‌ترکند و در محل‌ آنها دلمه‌ تشکیل‌ می‌شود. هر ۳ تا ۴ روز مجموعه‌هایی‌ از تاول‌های‌ جدید به‌ وجود می‌آیند.
در بزرگسالان‌ یک‌ سری‌ علایم‌ شبیه‌ آنفلوآنزا وجود دارد.

● علل‌
عفونت‌ با ویروس‌ هرپس‌ زوستر. این‌ ویروس‌ از راه‌ قطره‌های‌ ریز در هوا یا تماس‌ با ضایعات‌ پوستی‌، از فرد بیمار انتقال‌ می‌یابد. دوره‌ نهفته‌ پیش‌ از آغاز علایم‌ بیماری‌ ۷ تا ۲۱ روز است‌.
اگر مادر یک‌ نوزاد قبلاً یا در حین‌ حاملگی‌ آبله‌ مرغان‌ گرفته‌ باشد، کودک‌ وی‌ تا چندین‌ ماه‌ در برابر آبله‌ مرغان‌ ایمنی‌ دارد. اما این‌ ایمنی‌ در عرض‌ ۴ تا ۱۲ ماه‌ پس‌ از تولد کاهش‌ می‌یابد.
● عوامل‌ افزایش‌ دهنده‌ خطر
استفاده‌ از داروهای‌ سرکوب‌کننده‌ دستگاه‌ ایمنی‌ بدن‌
● پیشگیری‌
در حال‌ حاضر نمی‌توان‌ از آن‌ پیشگیری‌ به‌ عمل‌ آورد. سرم‌ حاوی‌ پادتن‌ علیه‌ این‌ ویروس‌، برای‌ افرادی‌ که‌ خطر ایجاد بیماری‌ خطرناک‌ در آنها زیاد است‌ (مثل‌ کسانی‌ که‌ داروهای‌ ضد سرطان‌ یا سرکوب‌کننده‌ ایمنی‌ دریافت‌ می‌کنند) استفاده‌ می‌شود. اخیراً یک‌ واکسن‌ جدید برای‌ این‌ بیماری‌ مورد تأیید قرار گرفته‌ است‌.
● عواقب‌ مورد انتظار
بهبود خود به‌ خودی‌. کودکان‌ معمولاً در عرض‌ ۷ تا ۱۰ روز بهبود می‌یابند. اما در بزرگسالان‌ این‌ مدت‌ بیشتر است‌ و احتمال‌ بروز عوارض‌ در آنها بیشتر است‌.
پس‌ از بهبود، فرد برای‌ تمام‌ عمر در مقابل‌ آبله‌ مرغان‌ ایمنی‌ دارد.
گاهی‌ پس‌ از طی‌ شدن‌ سیر بیماری‌ آبله‌ مرغان‌، ویروس‌ در بدن‌ به‌ حالت‌ خفته‌ باقی‌ می‌ماند (احتمالاً در ریشه‌ اعصاب‌ نزدیک‌ نخاع‌). این‌ ویروس‌ خفته‌ ممکن‌ است‌ سال‌ها بعد دوباره‌ بیدار شود و بیماری‌ زونا را ایجاد کند.
● عوارض‌ احتمالی‌
ـ عفونت‌ باکتریایی‌ ثانویه‌ برروی‌ تاول‌های‌ آبله‌ مرغان‌
ـ عفونت‌ ویروسی‌ چشم‌
ـ به ندرت آنسفالیت‌ (التهاب‌ یا عفونت‌ مغز)
ـ احتمال‌ بروز زونا سال‌ها بعد در دوران‌ بزرگسالی‌
ـ به ندرت باقی‌ماندن‌ جای‌ تاول‌، در صورتی‌ که‌ تاول‌ عفونی‌ شود
ـ میوکاردیت‌ (التهاب‌ عضله‌ قلب‌)
ـ آرتریت‌ (التهاب‌ مفصل‌) به‌ طور گذرا
ـ ذات‌الریه‌
ـ نشانگان‌ رای‌
● درمان‌
ـ تشخیص‌ معمولاً با ظهور تاول‌های‌ پوستی‌ داده‌ می‌شود و بنابراین‌ انجام‌ آزمایش‌ ضرورتی‌ ندارد.
ـ درمان‌ با هدف‌ تخفیف‌ علایم‌ انجام‌ می‌گیرد.
ـ برای‌ کاهش‌ خارش‌ از پارچه‌، حوله‌، یا کمپرس‌ آب‌ سرد استفاده‌ کنید.
ـ بیمار را تا حدامکان‌ آرام‌ و خنک‌ نگهدارید. گرما و تعریق‌ باعث‌ بروز خارش‌ می‌شوند.
ـ ناخن‌ها را کوتاه‌ دارید تا بیمار نتواند خود را بخاراند. خاراندن‌ تاول‌ها می‌تواند باعث‌ عفونت‌ ثانویه‌ شود.
● داروها
- داروهای‌ زیر ممکن‌ است‌ خارش‌ را کم‌ کنند:
بی‌حس‌کننده‌های‌ موضعی‌ و آنتی‌هیستامین‌های‌ موضعی‌. این‌ داروها موجب‌ تخفیف‌ خارش‌ به‌ سرعت‌ و در کوتاه‌ مدت‌ می‌شوند. محصولاتی‌ که‌ حاوی‌ لیدوکایین‌ و پراموکسین‌ هستند، کمترین‌ احتمال‌ بروز واکنش‌های‌ آلرژی‌ را دارند.
لوسیون‌های‌ حاوی‌ فنول‌، منتول‌ و کافور(مثل‌ لوسیون‌ کالامین‌) نیز شاید توصیه‌ شود. دستور دارویی‌ را در مورد محصولات‌ فوق‌ رعایت‌ کنید.
- اگر تب‌ وجود دارد، از استامینوفن‌ استفاه‌ کنید. به‌ هیچ‌ عنوان‌ از آسپیرین‌ استفاده‌ نکنید، زیرا این‌ دارو ممکن‌ است‌ در بروز نشانگان‌ رای‌ (یک‌ نوع‌ آنسفالیت‌) در کودکانی‌ که‌ دچار عفونت‌ ویروسی‌ هستند نقش‌ داشته‌ باشد.
- امکان‌ دارد آسیکلوویر تجویز شود.
● فعالیت‌
استراحت‌ در رختخواب‌ ضروری‌ نیست‌. بیمار می‌تواند فعالیت‌ آرام‌ در یک‌ محیط‌ خنک‌ داشته‌ باشد. اگر هوا خوب‌ باشد، کودک‌ می‌تواند بیرون‌ از خانه‌ و در سایه‌ بازی‌ کند.
تا زمانی‌ که‌ تمام‌ تاول‌ها دلمه‌ نبسته‌ باشند و تاول‌ جدیدی‌ تشکیل‌ نشود، کودک‌ باید از سایرین‌ جدا باشد و مدرسه‌ نیز نباید برود.
● رژیم‌ غذایی‌
رژیم‌ خاصی‌ توصیه‌ نمی‌شود.
▪ در این‌ شرایط‌ به‌ پزشک‌ خود مراجعه‌ نمایید:
ـ اگر شما یا کودکتان‌ علایم‌ آبله‌ مرغان‌ را دارید.
ـ اگر بی‌حالی‌، سردرد یا حساسیت‌ به‌ نور روشن‌ رخ‌ دهد.
ـ اگر تب‌ بالای‌ ۳/۳۸ درجه‌ سانتیگراد وجود داشته‌ باشد.
ـ اگر سرفه‌ نیز به‌ علایم‌ آبله مرغان اضافه‌ شود.

هپاتیت ویروسی نوع بی را بشناسیم

بهمن ۲۱, ۱۳۸۸ توسط :   موضوع: : بيماري واگير, جهان پزشكي

 ویروس ها  و کبد

 
هپاتیت B از بیماری های شایع و بومی قاره آسیا است، به طوری که آمار بیانگر ابتلای صدها میلیون نفر از مردم این قاره به این بیماری است.به رغم اینکه این بیماری فقط کبد را درگیر می کند و در نهایت ممکن است بیمار بر اثر نارسایی (از کار افتادن) کبد یا سرطان کبد فوت نماید، به دلایلی می توان آن را در گروه بیماری های مقاربتی قرار داد:
هپاتیت B به دلایل ذیل شبیه بیماری ایدز است:
۱- عامل هر دو ویروس است. ۲- بیماری های ویروسی قابل درمان نیستند. ۳- مقاربت های جنسی و وجود شرکای جنسی متعدد از مهم ترین راه های انتقال هر دو بیماری است. ۴- استفاده از سرنگ مشترک آلوده می تواند موجب انتقال هر دو بیماری شود. ۵- در بیشتر موارد، مبتلایان علائم بالینی خاص دال بر ابتلا به این بیماری ندارند. ۶- به دلیل طولانی بودن دوره نهفتگی۱ در هر دو بیماری، مبتلایان می توانند طی سال ها، بیماری را به افراد سالم منتقل نمایند بدون آن که خود بیمار باشند. ۷- از طریق انتقال خون و مشتقات جانبی آن نیز منتقل می شوند.اما تفاوت عمده و مهمی که این دو بیماری را از هم جدا می کند؛ علیه هپاتیت B واکسن بسیار موثری ساخته شده و در صورتی که طبق برنامه واکسیناسیون علیه آن انجام شود برای سال ها و حتی تا آخر عمر می تواند مصونیت بدهد، در حالی که تاکنون برای ایدز واکسنی ساخته نشده است. در یک نگاه کلی: انجام واکسیناسیون علیه این بیماری در ایران در تمام رده های سنی به خصوص افرادی که در معرض خطر ابتلا هستند ضروری به نظر می رسد. زیرا: ۱- این بیماری در کشورهای آسیایی از جمله ایران جزء بیماری های شایع و بومی محسوب می شود. ۲- قدرت سرایت این بیماری بیشتر از ایدز است. ویروس ایدز حداکثر یک ساعت بیرون از بدن زنده می ماند در حالی که ویروس هپاتیت تا ۱۰ روز خارج از بدن زنده است.
• هپاتیت چیست
هپاتیت در حقیقت به معنی التهاب بافت کبد است. ورود عوامل بیگانه مختلف ازجمله نوعی ویروس می تواند موجب التهاب کبد شود. از آنجایی که سیستم دفاعی بدن در مقابل التهاب در هر قسمت از بدن با بسیج گلبول های سفید و دیگر عوامل ایمنی عکس العمل نشان می دهند و این عکس العمل دفاعی در کبد که به منظور حفظ کبد در مقابل عوامل بیگانه صورت می گیرد در بعضی موارد موجب تخریب نسج کبد و نهایتاً نارسایی کبد می شود. به جز ویروس ها عوامل دیگری نظیر مصرف زیاد الکل، بعضی داروها، بعضی مواد شیمیایی و سموم می توانند موجب هپاتیت شوند. به طوری که عامل عمده هپاتیت در جهان غرب الکل و در ایران ویروس هپاتیت است. کبد از بزرگ ترین ارگان های داخل بدن است و در ناحیه فوقانی و راست شکم پشت دنده ها قرار دارد و عملکرد بسیار پیچیده ای دارد.
۱- محل ذخیره انرژی به صورت قند. ۲- محل ذخیره ویتامین ها و آهن و دیگر املاح معدنی مثل روی و مس. ۳- تولید پروتئین ها و فاکتورهای انعقادی و کمک به حفظ سلامت بدن و رشد آن. ۴- محل تجزیه و تخریب گلبول های قرمز پیر و فرسوده به منظور استفاده مجدد از عناصر تشکیل دهنده گلبول قرمز در خون سازی. ۵- تولید صفرا که برای هضم غذا ضروری است. ۶- الکل و اکثر داروها بعد از تاثیر درمانی، در کبد تجزیه، خنثی و دفع می شوند. ۷- اکثر ذرات و میکروب ها که از طریق سیستم گوارش وارد بدن و گردش خون شده اند در کبد از بین می روند.این ارگان قدرت فوق العاده ای در بازسازی خود دارد.
هپاتیت ویروسی انواع مختلفی دارد که عبارتند از:
هپاتیت A: از راه مدفوع منتقل می شود و بعد از ابتلا، بهبودی صورت می گیرد و خطرناک نیست.
هپاتیت B: از راه خون و فرآورده های خون و تماس جنسی منتقل می شود و می تواند موجب تخریب نسج کبد شود.
هپاتیت C: شبیه هپاتیت B است اما شیوع آن در بین مردم بسیار کم است.
هپاتیت D: ویروس عامل این بیماری به تنهایی نمی تواند موجب بیماری شود و معمولاً در افرادی که مبتلا به هپاتیت B هستند دیده می شوند.
هپاتیت E: شبیه هپاتیت A است و از راه مدفوع منتقل می شود و خطرناک نیست.
• هپاتیت B چیست
هپاتیت B در اثر ورود ویروس هپاتیت B به بدن ایجاد می شود که برای راحتی آن راHBV ۲ می نامند.در آمریکا سالانه ۲۵۰۰۰۰ مورد جدید تشخیص داده می شود، اما در آسیا تعداد مبتلایان، بالغ بر صدها میلیون نفر است. در آمریکا ۵۰ درصد علت شیوع آن شرکای جنسی متعدد است. انتشار این بیماری از طریق خون، فرآورده های خونی و وسائل آلوده به خون و در مرتبه بعدی دارو قرار دارد. هپاتیت B مسری تر از ویروس ایدز است، برای مثال: ویروس هپاتیت B می تواند تا حدود ۱۰ روز بیرون از بدن زنده بماند. در حالی که ویروس ایدز HIV حداکثر چند ساعت بعد از خروج از بدن از بین می رود. هنگامی که یک نفر به این ویروس آلوده می شود ممکن است بین یک تا شش ماه طول بکشد تا علائم گسترش یابد، در این صورت سه حالت زیر ممکن است رخ دهد: ۱- بیشتر بیماران به سمت هپاتیت B حاد می روند و بعد به طور کامل بهبود پیدا می کنند. ۲-درصد کمی به صورت ناقلین سالم می مانند. ۳- تعدادی تبدیل به هپاتیت B مزمن می شوند.هپاتیت B حاد: بسیاری از بیماران که مبتلا به هپاتیت B حاد می شوند هیچ علائمی ندارند یا اینکه علائم بسیار خفیف هستند و توجه بیمار یا پزشک را جلب نمی کند. به طور کلی علائم بالینی طیف وسیعی را در بر می گیرد. از یک بیماری خیلی خفیف بدون علائم واضح بالینی تا نارسایی شدید کبد به صورت حاد را شامل می شود. حدود ۲ درصد از مبتلایان به طور ناگهانی و سریع به سمت نارسایی حاد کبد سیر می کنند. به طور کلی ۹۰ تا ۹۵ درصد افرادی که دچار هپاتیت B حاد می شوند بدون هیچ عارضه ای بهبود می یابند و تنها ۵ تا ۱۰درصد مبتلایان تبدیل به هپاتیت مزمن می شوند.
علائم بالینی هپاتیت حاد: ۱- از دست دادن اشتها، تهوع، استفراغ. ۲- درد عضلانی و گاهی درد در مفاصل. ۳- درد و حساسیت در ناحیه فوقانی و راست شکم (محل قرار گرفتن کبد.) ۴- درد شکم و اسهال. ۵- زرد شدن چشم و پوست. ۶- تغییر رنگ ادرار و مدفوع به طوری که رنگ ادرار شبیه چای و رنگ مدفوع سفید و شیری رنگ می شود.
• سیر بیماری هپاتیت مزمن B
سیروز کبدی یا تخریب نسج کبد که منجر به نارسایی کبد می شود، سرطان کبد، مرگ.
در هپاتیت مزمن B علائم بالینی در صورت تخریب نسج کبد ایجاد می شود که در مراحل انتهایی بیماری به صورت: ۱- زردی شدید پوست و چشم. ۲- کاهش وزن شدید. ۳- بی اشتهایی. ۴- تجمع مقدار زیادی آب در حفره شکم. در حدود ۰۰۰/۲۵۰/۱ نفر در آمریکا مبتلا به هپاتیت مزمن B هستند و در آسیا به عنوان قاره ای که این بیماری به صورت بومی شایع است، بالغ بر صدها میلیون نفر مبتلا هستند. ۴ تا ۵ هزار مرگ در سال بر اثر ابتلا به این بیماری در آمریکا رخ می دهد.با توجه به شیوع بسیار زیاد این بیماری در کشور ما و به دلیل عدم دسترسی به آمار صحیح و علمی می توان با توجه به آمار کشور آمریکا میزان مرگ و میر ناشی از این بیماری در کشورمان را تخمین زد. بعضی از افراد بعد از گذراندن دوره حاد بیماری و یا بدون سابقه قبلی ابتلا به این بیماری، یا ورود ویروس به بدن به ناقلین سالم تبدیل می شوند. اینگونه بیماران: بالقوه آلوده هستند و بیماری را می توانند به افراد سالم منتقل نمایند. هیچ گونه علائم بالینی ندارند و حتی آزمایش خون این افراد وجود بیماری را ثابت نمی کند و به همین دلیل این گروه خطرناک ترین گروه در انتقال و شیوع بیماری در جامعه هستند. تنها راه اثبات وجود ویروس در بدن ناقلین سالم، نمونه برداری از کبد است.
تشخیص بیماری: اساس تشخیص بر پایه آزمایش خون است. در حال حاضر اکثر مبتلایان، به وسیله سازمان انتقال خون براساس انجام آزمایش خون روی خون های اهدایی تشخیص داده می شوند. انجام آزمایش HBSAg و مثبت بودن آن تنها وجود ویروس در بدن را ثابت می کند و با انجام آزمایش های تکمیلی دیگر مبتلایان به هپاتیت حاد را از نوع مزمن جدا می کند. البته تشخیص قطعی با نمونه برداری از کبد صورت می گیرد.
• درمان و پیشگیری
در حال حاضر درمان های متعددی برای شکل مزمن بیماری وجود دارد که ممکن است شانس فرد رادر پاک شدن از عفونت افزایش دهد.جلوگیری از ورود ویروس به بدن مهم ترین اقدامی است که برای پیشگیری باید انجام گیرد. همانند بیماری ایدز باید با در نظر گرفتن راه های سرایت بیماری نکات ذیل را به منظور نجات جامعه انجام داد: ۱- آگاهی دادن به جوانان درباره انتقال بیماری از راه تماس جنسی بدون حفاظت. ۲- توزیع سرنگ رایگان در بین معتادان. ۳- اعمال قوانین بهداشتی و رعایت اصول استریل کردن در مراکز درمانی و بهداشتی و مراکز دیگری که می توانند موجب سرایت بیماری شوند. ۴- انجام واکسیناسیون.با تمام توضیحات فوق یک سوم افرادی که مبتلا هستند نمی دانند که به چه دلیل و چگونه و چه زمانی به این بیماری مبتلا شده اند. واکسیناسیون علیه این بیماری یکی از مهم ترین و مطمئن ترین راه های پیشگیری از ابتلا به این بیماری است.
• چه کسانی باید علیه هپاتیت B واکسینه شوند
۱-افراد ۱۸ سال و پائین تر. ۲- افراد بالای ۱۸ سال که خطر سرایت بیماری به آنها زیاد است شامل: – افرادی که شرکای جنسی متعدد دارند. – مردان همجنس باز. تماس جنسی فرد سالم با همسر مبتلا. معتادان تزریقی. پرسنل مراکز بهداشتی و درمانی یا پرستارانی که از مبتلایان به هپاتیت نگهداری می کنند. افرادی که به دلیل نارسایی کبد دیالیز خونی می شوند. افراد مبتلا به هموفیلی که فاکتورهای انعقادی دریافت می کنند. زندگی در مناطقی که این بیماری به صورت بومی در آن منطقه شیوع دارد، از جمله ایران. برای ایجاد مصونیت دائمی باید سه تزریق در سه نوبت طبق برنامه انجام شود. (جدول۱) اگر یک نوبت تزریق فراموش شد باید به مجرد یادآوری تزریق را انجام داد، در این صورت نیازی به تجدید واکسیناسیون از ابتدا نیست. در نوزادان نباید سومین تزریق را قبل از ۶ ماهگی انجام داد چرا که در این صورت مصونیت دائمی نمی دهد. نوجوانان بین سنین ۱۱ تا ۱۵ سالگی تنها دو تزریق با فاصله ۴ تا ۶ ماه لازم است. واکسن هپاتیت را می توان همزمان با دیگر واکسن ها تزریق کرد.
• چه کسانی نباید علیه هپاتیت واکسینه شوند
۱- حساسیت شدید به واکسن هپاتیت ۲- سابقه ابتلا به هپاتیت. افرادی که بسیار ضعیف و بیمار هستند باید تا زمان بهبودی از تزریق واکسن خودداری نمایند.
۱- دوره نهفتگی: به مدت زمانی که بین ورود ویروس یا عامل بیماری به بدن تا بروز علائم بالینی طول می کشد گویند.
۲- HBV= Hepatitis B Virus

آن چیزی که هر بیمار مبتلا به هپاتیت باید بداند

بهمن ۲۱, ۱۳۸۸ توسط :   موضوع: : بيماري واگير, جهان پزشكي

هپاتیت؛ ناگهان زردی

 
● آن چیزی که هر بیمار مبتلا به هپاتیت به دانستن آن نیاز دارد
▪ چرا کبد شما اینقدر مهم است؟
کبد شما یکی از مهمترین اعضای بدن است، کبد نقش حیاتی در زندگی شما ایفا می کند. وظیفه اولیه کبد تصفیه هر چیزی است که شما می خورید. کبد در مراقبت از عفونتها کمک می کند و میکروبها و سایر مواد سمی را از خون شما خارج کرده و به حفظ سلامت شما کمک می کند. همچنین کبد در ذخیره انرژی برای به حرکت در آوردن عضلات و کنترل قند خون و تنظیم کلسترول و نیز در کنترل چندین هورمون و آنزیم دیگر اهمیت زیادی دارد.
▪ هپاتیت چیست؟
به التهاب و تورم کبد «هپاتیت» گفته می شود. هپاتیت ویروسی بر اثر ویروسهای مختلفی ایجاد می شود که به تورم کبد منجر می شوند.
مهمترین انواع هپاتیت ویروسی هپاتیت های B, Aو Cمی باشند. هپاتیت Cو Bمی توانند آسیب کبدی مزمن ایجاد کنند.
▪ هپاتیت ویروسیHAV) A)
HAV با خوردن غذا یا نوشیدن آبی که با ترشحات انسانی آلوده شده، ایجاد می شود. تخمین زده می شود که هر ساله در آمریکا ۱۵ هزار نفر دچار هپاتیت A می شوند. در کشور ما نیز بیشتر افراد تا سن ۳۵ سالگی در معرض این ویروس قرار می گیرند.
▪ چه کسی در خطر ابتلا به هپاتیت A است؟
موارد زیر احتمال ابتلا به هپاتیت A را افزایش می دهند:
- زندگی کردن در خانه فرد مبتلا
- پرستاری از بیمار مبتلا به هپاتیت A
- تماس جنسی با فرد مبتلا
- مسافرت به مناطقی که هپاتیت A در آنجا شایع است.
- کسانی که از نظر شغلی با مواد غذایی سر و کار دارند.
- افرادی که سوزن سرنگهای آلوده را به کار می برند.
▪ علایم عفونت با هپاتیت A کدامند؟
- همانند سایر ویروسهای مسبب هپاتیت، فردی که با هپاتیت A آلوده می شود، ممکن است هیچ شکایتی نداشته باشد. این موضوع بخصوص برای کودکان زیر ۲ سال صادق است.
به هر حال، بعضی از آنها علایم شبیه آنفلوآنزا از قبیل خستگی، تهوع، استفراغ و درد در ناحیه کبد دارند. علایمی که کمتر دیده می شوند عبارتند از:
- ادرار پررنگ
- مدفوع سفید رنگ
- تب
- بیشتر افراد حداکثر تا ۶ ماه بهبود می یابند.
▪ ویروس هپاتیت HBV) B)
ویروس هپاتیت B یکی از جدی ترین انواع هپاتیت است. این بیماری شایعتر و بسیار مسری تر از ایدز است. تقریباً ۲/۱ میلیون آمریکایی به HBV آلوده هستند و در کشور ما حدود دو میلیون نفر آلوده به این ویروسند و از این تعداد ۳۰۰ هزار نفر مبتلا به هپاتیت B شده اند. در حدود ۵ درصد بیماران به یک بیماری مزمن (که بیش از ۶ ماه طول می کشد) تبدیل شود. اگر هپاتیت B بدون درمان رها شود، خطر بروز سیروز ( فرسودگی کبد) و سرطان کبد را افزایش می دهد.
▪ چه کسی در معرض ابتلا به بیماری هپاتیت B است؟
افرادی که در معرض آلودگی به ویروس هپاتی Bهستند؛ عبارتند از:
- کارگزاران بهداشتی
- افراد بی بند و بار
- کسانی که از مواد مخدر تزریقی استفاده می کنند
- افرادی که خالکوبی کرده اند
- افرادی که خون یا فرآورده های خونی آلوده دریافت کرده باشند
- بیماران هموفیلی
- افرادی که در تماس نزدیک با شخص آلوده هستند (مثل اعضای خانواده) کسانی که با شخص آلوده تماس جنسی دارند.
تقریباً در یک سوم موارد، منشأ عفونت ناشناخته است.
▪ علایم هپاتیت B چه چیزهایی هستند؟
- بیشتر افرادی که هپاتیت B می گیرند، علایم و شکایتهای مشخصی ندارند. اما بعضی افراد علایم شبیه آنفلوآنزا از قبیل: بی اشتهایی، تهوع و استفراغ، تب، ضعف، خستگی و درد شکم خفیف دارند. علایمی که کمتر دیده می شوند، عبارتند از: ادرار پررنگ و زرد شدن پوست و چشمها (یرقان).
تنها راه برای کشف افراد مبتلا انجام آزمایش خون است.
▪ ویروس هپاتیت HCV) C)
تقریباً ۵/۳ میلیون آمریکایی مبتلا به HCVهستند. در ایران حدود ۲۰۰ هزار نفر به این ویروس آلوده هستند. این نوع هپاتیت در بیشتر مبتلایان مزمن می شود؛ همانند هپاتیت B مزمن. هپاتیت مزمن C، اگر بدون درمان رها شود باعث سیروز، سرطان کبد یا احتمالاً نارسایی کبد می شود.هم اکنون نارسایی کبد به دلیل هپاتیت C اصلی ترین دلیل پیوند کبد در ایالات متحده است.
▪ علایم هپاتیت Cچیست؟
بیشتر افرادی که هپاتیت C گرفته اند، علامت و شکایت مشخصی ندارند. اما بعضی افراد علایمی شبیه آنفلوآنزا دارند که عبارتند از: بی اشتهایی، تهوع و استفراغ، تب، ضعف، خستگی و درد خفیف شکم.
علایمی که کمتر دیده می شوند شامل ادرار پررنگ و زردی چشمها و پوست می باشد. همانند هپاتیت Bتنها راه کشف موارد مثبت از طریق آزمایش خون است.
▪ چه درمانی برای معالجه بیماری به کار می رود؟
پزشک ممکن است برای شما «اینترفرون الفا» تجویز کند که داروی ایمن و مؤثری برای درمان هپاتیت مزمن Bو Cدر بیماران با بیماری کبدی جبران شده می باشد. شروع درمان با «اینترفرون الفا» می تواند سبب تأخیر در پیشرفت بیماری شود.
نمی توان پیشگویی کرد که چه وقت بیماری پیشرفت خواهد کرد. هر چقدر شما سریعتر درمان را شروع کنید، شانس بیشتری برای جلوگیری از عوارض جدی بیماری دارید. به منظور بهره مندی کامل از درمان با «اینترفرون الفا» شما باید دستورات پزشک خود را پیگیری کنید و درمان را به همان مدتی که او برایتان تجویز کرده است، ادامه دهید.
▪ درمان با «اینترفرون الفا» چیست و چگونه عمل می کند؟
یک پروتئین است که سلولهای مختلف بدن در هنگام ابتلا به عفونتهای ویروسی آن را ترشح می کنند تا در برابر عفونت مقاومت کنند. درمان با «اینترفرون الفا»، نوعی از اینترفرون انسانی را به اینترفرونی که بدنتان خودش آن را می سازد (برای تحریک بیشتر سیستم ایمنی) اضافه می کند. استفاده از این دارو می تواند سبب بروز علایمی شبیه آنفلوآنزا شود، که ممکن است دلیلی بر مؤثر بودن درمان باشد. در حال حاضر دقیقاً معلوم نشده است که چگونه این درمان در معالجه هپاتیت مزمن Bو Cعمل می کند. «اینترفرون الفا» ممکن است با حمله مستقیم به ویروس هپاتیت عمل کند، یا ممکن است سیستم ایمنی بدن را طوری تنظیم کند که در غلبه بر ویروس کمک کند.
▪ نحوه درمان با «اینترفرون الفا» چگونه است؟
درمان با «اینترفرون الفا» به وسیله تزریق است. شما می توانید آن را خودتان تزریق کنید یا آنکه پزشک، پرستار یا فرد دیگری این کار را برایتان انجام دهد. میلیونها نفر درست مثل شما تزریق را هر روز خودشان انجام می دهند. به خاطر داشته باشید که بعد از چند تزریق، این کار برای شما آسانتر خواهد شد. درمان با «اینترفرون الفا» را به کار برید و مطمئن باشید بزودی به آن عادت خواهید کرد.

مروری بر بیماری هپاتیت ب

بهمن ۲۱, ۱۳۸۸ توسط :   موضوع: : بيماري واگير, جهان پزشكي

هپاتیت B چیست؟

 
کبد عضوی است که در بسیاری از فعالیتهای حیاتی بدن، مانند مقابله با عفونت ها، متوقف کردن خونریزی، پاک کردن خون از سموم و داروها، و ذخیره انرژی در بدن نقش دارد.هپاتیت یک بیماری است که کبد را متورم کرده و فعالیتهای آن را مختل میسازد. این بیماری به علتهای مختلفی ایجاد میشود. یکی از این علتها آلودگی به ویروس هپاتیت B است.
● نشانه های هپاتیت B
آلودگی به ویروس هپاتیت B به سه حالت متفاوت ممکن است دیده شود.
۱) هپاتیت حاد:در این حالت بیمار پس از یک دوره مقدماتی با نشانه های مانند تب ، سرما خوردگی، تهوع ، استفراغ ، و درد شکم دچار زردی می شوند.
اولین عضوی که زردی در آن مشاهده می شود. سفیدی چشم ها است . بطور معمول خود به خود بهبود می یابد . و پس از شش ماه خون از ویروس پاک می شود. و فقط ۱۰% -۵% بیماران بالغ ممکن است آلودگی مزمن شود.
۲) هپاتیت مزمن:در این حالت ، نشانه ها بسیار غیر اختصاصی است . شایعترین نشانه هپاتیت مزمن ، ضعف و خستگی طولانی است . گاهی ممکن است زردی خفیف یا خارش وجود داشته باشد . با پیشرفت بیماری ممکن است نارسایی کبد بروز کند . این افراد باید تحت نظر پزشک قرار گیرند . و در صورت نیاز ، دارو درمانی شوند.
▪ آلودگی بدون علامت: در این حالت ، فرد بدون هیچگونه نشانه بالینی و یا آزمایشگاهی بیماری کبدیس ویروس هپاتیت را در خون خود دارد .و می تواند آن را به سایرین انتقال دهد .آین افراد به درمان دارویی نیاز ندارند ، ولی خطر ابتلا به حالت مزمن هپاتیت در آنان زیاد است و باید هر ۶ ماه یکبار توسط پزشک بررسی شوند.
بیشترین موارد آلودگی به هپاتیت B بدون نشانه ، است بنابراین بهترین روش تشخیص بیماری ، آزمایش خون از نظر وجود ویروس هپاتیت B است
● راه های انتقال هپاتیت B
آلودگی به هپاتیت B بطور عمده در نتیجه تماس با خون و ترشحات جنسی آلوده ، به روشهای زیر صورت می گیرد:
▪ تولد از مادر آلوده به هپاتیت B،
▪ تماس جنسی حفاظت نشده با افراد آلوده،
▪ استفاده مشترک از ابزار آلوده تیز و برنده نظیر سوزن و سرنگ ، تیغ اصلاح و مسواک.
تزریق مکرر خون یا فرآورده های آلوده ( امروزه کنترل خون های اهدایی ، احتمال آلودگی از این طریق را بسیار اندک نموده است ).
▪ دیالیز با وسایل آلوده و پیوند اعضای آلوده،
▪ خالکوبی ، حجامت ، سوراخ کردن گوش ، خدمات پزشکی و دندانپزشکی در محل های نامطمئن و آلوده یا هر اقدامی که منجر به سوراخ شدن پوست با وسایل آلوده و غیر استریل شود.
هپاتیت B از طریق دست دادن ، در آغوش گرفتن ،بوسیدن و نشستن در کنار فرد آلوده وسایر تماسهای معمول منتقل نمی شود و حضور افراد آلوده در محیط های کار و اجتماع بلامانع است .

کرم‌های گرد روده‌ای

بهمن ۱۷, ۱۳۸۸ توسط :   موضوع: : بيماري واگير, جهان پزشكي

کرم‌های گرد روده‌ای

 
کرم ماده در طول زندگی خود میلیون‌ها تخم در روده رها می‌سازد. بنابراین تشخیص آلودگی به آسکاریس با آزمایش مدفوع و مشاهده تخم انگل در آن میسر است. بدیهی است تشخیص آلودگی در مرحله لاروی به سادگی امکان ندارد.
● پیشگیری
با توجه به این که آسکاریاز در مناطق روستایی و غیر بهداشتی بسیار شایع است باید کلیه افراد آلوده را درمان کرد. در عین‌ حال باید با آموزش مردم و فراهم آوردن امکانات ترتیبی داد که افراد از آب سالم استفاده و مانع آلوده شدن مواد غذایی با تخم انگل که در کود انسانی فراوان است شوند. همچنین باید سبزی‌ها را شست و ضد عفونی کرد و پس از کار در مزرعه یا باغچه و تعویض گلدان‌ها دست‌ها را با آب و صابون شست. بهتر است حتی‌الامکان از مصرف کودهای انسانی به خصوص برای سبزی‌های کوتاه که با زمین تماس دارند خودداری شود.
داروهای متعددی برای درمان آلودگی و از بین بردن کرم‌های بالغ وجود دارد که بسیاری از آن‌ها با یک‌بار مصرف به مقدار درمانی آسکاریس را نابود می‌سازند. از جمله داروهای موثر می‌توان به ترکیبات پیپرازین، مبندازول و لوامیزول اشاره کرد که مقدار مصرف آن توسط پزشک معالج تعیین می‌شود.
● کرم‌های قلابدار
آلودگی با کرم‌های قلابدار از شایع‌ترین آلودگی‌های کرمی انسان است. دو نوع کرم قلابدار، انکیلوستوما دوئودونال یا کرم قلابدار دنیای قدیم و نکاتور آمریکانوس یا کرم قلابدار دنیای جدید، حدود یک میلیارد نفر از مردم جهان را آلوده کرده و روزانه ۹ میلیون لیتر خون انسان را هدر می‌دهند. در ایران به‌ویژه مناطق چای‌کاری و برنج‌کاری شمال آلودگی به هر دو نوع کرم قلابدار دنیای قدیم، که در منطقه مدیترانه، خاورمیانه، هندوستان، چین و ژاپن شیوع دارد، دارای دو جفت دندان قلاب مانند است، در حدود یک سانتی‌متر طول دارد و در روده کوچک انسان زندگی می‌کند. کرم بالغ در قسمت بالای روده باریک به‌سر می‌برد. هر کرم ماده روزانه ۰۰۰ر۲۰ تخم می‌گذارد که با مدفوع دفع می‌شود. در شرایط مناسب پس از ۲۴ تا ۴۸ ساعت از تخم لارو آزاد می‌شود و لارو در مدت دو هفته به صورت فیلاریفرم درمی‌آید که خاصیت آلوده کنندگی دارد و می‌تواند در خاک زندگی کند. اگر لارو فیلاریفرم از دهان، و یا بیشتر از پوست وارد بدن انسان شود از راه جریان خون به شش می‌رسد و پس از ترک مویرگ‌های حبابچه‌های ششی وارد حبابچه‌ها می‌شود و سرانجام به حلق و از آنجا به روده باریک می‌رسد و در آنجا بالغ می‌شود. فاصله ورود لارو به بدن و رسیدنش به روده باریک یک هفته است. لارو ظرف مدت ۵ هفته بالغ می‌شود.
نکاتور امریکانوس یا کرم قلابدار دنیای جدید در آمریکا، نواحی استوایی آسیا و آفریقا شایع است. شرایط لازم برای نمو تخم و خروج لارو، حرارت متوسط و خاک مرطوب غیر رسی که آب‌گذر باشد است و چرخه زندگی آن شبیه انکیلوستوما دئودونال است.
کرم‌های قلاب‌دار در سرتاسر دنیا وجود دارند و در اکثر مناطق هر دو نوع آن ایجاد بیماری می‌کند. آلودگی به کرم‌های قلاب‌دار از راه دهان و پوست صورت می‌گیرد. لارو آنکیلوستوم معمولا از راه دهان وارد بدن می‌شود.
● بیماری‌زایی
در نواحی روستایی ایران و مزارع چای و برنج و مناطقی که مستراح بهداشتی ندارند و یا از کود انسانی استفاده می‌شود و افراد با پای برهنه راه می‌روند، لارو از راه پوست وارد بدن می‌شود. ممکن است هنگام ورود لارو کهیر و خیز همراه با خارش دیده شود. در مرحله نقل مکان لارو از شش‌ها به نای نیز گاهی سرفه دست می‌دهد. در مرحله بلوغ و استقرار کرم‌ها در روده عوارض جدی و متعدد بروز می‌کند. کرم به مخاط روده می‌چسبد و با دندان‌های قلاب‌وار خود خون انسان را می‌مکد. کرم با ترشح یک ماده ضد انعقادی سبب خون‌روی می‌شود و در نتیجه کم‌خونی ناشی از کمبود آهن پیش می‌آید.
شدت بیماری با تعداد کرم، سن فرد و رژیم غذایی بستگی دارد. کودکان دچار کم‌خونی شدید، رنگ پریدگی، کاهش رشد و عوارض متعدد دیگر مانند یبوست، اسهال و طپش قلب می‌شوند. شدت بیماری در نزد زنان آبستن و شیرده و کسانی که احتیاج بیشتری به آهن دارند محسوس‌تر است.
● تشخیص
با بررسی مستقیم مدفوع در زیر میکروسکوپ می‌توان تخم کرم قلابدار را مشاهده کرد.
● پیشگیری
با توجه به خون‌خواری کرم قلابدار و کم‌خونی ناشی از آن، اجرای اقدامات پیشگیرانه بسیار ضروری است. از جمله این اقدامات استفاده از مستراح‌های بهداشتی، عدم استفاده از کود انسانی و پوشیدن کفش و رعایت بهداشت است. با افزودن مواد شیمیایی به مدفوع و خاک می‌توان لاروها را از بین برد و از شدت بیماری‌زایی کاست. سبزی را باید با مواد ضدعفونی کننده مناسب گندزدایی کرد و پس از شستشو با آب سالم از آن‌ها استفاده کرد.
افراد آلوده را می‌توان با ترکیبات مبندازول، لوامیزول و یا بفنیوم هیدروکسی نفتوات و همچنین تتراکلرواتیلن درمان کرد. در عین حال با توجه به کم‌خونی باید بیمار را با رژیم‌های غذایی حاوی پروتئین و آهن و یا داروهای تقویتی درمان کرد.

Next Page »